ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം മേഘങ്ങൾ എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളിലും നിന്നു മോചിതരായി, നന്ദഗോകുലത്തെ കർഷകഗ്രാമം കനത്ത മഴയാൽ ഭയാനകമായി ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ മേഘങ്ങൾ മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തോടും ഗർജ്ജനത്തിന്റെ ഉഗ്രശബ്ദത്തോടും കാറ്റിന്റെ ഭീകരതയോടും കൂടി, വെള്ളവും മഞ്ഞും ഒരുപോലെ ഒഴുക്കിപ്പൊഴിഞ്ഞു. കനത്തയും ചെറുതുമായ മഴയുടെ ഒഴുക്കുകൾ നിലം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞൊഴുകി, താഴ്‌വരകളും ഉയരങ്ങളും എല്ലാം മറഞ്ഞുപോയി; ഭൂമി കാണാനാവാത്തവിധം വെള്ളം നിറഞ്ഞു. തീവ്രമായ കാറ്റ് മൂലം മൃഗങ്ങൾ വിറയച്ചു. കർഷകരും അവരുടെ സ്ത്രീകളും തണുപ്പിൽ പീഡിതരായി, ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി. അവർ തങ്ങളുടെ തലയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ശരീരത്താൽ മറച്ച്, ആ കനത്ത കാറ്റിലും മഴയിലും വിറയച്ച്, കഷ്ടപ്പെട്ടു, അനുഗ്രഹീതനായ ഭഗവാന്റെ പാദത്തിങ്കൽ എത്തിയവർ. അവർ അവനെ വിളിച്ചു: "കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ, ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ഗോകുലം നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്. ദേവന്മാരുടെ കോപത്തിൽ നിന്നു ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം, ഭക്തജനപ്രിയനായവനേ!" ഹരിഭഗവാൻ, ആ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ വീണു ജീവജാലങ്ങൾ പെട്ടെന്നു ചത്തുപോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഇതെല്ലാം ഇന്ദ്രന്റെ കോപത്താൽ സംഭവിക്കുന്നതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. "നമ്മൾ നടത്തിയ യാഗം മുടങ്ങിയതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ദ്രൻ നാശം വരുത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ച് ഈ അത്യന്തം ഭയാനകമായ, കല്ലുകളും കാറ്റും നിറഞ്ഞ മഴ അയക്കുന്നത്," എന്നുവച്ച്. "ഇനി, എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാനിതിനെ നേരിടും. ലോകത്തിന്റെ ഉടമകളായി തങ്ങളുടെ അഹങ്കാരത്തിൽ മടുത്തിരിക്കുന്നവരുടെ ഗർവ്വം തകർക്കും." "സത്യധാർമ്മികരായ ദേവന്മാർക്ക് ഭഗവാനിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; അഹങ്കാരികൾക്ക് അവരുടെ ഗർവ്വം തകർന്നാൽ മാത്രമേ ശാന്തി ഉണ്ടാകൂ. അതിനാൽ, എന്നെ ആശ്രയിച്ച്, എന്നെ തന്നെ രക്ഷകനായി കരുതുന്ന ഈ കർഷകസമൂഹത്തെ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും—ഇതാണ് എന്റെ പ്രതിജ്ഞ." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ കൃഷ്ണൻ, ബാലൻ കുടയേന്തുന്നതുപോലെ ഒരു കൈകൊണ്ട് effortlessly ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തി. പിന്നെ, കൃഷ്ണൻ ഗോകുലവാസികളെ വിളിച്ചു: "അമ്മേ, അച്ഛാ, വ്രജവാസികളേ, നിങ്ങളുടെ പശുക്കളുമായി പർവ്വതത്തിന്റെ ഗുഹയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കൂ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അനുയോജ്യമാണോ അങ്ങനെ." "എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പർവ്വതം വീഴും എന്നോ, കാറ്റും മഴയും ഭയപ്പെടേണ്ടതുമില്ല—നിങ്ങൾക്കായി സംരക്ഷണം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു." കൃഷ്ണന്റെ ഈ ആശ്വാസവാക്കുകൾ കേട്ട്, വ്രജവാസികൾ കുടുംബവും ധനസമ്പത്തുമൊക്കെയും കൂട്ടി, ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു. വിശ്രമം, ക്ഷുഭ, ദാഹം എന്നിവയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഏഴുദിവസം കൃഷ്ണൻ പർവ്വതം പിടിച്ചുനിൽക്കുന്ന അത്ഭുതം അവർ നിരീക്ഷിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ യോഗശക്തിയുടെ ഈ മഹിമകൾ കേട്ട ഇന്ദ്രൻ അത്ഭുതചകിതനായി, തന്റെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചിരുന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒടുക്കം ഒടുക്കം വിട്ട്, തന്റെ മേഘങ്ങളെ പിൻവലിച്ചു. വാനിൽ തെളിഞ്ഞു, സൂര്യൻ തെളിഞ്ഞു, കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു. അപ്പോൾ ഗോവർദ്ധനധാരിയായ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾക്കൊന്നും ഭയപ്പെടേണ്ട, പശുക്കളും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും ധനസമ്പത്തും കൂട്ടി പുറത്തേക്ക് പോവൂ. കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു, നദികളും ഒലിച്ചുപോയി." അങ്ങനെ, ഓരോ കർഷകനും തന്റെ പശുക്കളും കുതിരകളും കുടുംബവുമെല്ലാം കൂട്ടി, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മുതിർന്നവരും ചേർന്ന്, പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് പോയി. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, എല്ലാവരും കാണുന്നപോലെ, പർവ്വതം വീണ്ടും അതേ സ്ഥലത്ത് കളിയോടെ വച്ചുകൊടുത്തു. വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അടുക്കി, അവനെ അണുകെട്ടി, embraced ചെയ്തു. ഗോപികൾ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ ആരാധിച്ചു, തൈരും അക്ഷതയും സമർപ്പിച്ചു, നിരന്തരം അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. യശോദ, രോഹിണി, നന്ദൻ, ശക്തിയിൽ പ്രമുഖനായ രാമൻ—ഇവർ കൃഷ്ണനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, അതീവ സ്നേഹത്തോടെ ഹൃദയാശീർവാദങ്ങൾ നൽകി. ആകാശത്തിൽ ദേവതകളും സിദ്ധന്മാരും സാധ്യന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ചാരണന്മാരും—all സന്തോഷത്തോടെ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, പുഷ്പവർഷം നടത്തി. ശംഖവും മൃദംഗവും ആകാശത്തിൽ മുഴങ്ങി, ഗന്ധർവനാഥന്മാർ, തുംബുരുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ, സംഗീതം ആലപിച്ചു. അങ്ങനെ, സ്നേഹപൂർവ്വം വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണനെ ചുറ്റി, ബലരാമനോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഗോപികൾ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട്, ആഹ്ലാദത്തോടെ, ഹൃദയം നിറഞ്ഞു, അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിച്ചു. ഇങ്ങനെ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇനി ഭഗവാൻ ഉപദേശിക്കുന്നു: "പ്രകൃതിഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആസക്തി