ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീകൃഷ്ണൻ ബ്രജവാസികൾക്ക് ഉപദേശം നൽകി, "വേദത്തിൽ പണ്ഡിതന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നികളിൽ യഥാവിധി ഹോമം നടത്തണം. അവർക്കു സമൃദ്ധമായ ഉത്തമഭക്ഷണവും, പശുക്കളും ദാനമായി നൽകണം. കുതിരപ്പാലകർ, ചണ്ഡാളന്മാർ, പാതിതന്മാർ തുടങ്ങിയ മറ്റുള്ളവർക്കും അവരവരുടെ യോഗ്യത അനുസരിച്ച് ദാനങ്ങൾ നൽകണം. പശുക്കൾക്ക് യഥേഷ്ടം യവം നൽകുകയും, അതിനുശേഷം പർവ്വതത്തിന് അർപ്പണം നടത്തുകയും വേണം," എന്ന് പറഞ്ഞു. "ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ പുരട്ടിയശേഷം, മനോഹരമായ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞ്, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അഗ്നികളെയും പർവ്വതത്തെയും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം. ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം, പ്രിയവേ, നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യണം. ഈ യജ്ഞം പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ആ പർവ്വതത്തിനും എനിക്കുമാണ് പ്രിയം," എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ശുകദേവൻ പറയുന്നു: ഈവിധത്തിൽ, സമയം തന്നെയായി, ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം തകർക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, നന്ദനും മറ്റു ഗോപ്പന്മാരും അതിനെ ശരിയായതാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാം ചെയ്തു; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ വിളിച്ച് ആശീർവാദങ്ങൾ പറപ്പിച്ചു, അർപ്പണങ്ങൾ പർവ്വതത്തിനും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കുമായി ഒരുക്കി. എല്ലാ ദാനങ്ങളും സമ്പൂർണ്ണമായി നൽകി, പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകുകയും, ആടുകളെ മുന്നിൽ വെച്ച് പർവ്വതത്തെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. നന്നായി അലങ്കരിച്ച കാളകളിൽ കയറി, സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട്, ധാർമ്മിക ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ആശീർവാദം സ്വീകരിച്ചു. ഗോവിന്ദൻ മറ്റൊരു രൂപം ധരിച്ച് ഗോപ്പന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ആത്മവിശ്വാസം ഉണർത്തി, "ഞാനാണ് ഈ പർവ്വതം," എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു; മഹത്തായ രൂപത്തിൽ അവൻ സമൃദ്ധമായ അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണനും ബ്രജവാസികളും ചേർന്ന് ആത്മാവിനെ ആത്മാവിനോട് നമസ്കരിച്ചു: "നമുക്ക് ഈ പർവ്വതം പ്രത്യക്ഷരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു; അവൻ നമുക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകിയിരിക്കുന്നു." "ഇവൻ ഇഷ്ടാനുസൃതമായി പല രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് കാടുകളിൽ വസിക്കുന്നു; അവനെ അപമാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ സംഹരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ സംരക്ഷണത്തിനും പശുക്കളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും നാം അവനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ വാസുദേവന്റെ പ്രേരണയാൽ ഗോപ്പന്മാർ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം പർവ്വതത്തിനും പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും യജ്ഞത്തിനും ഉചിതമായ ക്രമത്തിൽ കര്‍മ്മങ്ങൾ നടത്തി, പിന്നീട് ബ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇതോടെ ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. കപിലദേവൻ പറയുന്നു: "എന്നെ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന സ്വയം പ്രകാശമായ ആത്മാവിനെ, നീ നിന്റെ തന്നെ ആത്മാവിലൂടെ മനസ്സിലാക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നീ ദു:ഖവും ഭയവും അതിജയിക്കും. അമ്മേ, എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും ശാന്തി നൽകുന്ന ആത്മജ്ഞാനം ഞാൻ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കും; അതിനാൽ നീ ഭയത്തിന്റെ കടല്കടന്ന് പോവും." മൈത്രേയൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ കപിലദേവന്റെ ഉപദേശം കേട്ട ശേഷം, ദക്ഷപുത്രൻ സന്തോഷപെട്ട്, അവനെ വലതുഭാഗം ചുറ്റി, കാടിലേക്ക് പോയി. അവൻ മൗനവ്രതം ആചരിച്ചു, ആത്മാവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു, ലോകത്തിൽ അനാസക്തനായി, അഗ്നിയില്ലാതെ, സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലമില്ലാതെ സഞ്ചരിച്ചു. അവൻ മനസ്സ് അവ്യക്തവും വ്യക്തവുമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിപ്പിച്ചു; ഗുണങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നെങ്കിലും സ്വയം ഗുണരഹിതമായ അതിനെ ഏകാഗ്രഭക്തിയാൽ അനുഭവിച്ചു. അഹംഭാവവും മമതയും ഇല്ലാതായി, ദ്വന്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം, സമദർശിയായി, സ്വാത്മാവിനെ കാണുന്നവനായി, അകത്തുനിന്നും ശാന്തനും സ്ഥിരബുദ്ധിയുമായി, തിരമില്ലാത്ത സമുദ്രംപോലെ സുഖപ്രശാന്തനായി. സർവ്വജ്ഞനായ അന്തർയാമിയായ വാസുദേവനിൽ പരമഭക്തിയാൽ ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ബദ്ധതയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി. അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലും ഭഗവാനെ തന്റെ തന്നെ ആത്മാവായി കണ്ടു; എല്ലാ ജീവികളെയും ഭഗവാനിൽ തന്നെ കണ്ടു. രാഗദ്വേഷങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, സമബുദ്ധിയോടെ, ഭഗവത്ഭക്തിയോടെ, അവൻ ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്റെ അവസ്ഥയിലേക്കുയർന്നു. മുകുടം, കങ്കണം, മാല, ഗർഭം, പാദസരം, ഉത്തമരത്നങ്ങൾ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം, വജ്രം, പുഷ്പമാല, ഉജ്ജ്വലാഭൂഷണങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ഭസിച്ച, അതീവപ്രഭയുള്ള രൂപം അവൻ ദർശിച്ചു. ശുഭമായ നെറ്റിയിൽ കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിച്ച, സിംഹഭുജംപോലെയുള്ള ഭുജങ്ങൾ, അക്ഷയമായ തേജസ്സാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന, കുറ്റമറ്റ ചിന്താമണിപോലെ ഭഗവാന്റെ രൂപം. മൂന്നു രേഖകളാൽ അലങ്കരിച്ച വയർ, ശ്വാസത്തിന്റെ ഗതിയിൽ ചലിക്കുന്നതുപോലെ, ആ നാഭിയിൽ സകലവിശ്വവും ആകർഷിക്കപ്പെടുകയും വിടുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ. കനകവണ്ണത്തിൽ മിനുക്കിയ മഞ്ഞവസ്ത്രം, പൊൻ കെട്ടിയുള്ള കറുത്ത കറ്റുകളിൽ, മനോഹരമായ ഉരുക്കളും കാൽമുട്ടുകളും ഭംഗിയായി. ശരത്കാലത്തിലെ താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള പാദങ്ങൾ, അതിന്റെ അഗ്രങ്ങൾ പ്രകാശം പരത്തുന്നു, അകത്തെ അജ്ഞാനാന്ധകാരം നീക്കുന്നു. "ഹേ ഗുരുവേ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുള് കടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ദർശനപഥമായ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ദയവായി കാണിക്കണമേ," എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. സ്വയംശുദ്ധീകരണം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഈ രൂപം ധ്യാനിക്കേണ്ടതാണ്; അതിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് ഭയരഹിതത്വം ലഭിക്കും. ഭക്തിയാൽ മാത്രമേ നിങ്ങൾ പ്രാപ്യനാവൂ; ശരീരബോധത്തിൽ അഭിമാനമുണ്ടാവുന്നവർക്കും സ്വാത്മാവിന്റെ പരമാവസ്ഥയേക്കാൾ ഭക്തിയാൽ ലഭിക്കുന്ന പരമാവസ്ഥയ്ക്കാണ് മൂല്യം. ഏറ്റവും ധാർമ്മികർക്കും പ്രാപിക്കാൻ ദുഷ്കരനായ ഭഗവാനെ ഭക്തിയാൽ ആരാധിച്ചവൻക്ക്, അവന്റെ പാദങ്ങൾക്കു പുറത്തു മറ്റെന്തിനാണ് ആഗ്രഹം? മരണദേവൻ പോലും അവനിൽ ലീനരായവരെ ഭയപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല; അവൻ സകലഭൂതങ്ങളും നശിപ്പിച്ചാലും ഭക്തന്മാരെ സമീപിക്കില്ല. ഭഗവത്ഭക്തരുടെ അർദ്ധനിമിഷസംഗമം പോലും സ്വർഗ്ഗത്തിനോ മോക്ഷത്തിനോ തുല്യമല്ല; പിന്നെ മറ്റെന്ത് വരങ്ങൾക്കാണ് മൂല്യം? അതുകൊണ്ട്, പാപരഹിതനായവാ, എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണയുള്ള, ശുദ്ധസ്വഭാവമുള്ള, ഭഗവത്കീർത്തിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് അകത്തും പുറത്തും പാപരഹിതരായവരുടെ സാന്നിധ്യം നമുക്ക് ലഭിക്കട്ടെ—ഇതാണു ഭഗവാന്റെ കൃപ. ബാഹ്യവസ്തുക്കളിൽ മനസ്സിനെ ചിതറാത്തവനും അജ്ഞാനഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കാത്തവനും, ഭക്തിയാലും യോഗത്താലും മനസ്സു ശുദ്ധമായവനും, ഭഗവാന്റെ പഥം കാണും. ഈ വിശ്വം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതും പ്രകാശം ലഭിക്കുന്നതും ആ പരമബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്നാണ്; അതു വിശാലമായ ആകാശംപോലെയാണ്. സ്വയമോഹിച്ചു, അനേകരൂപങ്ങളുള്ള ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച്, നിലനിര്‍ത്തി, വീണ്ടും ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, സ്വയം അചലനായി നിലകൊള്ളുന്നു; ഭേദബോധം മനസ്സിന്റെ അസ്ഥിരത കൊണ്ടാണ്—ഭഗവാനെ സ്വതന്ത്രനായി ഞങ്ങൾ അറിയുന്നു. വിശ്വാസത്തോടെ യോഗികൾ വിവിധ യാഗങ്ങൾ നടത്തുന്നു; അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും മനസ്സിലും ദൃശ്യനാണ്; അതുകൊണ്ട് വേദതന്ത്രജ്ഞന്മാർ അവനെ അറിയുന്നു. ആദ്യപുരുഷനായ ഭഗവാന്റെ ശക്തി സ്തംഭിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് സത്ത്വം, രജസ്,തമസ് ഗുണങ്ങൾ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു; അവനിൽ നിന്ന് മഹത്തത്ത്വം, ആകാശം, വായു, അഗ്നി, ജലം, ഭൂമി, ദേവതകൾ, ഋഷികൾ, സകലജന്തുക്കളും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. സ്വശക്തിയാൽ സൃഷ്ടിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, നാലു തരത്തിലുള്ള ശരീരങ്ങളിൽ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമായി വസിക്കുന്നു; ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളുടെ സാരമായ അമൃതം ആസ്വദിക്കുന്നവനായി ജ്ഞാനികൾ അവനെ തിരിച്ചറിയുന്നു. കാലരൂപിയായ ഭഗവാൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും അതിവേഗം ആകർഷിക്കുന്നു; ഭൂതങ്ങൾ, മേഘങ്ങൾപോലെയാണ്, ഭഗവാൻ അതിനെ ചലിപ്പിക്കുന്ന കാറ്റുപോലെയാണ്—അവനേ ചെറുക്കാൻ കഴിയില്ല.