ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ജീവി, ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ ആയ ശരീരം പ്രാപിച്ചാൽ, അതിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയും പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സുഹൃത്ത്, ശത്രു, ഉദാസീനൻ—പ്രവർത്തനമാത്രമാണ് ഗുരുവും ഇശ്വരനും. അതിനാൽ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊണ്ട്, തങ്ങളുടെ തന്നെ കർത്തവ്യം നിർവഹിച്ചുകൊണ്ട്, അതിലൂടെ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കണം. ജീവിക്കുന്നതിനു വഴിയാകുന്ന കർമ്മം തന്നെയാണ് സത്യത്തിൽ ദൈവം. ഒരു മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ ജീവിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ മറ്റൊന്നിൽ ആശ്രയിച്ചാൽ, അതിൽ നിന്ന് യാതൊരു ചൈതന്യവും ലഭിക്കില്ല, ദുഷ്ടസ്ത്രീ ഒരു പരപുരുഷനിൽ നിന്ന് ആനന്ദം ലഭിക്കാത്തതുപോലെ. ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് ജീവിക്കണം, ക്ഷത്രിയൻ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ച്, വൈശ്യൻ വാണിജ്യത്തിലൂടെ, ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവിച്ച് ജീവിക്കണം. കൃഷി, വ്യാപാരം, പശുപാലനം, പലിശയ്ക്ക് കടം നൽകൽ, സംഗീതം—ഇവയാണ് നാലു ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങൾ. ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും പശുപാലനത്തിലാണ് ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. സത്വം, രജസ്, തമസ്—ഇവയാണ് സംരക്ഷണം, സൃഷ്ടി, ലയം എന്നിവയ്ക്കുള്ള കാരണം. രജസ്സിൽ നിന്ന് ഈ വിശ്വം, വ്യത്യസ്തമായ ലോകം ഉത്ഭവിക്കുന്നു. രജസ്സാൽ പ്രേരിതരായി മേഘങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും മഴവർഷിക്കുന്നു; അതിനാൽ ജീവികൾ വളരുന്നു—ഇന്ദ്രൻ എന്ത് ചെയ്യാനാകും? ഞങ്ങൾക്ക് നഗരങ്ങളോ, ഗ്രാമങ്ങളോ, വീടുകളോ ഇല്ല; ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും കാടിലും മലകളിലും ജീവിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലയ്ക്കും വേണ്ടി യജ്ഞം തുടങ്ങുക; ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി ഒരുക്കിയ സാമഗ്രികൾ ഇതിന് ഉപയോഗിക്കുക. വിഭിന്നമായ വിഭവങ്ങൾ—സൂപ്പ്, പായസം, അപ്പം, പൊരിച്ച അപ്പം, പാൽപഞ്ഞികൾ തുടങ്ങിയവ തയ്യാറാക്കണം. വേദപാരായണത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തണം; അവർക്കു ധാരാളം ഉത്തമമായ അന്നവും പശുക്കളും ദാനം ചെയ്യണം. കുതിരക്കാരന്മാർക്കും, ചണ്ഡാളന്മാർക്കും, പതിതന്മാർക്കും യോഗ്യമായ ദാനങ്ങൾ നൽകണം; പശുക്കൾക്ക് യവം (ജൗ) നൽകി, മലയ്ക്ക് അർപ്പണം നടത്തണം. ഭൂഷിതരായി, അന്നം കഴിച്ച്, സുഗന്ധിതരായി, മനോഹര വസ്ത്രം ധരിച്ചു, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അഗ്നിയെയും മലയെയും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം. ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം; നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യൂ. ഈ യജ്ഞം പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലയ്ക്കും എനിക്കുമാണ് പ്രിയം. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, സ്വയം കാലസ്വരൂപനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ നന്ദനും മറ്റ് ഗോപന്മാരും യുക്തമായതാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. അതിനാൽ, മധുസൂദനൻ പറഞ്ഞപോലെ അവർ എല്ലാം ചെയ്തു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ വേദമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി, യജ്ഞസാമഗ്രികൾ മലക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും അർപ്പിച്ചു. എല്ലാ ദാനങ്ങളും യഥാവിധി നൽകി, പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകി, അവരെ മുന്നിൽ നിർത്തി മലയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു. നന്നായി അലങ്കരിച്ച കാളവണ്ടികളിൽ കയറി, സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ കീർത്തി പാടിക്കൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ആശീർവാദം സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ഗോപന്മാരിൽ ആത്മവിശ്വാസം ഉണർത്താൻ മറ്റൊരു രൂപം ധരിച്ചു, "ഞാനാണ് ഈ മല," എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ച്, വലിയ രൂപത്തിൽ ധാരാളം അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. ഗോപന്മാരോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ തന്നെ മലയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു: "നമുക്ക് ഈ മല രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായി അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു." അവൻ ഇഷ്ടാനുസൃതമായി രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച് കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നു; അവനെ അപമാനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ നശിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ, നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കും പശുക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കും നമുക്ക് അവനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കാം. ഇങ്ങനെ വാസുദേവന്റെ പ്രേരണയിൽ, ഗോപന്മാർ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം മലയ്ക്കും പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും യജ്ഞം നടത്തി, പിന്നീട് വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ അദ്ധ്യായം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു—പരംഹംസന്മാർക്കായുള്ള ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം അധ്യായം. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക്, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന ആത്മാവിനെ, നീ നിന്റെ ആത്മാവിലൂടെ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, നീ ദു:ഖവും ഭയവും കടന്ന് മോക്ഷം പ്രാപിക്കും. അമ്മേ, ഞാൻ നിന്നെ ആത്മവിദ്യയിൽ ദർശിപ്പിക്കും; അതിലൂടെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങൾക്കും ശാന്തി ലഭിക്കും, നീ ഭയങ്ങൾ കടന്ന് പോവും." മൈത്രേയൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ കപിലൻ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, പ്രജാപതിയായ കപിലനിൽ സന്തോഷത്തോടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, അവൻ കാട്ടിലേക്ക് പോയി. അവൻ മൗനവ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു, ആത്മാവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു, അഗ്നിയില്ലാതെ, സ്ഥിരവാസമില്ലാതെ ഭൂമിയിൽ അശക്തനായി സഞ്ചരിച്ചു. അവൻ മനസ്സിനെ, പ്രകടവും അപ്രകടവുമായ അതീതമായ, ഗുണങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നെങ്കിലും സ്വയം ഗുണരഹിതമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ആകുലമാക്കി, ഏകഭക്തിയോടെ അവനിൽ ലയിച്ചു. അഹങ്കാരമില്ലാതെ, മമതയില്ലാതെ, ദ്വന്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം, സമദർശിത്വത്തോടെയും ആത്മാവിനെ നിരീക്ഷിച്ചും, ഉള്ളിൽ ശാന്തനും സ്ഥിരചിത്തനുമായ്, തിരയില്ലാത്ത സമുദ്രംപോലെ ആയിരുന്നു. സർവ്വജ്ഞനായ അന്തർയാമിയായ വാസുദേവനിൽ പരമഭക്തിയോടെ അവൻ ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി. അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലും ആ സ്വാമിയെ തന്നെ കണ്ടു, എല്ലാ ജീവികളും തനിക്കുള്ളിൽ ഉള്ളതായും അനുഭവിച്ചു. രാഗദ്വേഷങ്ങൾക്കപ്പുറം, സമചിത്തനായി, ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തിയോടെ, അവൻ ഭഗവത്ഭക്തനായി. കിരീടം, വളയങ്ങൾ, മാല, പാദസരം, അരക്കെട്ട്, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം, ഹാരങ്ങൾ, രത്നങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ഭസുരമായ, പരമപ്രഭയുള്ള രൂപം അവൻ ദർശിച്ചു. കൌസ്തുഭമണിയുള്ള ശ്രേഷ്ഠമായ കഴുത്ത്, സിംഹഭുജം, അക്ഷയമഹിമ, അപരിഭ്രാന്തമായ കാന്തി, മനോഹരമായ ശരീരം. വയറ്റിൽ മൂന്നു രേഖകൾ, ശ്വസനത്തിന്റെ ചലനത്തോടെ, ബ്രഹ്മാണ്ഡം തന്നെ ആ നാഭിയിൽ കയറി ഇറങ്ങുന്നപോലെ, മൃദുലമായ ഉരുക്കം. മഞ്ഞപടം, സ്വർണ്ണത്തലയുള്ള അരക്കെട്ട്, കറുത്ത കിടക്ക, സുന്ദരമായ തൊണ്ട, മുട്ട്, കാലുകൾ. ശരദ്കാലത്തെ താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള പാദങ്ങൾ, തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പാദനഖങ്ങൾ, അകത്തെ അജ്ഞാനാന്ധകാരം നീക്കുന്ന പ്രകാശം. ഗുരുവേ, അജ്ഞാനാന്ധകാരം കടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കുള്ള മാർഗ്ഗമായ നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ദർശിപ്പിക്കണമേ. ഈ രൂപം ആത്മശുദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ധ്യാനിക്കേണ്ടതാണ്; തങ്ങളുടെ തന്നെ കർമ്മം നിർവഹിക്കുന്നവർക്ക് ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്ന ദൈവീകഭക്തി ഇതിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു. ഭക്തർക്ക് മാത്രം ലഭ്യനായ നീ, എല്ലാവർക്കും പ്രാപ്യനല്ല; ആത്മസംയമനത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പരമപദം പോലും, അനന്യഭക്തിയോടെ ലഭിക്കുന്ന ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിനു താഴെയാണ്. സദ്ഗുണികളായവർക്കും പ്രാപ്യനല്ലാത്ത, പ്രാപിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള അവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, അവന്റെ പാദങ്ങൾക്കപ്പുറം മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതില്ല. ജീവനെ അവസാനിപ്പിക്കുന്ന മരണൻ, അവനിൽ അശക്തനായവരെ സമീപിക്കില്ല—even when he destroys the universe with his might and the fierce arching of his brows.