ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗംഗയുടെ തീരത്ത് ഒരു അതിമനോഹരമായ, ആഴത്തിലുള്ള, ശാന്തമായ സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു പലവിധ സന്യാസികൾ, ദേവതകൾ, സിദ്ധന്മാർ എന്നിവരാൽ നിറഞ്ഞതും, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളാൽ, ലതകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, പുതിയതും മൃദുവുമായ മണൽകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. അവിടെ സ്വർണ്ണത്തിൽ വിരിയുന്ന കമലങ്ങൾ കൊണ്ട് സുഖകരമായ സുഗന്ധം പകരുന്ന, ഭദ്രമായ, ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലമാണ്. ആ പ്രദേശത്തുള്ള ജീവികളിൽ വൈരാഗ്യവും ദ്വേഷവും ഇല്ല; അവിടെയൊരുവിധ സൗഹൃദം മാത്രമാണ്. അവിടെ, തളർന്നുപോയ വൃദ്ധ ശരീരം മുന്നിൽ വെച്ച്, ഈ അവസ്ഥയും പരിഗണിച്ച് ഭക്തി അവിടെയെത്തും. ശ്രീഭാഗവതത്തിന്റെ കഥാപരമായ ചർച്ചയുണ്ടായിടത്ത്, ഭക്തിയും അതിന്റെ സഖികളും അവിടെയെത്തി, ആ കഥയുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ആ ത്രയം പുതുമയോടെ ഉജ്ജ്വലമാവുന്നു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കുമാരന്മാർ നാരദനോടൊപ്പം അതിവേഗം ഗംഗയുടെ തീരത്തേക്ക് കഥാസ്രവണം ചെയ്യാനായി എത്തി. അവരെത്തിയപ്പോൾ ഭൗതിക ലോകത്തിലും, ദേവലോകത്തിലും, ബ്രഹ്മലോകത്തിലും വലിയ ഗംഭീരമായ ശബ്ദം ഉയർന്നു. ശ്രീഭാഗവതത്തിന്റെ അമൃതം ആസ്വദിക്കാൻ ആകാംക്ഷയോടെയുള്ള എല്ലാവരും അവിടേക്ക് ഓടിയെത്തി; വൈഷ്ണവന്മാർ ആദ്യം എത്തി. ഭൃഗു, വസിഷ്ഠ, ച്യവന, ഗൗതമ, മേധാതിഥി, ദേവല, ദേവരാത, രാമ, ഗാധിയുടെ പുത്രൻ, ശാകല, മൃകണ്ഡ് പുത്രൻ, അത്രി, പിപ്പലാദ—ഇവരും, യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരായ വ്യാസൻ, പരാശരൻ, ഛായാശുക, ജാജലി, ജഹ്നു എന്നിവരും, അവരുടെ പുത്രന്മാർ, ശിഷ്യന്മാർ, ഭാര്യമാർ എന്നിവരുമായി വലിയ സ്‌നേഹത്തോടെ അവിടെയെത്തി. വേദാന്തങ്ങൾ, വേദങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, തന്ത്രങ്ങൾ, അവയുടെ രൂപങ്ങൾ, പത്ത് പുരാണങ്ങൾ, ഏഴ് പുരാണങ്ങൾ, ആറു ശാസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയും അവിടെയെത്തി. ഗംഗയെ തുടർന്നുള്ള നദികൾ, പുഷ്കരമെന്ന തടാകം തുടങ്ങി, പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ, എല്ലാ ദിശകളും, ദണ്ഡകവനം പോലുള്ള വനങ്ങൾ—all came. മലകളും, ദേവതകളും, ഗന്ധർവരും, ദാനവരും അവിടെയെത്തി; എന്നാൽ അവരുടെ ഭാരമൂലം, ഭൃഗു അവരെ ഉപദേശിച്ച ശേഷം കൊണ്ടുവന്നു. നാരദൻ പ്രേരിപ്പിച്ച്, കുമാരന്മാർക്ക് ഉത്തമമായ asiento നൽകുകയും, എല്ലാവരും ആദരവോടെ കൃഷ്ണചിന്തയിലായിരുന്നു. വൈഷ്ണവന്മാർ, വൈരാഗ്യശീലികൾ, സന്ന്യാസികൾ, ബ്രഹ്മചാരികൾ മുന്നിൽ നിന്നു; നാരദൻ അവർക്കു മുന്നിൽ നിന്നു. ഒരിടത്ത് സന്യാസികളുടെ കൂട്ടം, മറ്റിടത്ത് ദേവതകൾ, മറ്റിടത്ത് വേദങ്ങളും ഉപനിഷദുകളും, മറ്റിടത്ത് പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ, മറ്റിടത്ത് സ്ത്രീകൾ—all were gathered. വിജയഘോഷങ്ങൾ, സ്തുതികൊള്ളലുകൾ, ശംഖനാദം—all arose; പൊട്ടിയ ധാന്യവും പൂക്കളും വലിയ തോതിൽ വിതറിയതുണ്ടായി. ദേവതകളുടെ നേതാക്കൾ ആകാശയാനങ്ങളിൽ കയറി, കാമധേനുവിന്റെ പൂക്കൾകൊണ്ട് അവിടെയെത്തിയവരെ shower ചെയ്തു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ വ്യത്യയമില്ലാതെ, അവർ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ മഹത്വം മഹാത്മാവായ നാരദനോട് വ്യക്തമാക്കി. കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നുള്ള മഹത്വം വിവരിക്കും; കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ മോക്ഷം കൈവശമാകും. ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ കഥാപരമായ ശ്രവണം എപ്പോഴും സേവിക്കേണ്ടതും, കേൾക്കേണ്ടതുമാണ്; കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഹരി ഹൃദയത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നു. ഈ ഗ്രന്ഥം പതിനെട്ട് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങൾ, പന്ത്രണ്ടു സ്കന്ധങ്ങൾ, പരീക്ഷിത്തും ശുകനും തമ്മിലുള്ള സംവാദം; ഈ ഭാഗവതം കേൾക്കുക. ഈ ഭവചക്രത്തിൽ, ഒരാൾക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥം കേൾക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അജ്ഞാനത്തിൽ അലയുന്നു. പല ഗ്രന്ഥങ്ങളും പുരാണങ്ങളും കേൾക്കുന്നത് ആശയക്കുഴപ്പം മാത്രമാണ്; ഭാഗവതം ഒരേ ഒരു ഗ്രന്ഥം മോക്ഷം നൽകുന്നവനായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. ഭാഗവതം പ്രതിദിനം ചർച്ച ചെയ്യുന്ന വീട് യഥാർത്ഥ പുണ്യസ്ഥലമാണ്; അവിടെയുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. ആയിരം അശ്വമേധ യാഗങ്ങളും നൂറ് വാജപേയ യാഗങ്ങളും പോലും, ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥം ചർച്ച ചെയ്യുന്ന പുണ്യത്തിന്റെ പതിനാറിൽ ഒരുപങ്ക് പോലും തുല്യമായില്ല. മുനികളേ, ഈ ശരീരത്തിൽ പാപങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു, ഭാഗവതം ശരിയായി കേൾക്കാത്തവരെ വരെ. ഗംഗ, ഗയ, കാശി, പുഷ്കര, പ്രയാഗ—all are less than the fruit of the narration of Śuka’s scripture. പ്രതിദിനം, സ്വന്തം വായിൽ നിന്നും, ഭാഗവതത്തിൽ നിന്നുള്ള അർദ്ധശ്ലോകം, ക്വാർട്ടർ ശ്ലോകം പോലും പാരായണം ചെയ്യുക, ഉത്തമഗതി ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ. വേദങ്ങൾ, വേദമാതാവ്, പുരുഷസൂക്തം, ത്രയീ, ഭാഗവതം, പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം—these are equal. പന്ത്രണ്ടു സ്വരൂപം, പ്രയാഗം, വർഷം എന്ന കാലം, ബ്രാഹ്മണർ, അഗ്നിഹോത്രം, കാമധേനു, പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം—these are equal. തുളസി, വസന്തം, പരമപുരുഷൻ—വിദ്വാന്മാർ ഇവയിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണാറില്ല. ഭാഗവതം മനസ്സോടെ, ദിനം-രാത്രം പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ, കോടികൾ ജന്മങ്ങളിൽ ശേഖരിച്ച പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഭാഗവതത്തിൽ നിന്നുള്ള അർദ്ധശ്ലോകം, ക്വാർട്ടർ ശ്ലോകം പോലും ദിനംപ്രതി പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ, രാജസൂയ, അശ്വമേധ യാഗങ്ങളുടെ പുണ്യത്തിന് തുല്യമായ ഫലം നേടുന്നു. ഭാഗവതം പ്രതിദിനം പാരായണം ചെയ്യുക, ഹരിയെ സ്ഥിരമായി ചിന്തിക്കുക, തുളസി വളർത്തുക, പശുക്കളെ സേവിക്കുക—ഇവയെല്ലാം തുല്യമായാണ്. മരണം സമയത്ത്, ഭക്തിയോടെ ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥം കേൾക്കുന്നവൻ—ഗോവിന്ദൻ അവനെ വൈകുണ്ഠത്തിൽ എത്തിക്കുന്നു. ഭാഗവതം സ്വർണ്ണസിംഹാസനത്തിൽ അലങ്കരിച്ച്, ഒരു വൈഷ്ണവനു നൽകുന്നവൻ, കൃഷ്ണനുമായി ഏകതയിലാകുന്നു. ജന്മത്തിൽ, കപടമനസ്സോടെ, ശുകന്റെ കഥാസ്രവണം ഒരിക്കലും ആസ്വദിക്കാത്തവൻ, ചണ്ഡാലൻ അല്ലെങ്കിൽ കഴുത പോലെ ജീവിക്കുന്നു; അവന്റെ ജന്മം വൃഥാ, അമ്മയുടെ പ്രസവവേദന വൃഥാ. പാപകരമായ പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുന്ന, ശുകന്റെ കഥാസ്രവണം കുറേയെങ്കിലും കേൾക്കാത്തവൻ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശവം, മൃഗതുല്യൻ, ഭൂഭാരമായ മനുഷ്യൻ—ഇതാണു സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവസമൂഹത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ പറയുന്നത്. ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിൽ നിന്നുള്ള കഥാ ലോകത്തിൽ അതീവ ദുർലഭമാണ്; കോടികൾ ജന്മത്തിലെ പുണ്യഫലത്താൽ മാത്രമേ അത് ലഭിക്കൂ. അതിനാൽ, ജ്ഞാനികളേ, ഈ യോഗസമ്പത്തിനെ പരിശ്രമത്തോടെ കേൾക്കണം; ദിവസങ്ങൾക്കോ സമയത്തിനോ നിയന്ത്രണമില്ല—എപ്പോഴും കേൾക്കുന്നത് ഉത്തമമാണ്.