ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം എവിടെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്, അതിന് പ്രകാശം നൽകുന്ന അതി ഉന്നത ബ്രഹ്മം, ആ പരമപ്രകാശം, ആകാശത്തെപ്പോലെ വിശാലവും, അതാണ് സത്യമെന്നു സഞ്ജയൻ പറയുന്നു. അതു തന്നെയാണ് ഈ ലോകം അനേകം രൂപങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിച്ചു, സംരക്ഷിച്ചു, വീണ്ടും ലയിപ്പിക്കുന്നതും, എന്നാൽ സ്വയം മാറ്റം വരുത്താതെ നിലനില്ക്കുന്നതും. മനസ്സിന്റെ ചഞ്ചലത കൊണ്ടാണ് ഭേദബോധം ഉണ്ടാകുന്നത്; അതുകൊണ്ട്, ആ സ്വതന്ത്രനായ പ്രഭുവിനെ ഞങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തോടെ, യോഗികൾ വിവിധ യാഗങ്ങൾ വഴി ആ പ്രഭുവിനെ സ്തുതിക്കുകയും, സമ്പൂർണ്ണത നേടാൻ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. senses-ലും മനസ്സിലും എല്ലാ ജീവികളിലും ആ പ്രഭുവിനെ കാണാൻ കഴിയുന്നു; അതാണ് വേദ-തന്ത്രങ്ങൾ പഠിച്ച ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നത്. ആ പ്രഭുവാണ് ആദി പുരുഷൻ, ശക്തി സങ്കുചിതമായവൻ; ആ ശക്തിയിലൂടെ സത്വം, രാജസ്സ്, തമസ്സ് എന്ന ഗുണങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. ആ പ്രഭുവിൽ നിന്നാണ് മഹത്വം, ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലവും, ഭൂമിയും, ദേവതകളും, ഋഷികളും, എല്ലാ ജീവികളും ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഈ സൃഷ്ടിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, ആ പ്രഭു നാലു തരം ശരീരങ്ങളിൽ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമായി വാസം ചെയ്യുന്നു; അതിനാൽ, അകത്തിൽ വസിക്കുന്ന ആ പുരുഷൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ രസം തേടി ആനന്ദിക്കുന്നവൻ എന്നതിനെ ജ്ഞാനികൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. കാലത്തിന്റെ അതിവേഗ ചക്രം പോലുള്ള ആ പ്രഭു, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും അതിരുപരമായ ശക്തിയോടെ വലിച്ചDragged പോകുന്നു; പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ വാനത്തിൽ കണ്മുന്നിൽ കാണുന്ന മേഘങ്ങൾ പോലെയാണ്, ആ പ്രഭു വായുവിനെപ്പോലെ സഹിക്കാനാവാത്തവൻ. ജനങ്ങൾ, കർമ്മചിന്തകളിൽ മുങ്ങി, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി ആകാംക്ഷയോടെ തീവ്രമായി ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ജാഗ്രതയോടെ ആ പ്രഭു, പാമ്പ് എലിയെ അകത്ത് വലിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ, അവരെ അപ്രതീക്ഷിതമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. ആ പ്രഭുവിന്റെ പാദങ്ങൾ, മാനവും വിനയവും നിറഞ്ഞവയാണു; ജ്ഞാനികൾ അവയെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. ഭയത്താൽ, പതിനാലു മനുക്കളും, ഗുരുക്കളും, ആ പ്രഭുവിനെ ഭയപെട്ട് ആരാധിച്ചു, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് വീഴാതിരിക്കാൻ. അതുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മൻ, പരമാത്മാ, ആ പ്രഭുവാണ് ജ്ഞാനികളുടെ ആശ്രയം; രുദ്രന്റെ ഭയത്തിൽ പ്രപഞ്ചം വിറയുമ്പോൾ, ആ പ്രഭുവാണ് ഭയമില്ലാത്ത ശരണം. രാജകുമാരന്മാരേ, ഈ സ്തുതികൾ ശുദ്ധമായി, താങ്കളുടെ കർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ച്, മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പ്രഭുവിന് സമർപ്പിച്ച് ജപിക്കൂ; നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ മംഗളവും ഉണ്ടാവട്ടെ. ആത്മാവിൽ വസിക്കുന്ന, എല്ലാ ജീവികളിലും സാന്നിധ്യമുള്ള ആ പ്രഭുവിനെ ആരാധിക്കൂ, സ്തുതിക്കുകയും, ഹരിയെ ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യൂ. യോഗം പഠിച്ചശേഷം, ഋഷികളുടെ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി, ഭക്തിയോടെ ഇതു പ്രയോഗിക്കണം. പണ്ടു, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപനായ പ്രഭു, ഭൃഗുവിന്റെ പുത്രന്മാരെയും, സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും, ഈ ഉപദേശം നൽകി. സൃഷ്ടിക്കാനായി, ഞങ്ങൾ, പ്രജാപതികൾ, പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല; എന്നാൽ ഈ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ, അന്ധകാരമില്ലാതാക്കി, വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ സ്തുതികൾ ശ്രദ്ധയോടെ ജപിക്കുന്നവൻ, വാസുദേവനോടു ഭക്തിയോടെ, ഉത്തമമോക്ഷം വേഗത്തിൽ നേടുന്നു. ഈ പരമജ്ഞാനം, എല്ലാവർക്കും ഉത്തമമംഗളമാണ്; ജ്ഞാനത്തിന്റെ നാവിൽ, ദുരിതങ്ങളുടെ കടലിൽ എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാം. വിശ്വാസത്തോടെ, ഈ സ്തുതി ജപിക്കുന്നവൻ, ഹരിയെ ആരാധിക്കുന്നു; ഹരിയെ ആരാധിക്കാൻ എളുപ്പമല്ല. ഞാൻ പാടിയ ഈ ഗാനം, ഉത്തമമംഗളത്തിനായി പ്രിയപ്പെട്ടത്, അതിൽ നിന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും വേഗത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു. രാവിലെ ഉണർന്നു, കൈകൾ ചേർത്ത്, വിശ്വാസത്തോടെ, ഈ ഗാനം കേൾക്കുകയോ ജപിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ, കർമ്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നു. മനുഷ്യദേവന്മാരുടെ പുത്രന്മാരേ, ഞാൻ പാടിയ ഈ ഗാനം, പരമപുരുഷനെ സ്തുതിക്കുന്നതും, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി ജപിക്കുകയും, അതിനെ വലിയ തപസ്സായി പ്രയോഗിക്കുകയും, അവസാനം താങ്കൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ലക്ഷ്യം നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇപ്പോൾ, ക്രോധം കൊണ്ട്, ഇന്ദ്രൻ, വ്രജവാസികൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകാൻ, ഗోవർദ്ധനപർവതം ഉയർത്താൻ, മുളകൊണ്ടുള്ള മഴ പെയ്യിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ, കോപത്തോടെ, സാംവർത്തക എന്ന നാശകരമായ മേഘങ്ങളെ ഉണർത്തി, ശക്തമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന കൃഷ്‌ണനെ ആശ്രയിച്ച്, ദൈവങ്ങളോട് അപമാനിച്ച ഈ ഗോപന്മാരുടെ അഭിമാനവും, മഹത്വവും കാണൂ. enquiry എന്ന ശാസ്ത്രം ഉപേക്ഷിച്ച്, ശക്തമായ കർമ്മങ്ങളും നാമങ്ങളും കൊണ്ട് സാഗരത്തെ കടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെപ്പോലെയാണ് ഇവർ. കൃഷ്ണൻ—വാക്ക് കൂടുതലുള്ള, ബാലിശ, അഹങ്കാരമുള്ള, അജ്ഞാനിയായ, സ്വയം ജ്ഞാനി എന്നു കരുതുന്നവനെ ആശ്രയിച്ച്, എന്നെ അപമാനിച്ചു. സ്വകാര്യമാണെന്ന് കരുതി, കൃഷ്ണൻ വഴി അഭിമാനത്തിലായ, ഇവർ, സമൃദ്ധിയിൽ ജനിച്ച അഭിമാനം നശിപ്പിച്ച്, കന്നുകാലികളെ നാശത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഞാൻ, എയർാവതം കയറി, വാതദേവന്മാരുടെ വലിയ ശക്തിയോടെ, നന്ദന്റെ ഗോപഗ്രാമം നശിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നു.” മഘവന്റെ ആജ്ഞയോടെ, മേഘങ്ങൾ തടസ്സം ഇല്ലാതെ, നന്ദന്റെ ഗോപഗ്രാമത്തിൽ ശക്തമായ മഴ പെയ്യിച്ചു. മേഘങ്ങൾ, മിന്നലോടെ, ഇടിമുഴക്കത്തോടെ, കനത്ത കാറ്റുകൊണ്ട്, വെള്ളവും മഞ്ഞും പെയ്യിച്ചു. മഴയുടെ ഒഴുക്കുകൾ, ഇടതും വലതും ഒഴുകി, ഭൂമി മുഴുവൻ വെള്ളം നിറഞ്ഞു, ഉയരവും താഴ്വരയും കാണാനാവാതെ. അതിയായ കാറ്റ് കാരണം, മൃഗങ്ങൾ വിറയച്ചു; ഗോപന്മാരും ഗോപസ്ത്രീകളും തണുപ്പിൽ പീഡിതരായി, ഗോവിന്ദനെ ആശ്രയിച്ചു. കൂടാതെ, തലയും കുട്ടികളെയും ശരീരത്താൽ മറച്ച്, ആന്ധ്യയിൽ വിറയച്ച്, അവർ ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ എത്തി. “കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാഭാഗ, പ്രഭുവേ, ഗോകുലം നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്; ദേവതകളുടെ ക്രോധത്തിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം, ഭക്തപ്രിയനേ!” എന്ന് അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഹരിയ്, ജീവികൾ മഞ്ഞ് കൊണ്ടു വീഴുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ, ഇത് ഇന്ദ്രന്റെ ക്രോധം കൊണ്ടാണെന്ന് മനസിലാക്കി. “നമ്മുടെ യാഗം നാം ഉപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, ഇന്ദ്രൻ, നമുക്ക് നാശം വരുത്താൻ, ഈ അതിശക്തമായ, കല്ലും കാറ്റും നിറഞ്ഞ മഴ അയക്കുന്നു. ഞാൻ എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കും; ലോകത്തിന്റെ അധിപതികൾ എന്നു കരുതുന്നവരുടെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ മൂലത്തിൽ ജനിച്ച അഭിമാനം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും.” “സത്യമുള്ള ദേവതകൾക്ക് ഭഗവാനിൽ അതിശയമില്ല; അയോഗ്യരിൽ, അഭിമാനം തകർന്നാൽ, അവർ ശാന്തരാകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഈ ഗോപഗ്രാമം, എന്നിൽ ആശ്രയിച്ച, എന്നെ തന്റെ പ്രഭുവായി കരുതുന്ന, ഞാൻ സ്വത്വമായി സ്വീകരിച്ചവരെ, എന്റെ യോഗശക്തിയാൽ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും; ഇത് എന്റെ വ്രതമാണ്.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ, ഒരു കൈകൊണ്ട്, effortlessly, ഗోవർദ്ധനപർവതം കുട്ടി കുടം പിടിക്കുന്നതുപോലെ ഉയർത്തി. ഭഗവാന്റെ പദങ്ങളിൽ എത്തിയ ഗോപന്മാരോടു കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, അച്ഛൻ, വ്രജവാസികളേ, നിങ്ങളുടെ കന്നുകാലികളുമായി, പർവതത്തിലെ ഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കൂ, നിങ്ങളുടെ സൗകര്യത്തിന് അനുസരിച്ച്.