ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജസിക ഗുണത്തിൽ പ്രേരിതരായി മേഘങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും മഴ പെയ്യുന്നു. അതിലൂടെയാണ് സകല ജീവികളും വളരുന്നത്—അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇന്ദ്രൻ എന്താണ് ചെയ്യാൻ കഴിയുക? ഞങ്ങൾക്കോ നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, വീടുകൾ ഒന്നുമില്ല; ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും കാടിലും മലകളും നിറഞ്ഞ വന്യപ്രദേശങ്ങളിലും തന്നെ താമസിക്കുന്നു, പ്രിയനേ. അതുകൊണ്ട്, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഈ മലയ്ക്കുമുള്ള യാഗം ആരംഭിക്കാം. ഇന്ദ്രന്റെ പൂജയ്ക്കായി ഒരുക്കിയ സാധനങ്ങൾ ഈ യാഗത്തിനായി ഉപയോഗിക്കാം. വിവിധ തരത്തിലുള്ള പാചകങ്ങളായ കഞ്ഞി, പായസം, അപ്പം, പൂരി, പാൽമൂല്യമായ വിഭവങ്ങൾ എന്നിവ ഒരുക്കണം. വേദപാരായണത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നിക്കു യഥാവിധി ഹോമം അർപ്പിക്കണം; അവർക്കു ധാരാളം ഉത്തമമായ അന്നവും പശുക്കളും ദാനമായി നൽകണം. കുതിരയോട്ടക്കാരും ചണ്ഡാലന്മാരും വീണുപോയവരും പോലുള്ള മറ്റുള്ളവർക്ക് യുക്തിയനുസരിച്ച് ദാനങ്ങൾ നൽകണം; പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകിക്കഴിഞ്ഞാൽ മലക്ക് അർപ്പണം നടത്തണം. അലങ്കരിച്ച്, ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, സുഗന്ധതൈലം പൂശി, മനോഹരവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അഗ്നിയെയും മലയെയും ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം. ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം, പ്രിയനേ; നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമെങ്കിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യട്ടെ. ഈ യാഗം പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലയ്ക്കും എന്നേക്കുമാണ് പ്രിയം. ശ്രീശുകൻ പറയുന്നു: കാലസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം തകർക്കാൻ ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, നന്ദനും മറ്റു ഗോപന്മാരും അതെല്ലാം യുക്തിയുള്ളതാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. അതിനാൽ, മധുസൂദനൻ പറഞ്ഞതുപോലെ അവർ എല്ലാം ചെയ്തു; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൊണ്ട് മംഗളശ്ലോകങ്ങൾ ചൊല്ലിച്ചു, ആ പൂജാസാമഗ്രികൾ മലക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും സമർപ്പിച്ചു. സകല ദാനങ്ങളും യഥാവിധി നൽകി, പശുക്കൾക്ക് യവം അർപ്പിച്ച്, പശുക്കളെ മുന്നിൽ നിർത്തി മലയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു. ഉറ്റ കാളകളെ കുതിരയോടെ അണിനിരത്തി, സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം പാടികൊണ്ട്, പുണ്യശീലന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അനുഗ്രഹം സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ഗോപന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ധൈര്യം പകരാൻ മറ്റൊരു രൂപം ധരിച്ചു, “ഞാനാണ് ഈ മല” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, അതിമഹത്തായ രൂപത്തിൽ ധാരാളം നിവേദ്യങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണനും വ്രജവാസികളും ചേർന്ന് അത്തേടെ സ്വയം സ്വയം നമസ്കരിച്ചു: “ഈ മല രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് നമ്മെ അനുഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.” അവൻ ഇഷ്ടാനുസൃത രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച് കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നു; അവനെ അപമാനിക്കുന്നവരെ സംഹരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, നമ്മെയും നമ്മുടെ പശുക്കളെയും സംരക്ഷിക്കാനായി അവനെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, വാസുദേവന്റെ പ്രേരണയോടെ ഗോപന്മാർ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം മലക്കും പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും യഥാവിധി യാഗം നടത്തി, പിന്നെ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇതോടെ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിൽ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തുനാലാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. എന്നിട്ട് കപിലദേവൻ പറഞ്ഞു: “എന്നെ—സമസ്ത ജീവികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന, സ്വയം പ്രകാശമായ ആത്മാവിനെ—നിന്റെ ആത്മാവിലൂടെ അനുഭവിച്ചറിയുക. അങ്ങനെ ദുഃഖവും ഭയവും നീക്കപ്പെടും. അമ്മേ, ഞാൻ നിന്നെ ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കും; അതിലൂടെ നീ ഭയത്തിന്റെ കടലിൽ നിന്ന് കരയിലേക്ക് കടക്കാൻ സാധിക്കും.” മൈത്രേയൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടികളുടെ അധിപനായ കപിലൻ ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, അവളവനെ വലത്തുഭാഗം ചുറ്റി വനംപുറത്തേക്ക് പോയി. അവൾ മൗനവ്രതം സ്വീകരിച്ചു, ആത്മാവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ച്, അഗ്നിയില്ലാതെ, സ്ഥിരവാസമില്ലാതെ, ലോകത്തെ അനാസക്തയായി സഞ്ചരിച്ചു. മനസ്സിനെ പ്രകൃതിക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള, ഗുണരഹിതമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിപ്പിച്ചു, ഏകാഗ്രഭക്തിയിലൂടെ അതിനെ അനുഭവിച്ചു. അഹങ്കാരമില്ലാതെ, മമതയില്ലാതെ, ദ്വന്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം, എല്ലാ ജീവികളെയും തുല്യമായി കാണുന്നവളായി, ആത്മാവിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സമാധാനവും സ്ഥിരതയും നേടി, തരംഗരഹിതമായ സമുദ്രംപോലെ ശാന്തയായി. വാസുദേവനായ സർവജ്ഞനിൽ പരമഭക്തിയിലൂടെ സ്വയം ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതയായി. അവൾ ഭഗവാനെ എല്ലാ ജീവികളിലും തന്റെ ആത്മാവായി കണ്ടു; എല്ലാ ജീവികളെയും ഭഗവാനിൽ തന്നിൽ കണ്ടു. ആകാംക്ഷയോ ദ്വേഷമോ ഇല്ലാതെ, സമബുദ്ധിയോടെ, ഭഗവത്ഭക്തിയോടെ, അവൾ ഭഗവാന്റെ ഭക്തിയുടെ അവസ്ഥയിലേക്കുയർന്നു. അവൻ മുകുടം, വള, മാല, പാദസരം, കച, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം, പുഷ്പമാല, ഉത്തമ രത്നങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ഭാസ്വരമായ പരമശോഭയോടെ പ്രകാശിച്ചു. ആശീർവദമായ കഴുത്തിൽ കൗസ്തുഭമണിയും, സിംഹത്തിന്റെ ഭുജങ്ങൾപോലുള്ള ഭുജങ്ങളും, അക്ഷയകാന്തിയോടെ, നിർമലമായ ചിന്താമണിപോലും ദീപ്തിയോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപം തെളിഞ്ഞു. വയറ്റിൽ മൂന്നു രേഖകൾ, ശ്വാസോച്ഛ്വാസത്തിന്റെ ചലനത്തിൽ സർവ്വവിശ്വം അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് അകത്തും പുറത്തും പോകുന്ന പോലെ. കാന്തിയുള്ള മഞ്ഞ വസ്ത്രം, സ്വർണ്ണമേഖല, കറുത്ത നടുവിൽ അതുല്യമായ രൂപം; തുണ്ടും മുട്ടും കാൽപ്പാടുകളും മനോഹരമായി രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പത്മദളങ്ങളുപോലുള്ള കാന്തിയുള്ള പാദങ്ങൾ, അതിലെ നഖങ്ങൾ പ്രകാശം ചൊരിയുന്നു, അകത്തെ അന്ധകാരം നീക്കുന്നു; “ഹേ ഗുരൂ, ജ്ഞാനാന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഈ പാദങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രദർശിപ്പിക്കണമേ,” എന്ന് ഭക്തർ അപേക്ഷിക്കുന്നു. ആത്മശുദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഈ രൂപത്തിൽ ധ്യാനം ചെയ്യണം; ഭക്തിപൂർവ്വം സ്വധർമ്മം ചെയ്യുന്നതിന് ഭയരഹിതത്വം ലഭിക്കുന്നു. ഭക്തന്മാർക്ക് മാത്രമേ നിങ്ങൾ പ്രാപ്യനാകൂ; ശരീരധാരികൾക്കു പ്രാപിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരം. പരമഭക്തിയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ആത്മാവബോധം സ്വതന്ത്രതയേക്കാൾ മഹത്വമാണ്. ഭഗവാനെ, ദുഷ്പ്രാപ്യനായവനേ, പരമഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചശേഷം, അവന്റെ പാദങ്ങൾക്കു പുറത്തുള്ള ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാൻ ആരാണ് ആഗ്രഹിക്കുക? മരണമെന്ന ജീവിതത്തിന്റെ സംഹാരകൻ, ലോകം മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ചാലും, അവനിൽ അനാസക്തനായവരെ അടുത്ത് വരികയില്ല. മനുഷ്യർക്ക് ഭഗവത്ഭക്തരുമായി അർദ്ധനിമിഷം കൂടി സാന്നിധ്യം ലഭിക്കുന്നതിനെ സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും പോലും തുല്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ല—പിന്നെ മറ്റെന്ത് അനുഗ്രഹം വേണം? അതുകൊണ്ട്, പാപരഹിതനായവനേ, സർവ്വഭൂതങ്ങളോടും ദയയുള്ളവരും, നിന്റെ കീർത്തിയിൽ സ്നാനമാടി പാപം കളഞ്ഞവരുമായ ഭക്തരുടെ സാന്നിധ്യം മാത്രം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണമേ—ഇതുതന്നെ നിന്റെ കൃപയാകട്ടെ. ബാഹ്യവസ്തുക്കളാൽ മനസ്സു ചിതറാത്തവനും, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഗുഹയിൽ പ്രവേശിക്കാത്തവനും, ഭക്തിയുടെയും യോഗത്തിന്റെയും അനുഗ്രഹത്തിൽ മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ളവനും, ഭഗവാന്റെ മാർഗം ഉറപ്പായി കാണുന്നു. ഈ വിശ്വം പ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും പ്രകാശം ലഭിക്കുന്നതും ആ പരബ്രഹ്മത്തിൽ തന്നെ; ആ പരബ്രഹ്മം ആകാശംപോലെ വിശാലവും പരമപ്രകാശവുമാണ്. ഭഗവാൻ തന്റെ മായാബലത്തിൽ ഈ വിശ്വം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും വീണ്ടും ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; മനസ്സിന്റെ ചഞ്ചലതയാൽ ഭേദബോധം ഉണ്ടാകുന്നു—ഹേ പ്രഭോ, നിങ്ങൾ സ്വതന്ത്രസ്വരൂപനാണ് എന്ന് ഞങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തോടെ യോഗികൾ വിവിധ യജ്ഞങ്ങളിലൂടെ പരിപൂര്ണതയിലേക്കായി നിങ്ങളെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു; നിങ്ങൾ എല്ലാ ജീവികളിലും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും, മനസ്സിലും അനുഭവപ്പെടുന്നു—ഇങ്ങനെയാണ് വേദതന്ത്രവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ നിങ്ങളെ അറിയുന്നത്.