ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കപിലദേവൻ തന്റെ മാതാവിനോട് സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: "അമ്മേ, ഞാൻ നിന്നെ ആത്മവിദ്യയിലേക്ക് നയിക്കും. ഈ ജ്ഞാനം എല്ലാ കർമ്മങ്ങൾക്കും ശാന്തി നൽകുന്നതും ഭയത്തിന്റെ കടലിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ സഹായിക്കുന്നതുമാണ്." മൈത്രേയൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: കപിലദേവൻ ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചതിൽ വളരെ സന്തോഷംകൊണ്ട ദേവഹൂതി, ഭക്തിപൂർവ്വം അദ്ദേഹത്തെ വലതുവശം ചുറ്റി വണങ്ങി, പിന്നീടവൾ കാട്ടിലേക്കു പോയി. അവൾ മൗനവ്രതം സ്വീകരിച്ച്, ആത്മാവിൽ മാത്രമേ ആശ്രയിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ഭൂമിയിൽ എവിടെയും അകപ്പെട്ടതോ, അഗ്നി കത്തിച്ചതോ, സ്ഥിരമായിരുന്ന താമസമോ ഇല്ലാതെ, നിർമമത്വത്തോടെയും അഹങ്കാരരഹിതമായും അവൾ സഞ്ചരിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സു, പ്രകൃതിയും അപ്രകൃതിയും അകത്തും പുറത്തും അതീതമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ മുഴുവൻ ലയിച്ചു. ഗുണങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും ഗുണാതീതനായ ബ്രഹ്മം ഏകPOINTഭക്തിയിലൂടെ അവൾ അനുഭവിച്ചു. അവൾ അഹംഭാവവും മമതയും വിട്ടു, ദ്വന്ദങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത്, സമദർശിനിയായി, സ്വയം ആത്മാവിനെ കാണുന്നവളായി, അകത്തുനിന്ന് ശാന്തിയോടെ, മനസ്സിൽ അചഞ്ചലതയോടെ, തരംഗങ്ങളില്ലാത്ത സമുദ്രംപോലെ നിലകൊണ്ടു. വാസുദേവനായ സർവ്വജ്ഞനായ അന്തര്യാമിയിൽ പരമഭക്തിയിലൂടെ അവൾ ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞു. അവൾ എല്ലാ ജീവികളിലും ഭഗവാനെ തന്റെ ആത്മാവായി കണ്ടു, തൻറെ ഉള്ളിലും എല്ലാ ജീവികളെയും ഭഗവാനിൽ കണ്ടു. ആകാംക്ഷയോ ദ്വേഷമോ ഇല്ലാതെ, സമചിത്തതയോടെ, ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തിയോടെ അവൾ പരമഭക്തയായിത്തീർന്നു. അവളുടെ ഭാവത്തിൽ ഭഗവാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു—മുനയിൽ കിരീടം, കൈകളിൽ കങ്കണങ്ങൾ, നെക്ക്ലേസ്, പാദങ്ങളിൽ വലയുകൾ, അരയിൽ കച്ച, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം, പുഷ്പമാല, രത്നങ്ങൾ, അതുല്യമായ തേജസ്സോടെ. കൌസ്തുഭമണിയുള്ള ശോഭയുള്ള കഴുത്ത്, സിംഹസമമായ ഭുജങ്ങൾ, പരാജയമില്ലാത്ത മഹത്വം, മനോഹരമായ രൂപം. വയറിൽ മൂന്നു വരികൾ, ശ്വാസപ്രശ്വാസങ്ങളുടെ ലയത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ, വിശ്വം തന്നെ അവൻറെ നാഭിയിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുകയും പുറത്തേക്ക് വിടുകയും ചെയ്യുന്നവനായി. കാന്തിയുള്ള മഞ്ഞവസ്ത്രം, സ്വർണ്ണമണിയുള്ള അരക്കച്ച, കറുത്ത അരക്കെട്ടിൽ അത്ഭുതമായ രൂപം; തണ്ടുകൾ, മുട്ടുകൾ, കാൽവിരൽമുതൽ പാദങ്ങൾ വരെ മനോഹരമായ ഭംഗിയിൽ. അവന്റെ പാദങ്ങൾ ശരത്കാലത്തിലെ താമരപ്പൂവ് പോലെ പ്രകാശിച്ചു; പാദനഖങ്ങൾ പ്രകാശം പകരുന്നു, അകത്തുള്ള അന്ധകാരം നീക്കംചെയ്യുന്നു. "ഹേ ഗുരുവേ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്ധകാരമകറ്റാൻ, ദയവായി നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ദർശിപ്പിക്കണമേ," എന്ന് ഭക്തനായി അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഈ രൂപം ആത്മശുദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ധ്യാനിക്കേണ്ടതാണ്. അതിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് ഭയമില്ല; സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവർക്ക് ഇതിൽ ഭക്തി നിർഭയത്വം നൽകുന്നു. ഭക്തന്മാർക്ക് മാത്രമേ നിങ്ങൾ ലഭ്യമാകുവാൻ കഴിയൂ; ശരീരധാരികൾക്ക് അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്. ഭഗവത്ഭക്തിയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പരമാവസ്ഥ, ആത്മസ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ ഉന്നതമാണ്. പുണ്യശാലികൾക്കും പ്രാപിക്കാൻ ദുഷ്കരമായ ഭഗവാനെ ഏകഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചവനു, അവന്റെ പാദങ്ങൾക്കു പുറത്തു വേറെ എന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹിക്കാനുണ്ടാവുമോ? മരണം, ജീവന്റെ അവസാനം, ഭക്തന്മാരിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിൽക്കുന്നു—even when he destroys the universe with his might and the fierce arching of his brows. സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും പോലും, ഭഗവത്ഭക്തരുടെ അർദ്ധക്ഷണസംഗമത്തേക്കാൾ തുല്യമായിരിക്കില്ല. പിന്നെ മറ്റേതു അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കു പ്രസക്തിയുണ്ടോ? അതുകൊണ്ടു, പാപരഹിതരായവരേ, എല്ലാ ജീവികളോടും ദയയുള്ളവരുമായ, നിങ്ങളുടെ കീർത്തിയിൽ അകത്തും പുറത്തും കുളിച്ചുവാഴുന്നവരുടെ സാന്നിധ്യം ഞങ്ങൾക്കു ലഭിക്കണമേ—ഇതുതന്നെ നിങ്ങളുടെ കൃപയെന്നു ഞങ്ങൾ കണക്കാക്കുന്നു. ബാഹ്യവസ്തുക്കളാൽ മനസ്സു ചിതറാത്തവനും, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഗുഹയിലേക്കു കടക്കാത്തവനും, ഭക്തിയുടെയും യോഗത്തിന്റെയും അനുഗ്രഹത്തിൽ മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ളവനും, അവിടെയാണു നിങ്ങളുടെ മാർഗ്ഗം കാണുന്നത്. ഈ വിശ്വം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതും അതിനാൽ പ്രകാശം ലഭിക്കുന്നതും ആ പരബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നാണ്; ആ പരമപ്രകാശം, ആകാശംപോലെ വിശാലമായതും അത്യുന്നതവുമാണ്. തന്റെ മായാശക്തിയാൽ ഈ ഭൗതികപ്രപഞ്ചം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും, വീണ്ടും ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ തന്നെ, മാറാത്തവൻ; വ്യത്യാസബോധം മനസ്സിന്റെ അസ്ഥിരത കൊണ്ടാണ്—ഭഗവാനേ, സ്വയംഭുവായ നിങ്ങളെയാണ് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നത്. വിശ്വാസത്തോടെ യോഗികൾ വിവിധ യാഗങ്ങളിലൂടെ നിങ്ങളെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു; എല്ലാ ജീവികളിലും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും, മനസ്സിലും നിങ്ങളെ കാണുന്നു—വേദവും തന്ത്രവും പരിചയമുള്ളവർ അങ്ങനെ നിങ്ങളെ അറിയുന്നു. നിങ്ങളാണ് ആദിപുരുഷൻ; നിങ്ങളുടെ ശക്തി അവ്യക്തമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ആ ശക്തിയാൽ സത്ത, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാകുന്നു. അതിൽനിന്നാണ് മഹത്തത്ത്വം, ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലം, ഭൂമി, ദേവതകൾ, ഋഷികൾ, എല്ലാ ജീവികളും ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ ഈ സൃഷ്ടിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, നിങ്ങൾ ആത്മാവിന്റെ അംശമായി നാലുവിധശരീരങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. അകത്തുനിന്ന്, ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളുടെ രസം ആസ്വദിക്കുന്ന ആ പുരുഷനെ ജ്ഞാനികൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. നിങ്ങളാണ് കാലരൂപിയായ രഥം; അത്യന്തശക്തിയോടെ ലോകങ്ങളെ끌ിച്ചലിക്കുന്നു. ഭൂതങ്ങൾ മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾപോലെയാണ്, നിങ്ങൾ അതിനെ താങ്ങാനാവാത്ത കാറ്റുപോലെയാണ്. ലോകത്തിലെ ആളുകൾ കർമ്മചിന്തകളിൽ, ആസക്തികളിൽ മുങ്ങി, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ, സദാ ജാഗരൂകനായി, പാമ്പ് എലിയെ വിഴുങ്ങുന്നതുപോലെ, അവരെ അപ്രത്യക്ഷരാക്കുന്നു, ഹേ മരണാ! ബഹുമാനവും വിനയവും നിറഞ്ഞ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ജ്ഞാനികൾക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടാവുമോ? ഭയത്തിൽപെട്ട് പതനം സംഭവിക്കാതിരിക്കാനായി പതിനാലു മനുക്കളും, ഗുരുക്കന്മാരും, നിങ്ങളെ ആരാധിച്ചു. അതിനാൽ, ബ്രഹ്മമേ, പരമാത്മാവേ, ജ്ഞാനികൾക്ക് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ആശ്രയം. രുദ്രന്റെ ഭീതിയിൽ ലോകം വിറയക്കുന്നപ്പോൾ, ഭയരഹിതമായ അഭയം നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്. രാജകുമാരന്മാരേ, ഈ ഉപദേശം ശുദ്ധരായി, സ്വധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച്, മനസ്സു ഭഗവാനിലേയ്ക്കു സമർപ്പിച്ച് പാരായണം ചെയ്യുക—നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാം ഭദ്രം സംഭവിക്കട്ടെ. സ്വയത്തിലും എല്ലാ ജീവികളിലും വസിക്കുന്ന ആ ആത്മാവിനെ, ഹരിയെ, നിരന്തരമായി പാടിയും ധ്യാനിച്ചും ആരാധിക്കുക. യോഗോപദേശം ലഭിച്ചശേഷം, ഋഷിമാർക്കുള്ള വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, ഏകാഗ്രതയോടെ ഭയഭക്തിയോടെ ഇത് അഭ്യസിക്കുക. പണ്ടെ, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപനായ ഭഗവാൻ, ഭൃഗുവിന്റെ പുത്രന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഈ ഉപദേശം ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. സൃഷ്ടിപ്രവൃത്തിയിൽ ഞങ്ങൾ പ്രേരിതരായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ ഈ ജ്ഞാനപ്രകാശം ലഭിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ഇപ്പോൾ, ഈ ഉപദേശം ഭക്തിയോടെ ശ്രദ്ധയോടെ പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ വാസുദേവഭക്തനായി ഉന്നതഗതി നേടുന്നു. ഇവിടെ പറയുന്ന പരമജ്ഞാനം എല്ലാവർക്കും ഉത്തമക്ഷേമമാണ്; ജ്ഞാനനൗകയിൽ കയറി, ദുരിതസമുദ്രം എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാം. ആശയത്തോടെ, വിശ്വാസത്തോടെ, ഞാൻ പാടിയ ഈ ഭഗവാന്റെ സ്തുതികൾ പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ ഹരിയെ ആരാധിക്കുന്നു—അവനെ ആരാധിക്കാൻ സാധാരണ എളുപ്പമല്ല. ഈ പാട്ടിൽ നിന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം അതിവേഗം ലഭിക്കും; പരമക്ഷേമത്തിനായി ഞാൻ പാടിയതാണ് ഇത്. പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു, കയ്യുകൂടി, വിശ്വാസപൂർവ്വം ഇതു കേൾക്കുന്നവനും പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും കര്‍മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. മനുഷ്യദേവപുത്രന്മാരേ, ഞാൻ പാടിയ ഈ പരമപുരുഷന്റെ, പരമാത്മാവിന്റെ സ്തുതി ശ്രദ്ധയോടെ മഹാതപസ്സായി പാരായണം ചെയ്യുക, അഭ്യസിക്കുക; അങ്ങനെ നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹിച്ച ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്താൻ കഴിയും.