വ്രജത്തിലെ പശുവാളികൾക്കും, അവരുടെ സമ്പത്തും, കുടുംബങ്ങളും, കൂടാതെ കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയവാസികളായവർക്കും ഒരു വലിയ ദുരിതം നേരിടേണ്ടിവന്നു. ഈ ദുരിതത്തിന്റെ കാരണം ഇന്ദ്രനായിരുന്നു, തന്റെ അഭിമാനത്തെക്കുറിച്ച് ക്രൂരമായ കക്ഷി എടുത്ത ഇന്ദ്രൻ, സാംവർത്തക എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന നാശം വിതക്കുന്ന മേഘങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. "ഈ വ്രജവാസികൾ, കൃഷ്ണനെ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്, ദേവന്മാരെ അപമാനിച്ചു," എന്ന് ഇന്ദ്രൻ തന്റെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു. അവൻ ആഹ്വാനം ചെയ്ത മേഘങ്ങൾ, ശക്തമായ കാറ്റുകളോടുകൂടി, കനത്ത മഴയും കല്ലും വീഴ്ത്തി. ഈ ദുരിതത്തിൽ, പശുവാളികൾ, പശുക്കളെയും കുട്ടികളെയും കനത്ത മഴയിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കാൻ കൃഷ്ണനോടു ഓടിക്കുകയായിരുന്നു. "കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ, ദൈവമേ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമെന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു!" അവർ കൃഷ്ണന്റെ കാൽക്കു സമീപിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അവരെ നോക്കി, ഇന്ദ്രന്റെ ക്രോധം കാരണം ഈ ദുരിതം വന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. "ഞങ്ങളുടെ യജ്ഞം തടസ്സപ്പെട്ടതിനാൽ ഇന്ദ്രൻ ഈ കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ കനത്ത മഴയും കാറ്റും അയച്ചുവെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "എന്റെ യോഗശakti ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഈ ദുരിതം മാറ്റും," കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഈ പശുവാളികളുടെ സംരക്ഷണം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്, അവർ എനിക്ക് അഭയം തേടിയിരിക്കുന്നു." ഇതിന് ശേഷം, കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൈയിൽ ഗൊവർധനപർവതത്തെ എളുപ്പത്തിൽ ഉയർത്തി, കുട്ടിക്ക് ഒരു കുടയെപ്പോലെ. "വ്രജവാസികൾ, നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; ഈ പർവതത്തിന്റെ താഴെ നിങ്ങളുടെ പശുക്കളുമായി സുരക്ഷിതമായി ഇടം എടുക്കുക," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സിൽ ആശ്വാസം നിറഞ്ഞു. അവർ ഭക്ഷണം, ദാഹം, വേദന എന്നിവയെ മറന്നുപോയി, കൃഷ്ണൻ പർവതത്തെ എങ്ങനെ ഉയർത്തി എന്നത് കണ്ടു. ഏഴുദിവസം കൃഷ്ണൻ തന്റെ കാലുകൾ നീക്കാതെ പർവതത്തെ പിടിച്ചുവന്നു. ഇന്ദ്രൻ, കൃഷ്ണന്റെ അതുലനീയമായ ശക്തി കണ്ടപ്പോൾ, അതിൽ വിസ്മയിച്ചു; തന്റെ ക്രോധം വിട്ടു, അവൻ മേഘങ്ങളെ പിൻവലിച്ചു. ആകാശം നീക്കം ചെയ്തു, സൂര്യൻ കാന്തമായി പ്രകാശിച്ചു. "നിങ്ങൾ പുറത്തു പോവാം, ഭയപ്പെടേണ്ട," കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. "വായും മഴയും അവസാനിച്ചു." പശുവാളികൾ, അവരുടെ പശുക്കളും, ഗതികളും, കുടുംബവും എടുത്ത്, സുഖമായി പുറത്ത് പോയി. കൃഷ്ണൻ പർവതത്തെ അതിന്റെ പ്രാചീന സ്ഥാനത്ത് തിരികെ വച്ചു, എല്ലാവരുടെയും കാഴ്ചയിൽ. വ്രജവാസികൾ, കൃഷ്ണനെ സ്നേഹത്തോടെ സമീപിച്ചു, അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഗോപികകൾ, സന്തോഷത്തോടെ, കൃഷ്ണനോട് ദഹിച്ച പാൽ, അരി എന്നിവ സമർപ്പിച്ചു. യശോദ, റോഹിണി, നന്ദ, രാമ എന്നിവരും കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, അവരിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹം നിറഞ്ഞ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. സ്വർഗത്തിൽ ദേവന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ, ഗാന്ധർവ്വന്മാർ, ചാരണന്മാർ എന്നിവർ കൃഷ്ണനെ അഭിമാനത്തോടെ പ്രശംസിച്ചു, പൂക്കൾക്കൊണ്ട് ഭൂമിയെ കുളിരാക്കി. കൺചിറകുകൾ, കെട്ടിടങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ദേവന്മാർ ശബ്ദിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, ബാലരാമനോടുകൂടി തന്റെ പശുവാളികളുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഈ സംഭവങ്ങൾക്കിടയിൽ, കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയും സ്നേഹവും, ഭക്തരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു ദിവ്യ അനുഭവമായിരുന്നു. "ഞാൻ എന്റെ ഭക്തരെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഞാൻ അവരെ മരണത്തിന് അകത്ത് കൊണ്ടുപോകും." ഈ കഥ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വവും, ഭക്തരുടെ വിശ്വാസവും, ദൈവത്തിന്റെ കരുണയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.