ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ലോകത്തിലെ മനുഷ്യർ, കർമ്മചിന്തകളിൽ മുഴുകി, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി ആസക്തരായി, മോഹത്തിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ, ആർക്കും അറിയാതെ, യമൻ അപ്രത്യക്ഷനായി, പാമ്പ് എലി നക്കുന്നതുപോലെ, അവരെ അകറ്റിപ്പിടിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ആരാണ് ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ആരെങ്കിലും, ആദരവും വിനയവും നിറഞ്ഞ, നിങ്ങളുടെ കമലപാദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ തയാറാകുക? ഭയത്താൽ പോലും, പതിനാലു മനുക്കളും ഗുരുക്കന്മാരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തു നിന്ന് വീഴാതിരിക്കാൻ നിങ്ങളെ ആരാധിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മാ, പരമാത്മാവേ, ഭക്തർക്ക് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ആശ്രയം. രുദ്രന്റെ ഭയത്തിൽ ആകാശം വിറയുമ്പോൾ പോലും, നിങ്ങൾ ഭയമില്ലാത്ത അഭയം നൽകുന്നവനാണ്. രാജകുമാരന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ മനസ്സു ശുദ്ധമായി, സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച്, ഭാവങ്ങൾ ഭഗവാനെ സമർപ്പിച്ച്, ഈ ഉപദേശങ്ങൾ ജപിക്കുവിൻ; നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ. ആത്മാവിൽ വസിക്കുന്ന, എല്ലാ ജീവികളിലും നിലനിൽക്കുന്ന, ആ പരമാത്മാവിനെ, ഹരിയെ, നിരന്തരം സ്തുതിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുവിൻ. യോഗോപദേശം ലഭിച്ച ശേഷം, വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ, ഭക്തിപൂർവ്വം ഇതു പ്രയോഗിക്കുവിൻ. സൃഷ്ടിയുടെ ആഗ്രഹത്തോടെ, ഭഗവാൻ, ഭൃഗു മുതലായവരെ സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, ഈ ഉപദേശം ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആദിയിൽ, സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ പ്രേരിതരായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ ഈ ഉപദേശം വഴി, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ട് മാറി, വിവിധ ജീവികളെയും സൃഷ്ടിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഈ ഉപദേശങ്ങൾ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ജപിക്കുന്നവൻ, വാസുദേവഭക്തനായാൽ, ഉന്നതമായ മോക്ഷം നേടുന്നു. ഇതിൽ ഉള്ള പരമജ്ഞാനം, എല്ലാവർക്കും ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ക്ഷേമമാണ്; ജ്ഞാനത്തിന്റെ തൂണുകൊണ്ട്, ദുരിതത്തിന്റെ കടലിൽ നിന്നും എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാം. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, ഞാൻ പാടിയ ഈ ഭഗവാന്റെ സ്തുതികൾ ജപിക്കുന്നവൻ, ഹരിയെ ആരാധിക്കുന്നു; ഹരിയെ ആരാധിക്കാൻ സാധാരണ എളുപ്പമല്ല. ഈ പാട്ട്, പരമക്ഷേമത്തിന് പ്രിയമായതുകൊണ്ട്, ജപിക്കുന്നവന് ആവശ്യമുള്ളതെന്തും വേഗത്തിൽ ലഭിക്കും. വിശ്വാസപൂർവ്വം, രാവിലെയേറെ എഴുന്നേറ്റു, കയ്യുകൂപ്പി, ഈ സ്തുതി കേൾക്കുന്നവനും ജപിക്കുന്നവനും, കർമബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. മനുഷ്യസുരപുത്രന്മാരേ, ഈ പാട്ട്, പരമാത്മാവായ പുരുഷോത്തമനെ പറ്റിയുള്ള സ്തുതി ഞാൻ പാടി; ആലോചനാപൂർവ്വം ജപിക്കുവിൻ, അതായത് വലിയ തപസ്സായി പ്രയോഗിക്കുവിൻ; അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹിച്ച ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാം. ഇപ്പോൾ, ദേവേന്ദ്രൻ, വ്രജവാസികൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്ന ഗോവർദ്ധനഗിരി ഉയർത്തിയതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ക്രോധത്തിൽ കത്തിയവനായി, ദണ്ഡംപോലുള്ള മഴ പെയ്യിച്ചു. ദണ്ഡമായി മഴ പെയ്യിക്കാൻ ദുഷ്ടമായ സംവർത്തകമേഘങ്ങളെ ഉണർത്തി, ഇന്ദ്രൻ അത്യാഹങ്കാരത്തോടെ പ്രസംഗിച്ചു: "അഹോ! കൃഷ്ണനിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കന്നുകാലക്കാരുടെ അഭിമാനവും മഹത്വവും! ദേവന്മാരെ അവഗണിച്ച്, ഒരു മനുഷ്യനിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്വേഷണശാസ്ത്രം ഉപേക്ഷിച്ച്, ശക്തമായ കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടും നാമങ്ങൾ കൊണ്ടും ചിലർ ഭവസാഗരം കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ കന്നുകാലക്കാർ, സംസാരത്തിൽ മുന്നിൽ, ബാലിഷ്ഠനും അഹങ്കാരിയുമായ, താൻ ജ്ഞാനിയെന്ന് കരുതുന്ന കൃഷ്ണനിൽ ആശ്രയിച്ച്, എനിക്ക് അപമാനം വരുത്തി. സ്വസമ്പത്തിൽ അഹങ്കരിച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ പ്രേരണയിൽ ഇവർ അഭിമാനം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു; ഇതിലൂടെ അവരുടെ സമൃദ്ധിയിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഹങ്കാരവും നശിപ്പിക്കും, കന്നുകാലികളും നശിക്കും." "ഞാൻ, എരാവതം കയറിയാണ്, വാതദേവന്മാരോടൊപ്പം വലിയ ശക്തിയോടെ, നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നത്." ഇങ്ങനെ, മഘവാന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, ആ മേഘങ്ങൾ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ, നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തെ കനത്ത മഴകൊണ്ട് പീഡിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. മിന്നലടി, ഗർജ്ജനം, ശക്തമായ കാറ്റ് എന്നിവയോടെ, വെള്ളവും മഞ്ഞും ഒഴുകി. കനത്ത, ചെറുതായ, അനവധിയായ മഴയും, താഴ്വരകളിൽ ഒഴുകി, ഭൂമി മുഴുവൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി; ഉയരവും താഴ്വരയും കാണാനാവാതെ പോയി. അതിനാൽ, അതിക്രമമായ കാറ്റിൽ മൃഗങ്ങൾ വിറച്ചു; കന്നുകാലക്കാർ, സ്ത്രീകൾ, തണുപ്പിൽ പീഡിതരായി, ഗോവിന്ദനിൽ ആശ്രയം തേടി. തലയും കുട്ടികളെയും ശരീരത്തോടെ മൂടി, ആന്ധ്യയാൽ വിഷമിച്ചു, വിറച്ച്, അവർ ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ എത്തി. "കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാഭാഗാ! കൃഷ്ണാ, ഗോകുലം നിന്റെ രക്ഷയിലാണല്ലോ; ദേവന്മാരുടെ കോപത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം, ഭക്തജനപ്രിയനേ!" എന്ന് അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു. മഞ്ഞുതുള്ളികൾ വീണ്, ജന്തുക്കൾ ചത്തു വീഴുന്നത് കണ്ട്, ഭഗവാൻ ഹരി, ഇതെല്ലാം ഇന്ദ്രന്റെ കോപം കൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. "നമ്മുടെ യാഗം നാം നിർത്തിയതുകൊണ്ട്, ഇന്ദ്രൻ, നമ്മുടെ നാശം ആഗ്രഹിച്ച്, ഈ അത്യധികമായ, ഉഗ്രമായ, മഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള മഴയും കാറ്റും അയക്കുന്നു. ഇതിന് ഞാൻ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ പ്രതിരോധം നടത്തും; ലോകത്തിൽ താനാണ് സ്രഷ്ടാവെന്ന് കരുതുന്നവരുടെ അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച അഭിമാനം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും." "സത്യദേവന്മാർക്ക് ഭഗവാനെ കാണുന്നതിൽ അത്ഭുതമില്ല; എന്നാൽ അയോഗ്യർക്ക്, അവരുടെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ തകർച്ചയിലൂടെ മാത്രമേ സമാധാനം ഉണ്ടാകൂ." "അതുകൊണ്ട്, എന്റെ ആശ്രയമായ, എന്നെ നാഥനായി കരുതുന്ന, ഞാൻ എന്റെ സ്വവശമാക്കിയ ഈ കന്നുകാലക്കാർക്കും കുടുംബങ്ങൾക്കും, എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ സംരക്ഷണം നൽകും; ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ, ഒരു കൈകൊണ്ട്, കുട്ടി കുടയുയർത്തുന്നതുപോലെ, എളുപ്പത്തിൽ ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഉയർത്തി. പിന്നെ, കൃഷ്ണൻ കന്നുകാലക്കാർക്ക് പറഞ്ഞു: "അമ്മേ, അച്ചാ, വ്രജവാസികളേ, നിങ്ങളുടെ പശുക്കളും കുടുംബങ്ങളുമായി, നിങ്ങള്ക്ക് അനുയോജ്യമായവിധം പർവ്വതത്തിന്റെ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കൂ. എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് പർവ്വതം വീഴും എന്നോ, കാറ്റോ മഴയോ നിങ്ങളെ ബാധിക്കും എന്നോ ഭയപ്പെടേണ്ട; സംരക്ഷണം ഞാൻ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്." കൃഷ്ണന്റെ ഈ വാക്കുകളിൽ, വ്രജവാസികൾ, അവരവരുടെ സമ്പത്തും കുടുംബവും ആശ്രിതരുമായും, ഗുഹയിൽ പ്രവേശിച്ചു. വിശപ്പ്, ദാഹം, വേദന, സൗകര്യങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം എന്നിവ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഏഴു ദിവസത്തോളം കൃഷ്ണൻ പർവ്വതം ഉയർത്തി നിൽക്കുന്നത് കാണാൻ അവർ അവിടെയിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ യോഗശക്തി കേട്ടു, ഇന്ദ്രൻ അതിമഹത്തായ ആശ്ചര്യത്തിൽ മുങ്ങി; അവന്റെ മനസ്സിലെ ദൃഢനിശ്ചയം തകർന്നു, മേഘങ്ങൾ പിൻവലിച്ചു. ആകാശം തെളിഞ്ഞു, സൂര്യൻ പ്രകാശിച്ചു, ഉഗ്രമായ കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു. അപ്പോൾ, ഗോവർദ്ധനഗിരിയുയർത്തിയ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "കന്നുകാലക്കാരേ, നിങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരും കുട്ടികളും സമ്പത്തും കൂട്ടി, ഭയം ഉപേക്ഷിച്ച് പുറത്തേക്കു വരൂ; കാറ്റും മഴയും അവസാനിച്ചു, നദികളും ശാന്തമായിരിക്കുന്നു." അപ്പോൾ, കന്നുകാലക്കാർ, ഓരോരുത്തരും അവരുടെ പശുക്കളും, കച്ചവടവസ്തുക്കളും, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മുതിർന്നവരും കൂട്ടിക്കൊണ്ട്, മന്ദഗതിയിൽ പുറത്തേക്കു നടന്നു.