ഉപേക്ഷിച്ച ജ്ഞാനികൾ എനിക്ക് ഭക്തിപൂർവ്വം ഉപാസന ചെയ്യട്ടെ. ആസക്തിയില്ലാത്തവരും, സ്വസംയമനവും ജാഗ്രതയും പുലർത്തുന്നവരും എന്നെ ആരാധിക്കണം. സത്വഗുണം വളർത്തി, രജോഗുണവും തമോഗുണവും ജയിച്ചുകൊണ്ട്, പിന്നീട് സത്വവും ഉപേക്ഷിച്ച് സമതയോടെ, ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായ സന്യാസി എന്നെ പ്രാപിക്കും." "ആത്മാവ് മറ്റു ആത്മാക്കളിൽ നിന്നോ, ഗുണജന്യമായ ആസക്തികളിൽ നിന്നോ മോചിതനാകുമ്പോൾ, അവൻ എനിക്കുള്ളിൽ പൂർണ്ണനാകുന്നു; അങ്ങനെയുള്ളവൻ പുറത്ത് കൊണ്ടോ അകത്ത് കൊണ്ടോ ചലിക്കാറില്ല." "എന്റെ മായയുടെ ഐശ്വര്യശക്തി അറിയുന്നവർ, അഷ്ടൈശ്വര്യങ്ങൾ ഉള്ളവൻ എന്നെ, ലക്ഷ്മിയുടെ ഭാഗ്യം പോലും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല; ഈ ലോകത്തിൽ അവർ എന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു." "എന്നെ ആത്മാവിനേക്കാൾ പ്രിയമാക്കിയവരും, ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള ഭക്തരും ഒരിക്കലും നശിക്കാറില്ല; കാലായുധം അവരെ തൊടാറില്ല. ഞാൻ അവർക്കു മകനായും സുഹൃത്തായും ഗുരുവായും ഹിതേഷിയായും ആരാധ്യദൈവമായും പ്രിയനാണ്." "ഈ ലോകവും, പരലോകവും, അവയിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കുന്ന ആത്മാവും, ഇവിടെ സ്വന്തമെന്നു കരുതുന്ന എല്ലാ സമ്പത്തും, പശുക്കളും വീടുകളും—എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഏകഭക്തിയോടെ എന്നെ സർവ്വവ്യാപിയായവനെ ആരാധിച്ചാൽ, ഞാൻ അവരെ മരണത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം കൊണ്ടുപോകും." "എനിക്കല്ലാതെ, സകലഭൂതങ്ങളുടെ പരമേശ്വരനായും, ആദിപ്രകൃതിയുടെ അധിപനായും നിലകൊള്ളുന്ന എനിക്ക് മാത്രം, ആത്മാവിന്റെ ഭയങ്ങൾ അകറ്റാൻ കഴിയും." "എന്നെ ഭയപ്പെട്ടാണ് കാറ്റ് വീശുന്നത്, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നത്, ഇന്ദ്രൻ മഴയിടുന്നത്, അഗ്നി കത്തുന്നത്, മരണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നത്." "ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും ഉള്ള യോഗികൾ ഭക്തിയോഗം വഴി ഭയരഹിതമായ എന്റെ പാദങ്ങൾ പ്രാപിക്കുന്നു." "ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമോന്നതമായ ശ്രേയസ് ഇതാണ്: അതീവ ഭക്തിയോടെ മനസ്സ് എനിക്ക് ഏകാഗ്രമാക്കുക." "ഏഴു ദ്വാരങ്ങൾ മുകളിലുണ്ട്, രണ്ട് മുന്നിലും, രണ്ട് താഴെ; അവയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവയിൽ ഓരോന്നിലും ഒരു അധിപൻ വസിക്കുന്നു, രാജൻ." "ഇവയിൽ, അഞ്ചു കിഴക്കോട്ടും, ഒന്ന് തെക്കോട്ടും, ഒന്ന് വടക്കോട്ടും; രണ്ട് പടിഞ്ഞാറോട്ടും. ഇപ്പോൾ അവയുടെ പേരുകൾ ഞാൻ വിവരിക്കാം." "പൂച്ചക്കണ്ണികളുപോലെ, കിഴക്കോട്ടുള്ള രണ്ട് ദ്വാരങ്ങൾ ചേർന്ന് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവയിലൂടെ ദ്യുമത്സഖൻ സഞ്ചരിച്ച് ഭൂമിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു." (ഈ കഥയിൽ, ആദരപൂർവ്വം ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഗോവർദ്ധനുധാരണം മുതൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾവരെ വിശുദ്ധമായ ഭാഗവതകഥയുടെ പ്രകാശത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.