ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മനുഷ്യർ, ദേവന്മാർ, അസുരർ—എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ആ സ്വഭാവം തന്നെയാണ് അവരെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു. ജീവികൾക്ക് ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ ആയ ശരീരം ലഭിച്ചാൽ, അവൻ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുകയും, പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; സൗഹൃദം, വൈരാഗ്യം, അല്ലെങ്കിൽ നിഷ്പക്ഷത—പ്രവർത്തനമാണ് യഥാർത്ഥ ഗുരുവും അധിപതിയും. അതുകൊണ്ട്, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ ഉറച്ച്, തങ്ങളുടെ കർമ്മം വഴി ആരാധന നടത്തണം; ജീവിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത—that alone is truly one's deity—അതാണ് യഥാർത്ഥ ദൈവം. ഒരാൾക്ക് ഒരു മാർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിവുണ്ടായിരിക്കെ, മറ്റൊന്നിൽ ആശ്രയിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതിൽ നിന്ന് അവൻ ശുഭം നേടുന്നില്ല; അശുദ്ധയായ സ്ത്രീയോട് ഉപദേവൻ നൽകുന്ന ആനന്ദം പോലെയാണ് അത്. ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന്, ക്ഷത്രിയൻ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ച്, വൈശ്യൻ വാണിജ്യത്തിൽ നിന്ന്, ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവിച്ച് ജീവിക്കണം. കൃഷി, വാണിജ്യം, പശു സംരക്ഷണം—വായ്പയും സംഗീതവും—ഈ നാലു ജീവനോദ്യമങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും പശു സംരക്ഷണത്തിലാണ്. സത്ത്വം, രജസ്സ്, തമസ്—ഇവയാണ് സംരക്ഷണം, സൃഷ്ടി, നാശം എന്നിവയ്ക്ക് കാരണങ്ങൾ. രജസിൽ നിന്ന് ഈ വിശ്വം, വൈവിധ്യമാർന്ന ലോകം ഉരുവാകുന്നു, ഓരോന്നും മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന്. രജസിന്റെ പ്രേരണയിൽ, മേഘങ്ങൾ എവിടെയും വെള്ളം പകരുന്നു; അതിനാൽ ജീവികൾ വളരുന്നു—ഇന്ദ്രൻ എന്ത് ചെയ്യാനാണ്? നമുക്ക് നഗരങ്ങൾ, പട്ടണങ്ങൾ, വീടുകൾ ഒന്നുമില്ല; ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും കാടിലാണ്, മരങ്ങളും മലകളും ഇടയിൽ താമസിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലക്കും വേണ്ടി യജ്ഞം തുടങ്ങണം; ഇന്ദ്രന്റെ പൂജയ്ക്ക് ഒരുക്കിയ വസ്തുക്കൾ ഈ യജ്ഞത്തിന് ഉപയോഗിക്കണം. വിവിധതരം പാചകക്കലകൾ—സൂപ്പുകൾ, പായസം, മറ്റു കൂട്ട് വിഭവങ്ങൾ—പലതും തയ്യാറാക്കണം; പലഹാരങ്ങൾ, പാൽ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിഭവങ്ങൾ—all should be gathered. ബ്രാഹ്മണന്മാർ, വേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ, യജ്ഞത്തിൽ അഗ്നിക്കു ഹോം ചെയ്യണം; അവർക്കു നല്ല ഭക്ഷണവും പശുക്കളും ദാനമായി നൽകണം. കുതിരക്കാരൻ, അശുദ്ധർ, അപകടർ തുടങ്ങിയവർക്കും അവർക്കു യോജിച്ച ദാനങ്ങൾ നൽകണം; പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകി, മലക്ക് അർപ്പണം നടത്തണം. അണിഞ്ഞു, ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, സുഗന്ധം പുരട്ടി, നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ചു, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അഗ്നിയെയും മലെയും ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം. ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം, പ്രിയവേ; നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ ചെയ്യൂ. ഈ യജ്ഞം പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലക്കും എനിക്കും പ്രിയമാണ്. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ, സമയമായി തന്നെ, ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം താഴ്ത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള, ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, നന്ദനും മറ്റു ഗോപന്മാരും അതിനെ യുക്തിയുള്ളതെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. അതിനാൽ, മധുസൂദനൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, അവർ എല്ലാം ചെയ്തു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ ആശീർവാദം പറഞ്ഞ്, ആ വസ്തുക്കൾ മലക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഉപയോഗിച്ചു. സമയോചിതമായി ദാനങ്ങൾ നൽകി, യവം പശുക്കൾക്ക് ആദരത്തോടെ നൽകി, പശുക്കളെ മുന്നിൽ വെച്ച്, മല ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു. ഗോപസ്ത്രീകൾ, നല്ല രീതിയിൽ അലങ്കരിച്ച കാളവണ്ടികളിൽ കയറി, കൃഷ്ണന്റെ വൃത്താന്തങ്ങൾ പാടികൊണ്ട്, പുണ്യ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ആശീർവാദം സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ഗോപന്മാരുടെ വിശ്വാസം ഉറപ്പാക്കാൻ മറ്റൊരു രൂപം അണിഞ്ഞു, “ഞാനാണ് മല,” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു; വലിയ രൂപത്തിൽ, അനേകം അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. ഗോപന്മാരോടൊപ്പം, കൃഷ്ണൻ, “ഈ മല രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ചു,” എന്ന് പറയുമ്പോൾ, ആത്മാവിൽ ആത്മാവിന് നമസ്കാരം നടത്തി. അവൻ, ഇഷ്ടാനുസൃതമായി രൂപങ്ങൾ എടുത്ത് കാടിൽ വസിക്കുന്നു; അവനെ അവഗണിക്കുന്ന മരണാന്ധന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഞങ്ങൾ അവനോട് നമസ്കരിക്കുന്നു—ഞങ്ങൾക്കും പശുക്കൾക്കും സംരക്ഷണം ലഭിക്കട്ടെ. ഇങ്ങനെ, വാസുദേവന്റെ പ്രേരണയിൽ, ഗോപന്മാർ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം മല, പശുക്കൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ, യജ്ഞം എന്നിവയ്ക്ക് ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി ചടങ്ങുകൾ നടത്തി, പിന്നീട് വ്രജത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. ഇതോടെ, ഭഗവതം പാരമഹംസ സംഹിതയിലെ ആദ്യ പാദത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക്—സ്വയം പ്രകാശമായ ആത്മാവ്, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ—നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ തന്നെ കാണുമ്പോൾ, ദു:ഖവും ഭയവും തികഞ്ഞ മോചനം ലഭിക്കും. അമ്മേ, ഞാൻ നിന്നെ ആത്മവിദ്യ പഠിപ്പിക്കും; അതിലൂടെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങൾക്കും ശാന്തി വരും; ഇതിലൂടെ നീ ഭയം കടന്നുപോകും.” മൈത്രേയൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, കപിലൻ—സൃഷ്ടികളുടെ അധിപൻ—അവളോട് പറഞ്ഞു, സന്തോഷത്തോടെ വലതുഭാഗത്ത് പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് കാടിലേക്ക് പോയി. അവൾ മൗനവ്രതം സ്വീകരിച്ച്, ആത്മാവിൽ മാത്രമേ ആശ്രയമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; അഗ്നിയും സ്ഥിരമായ വാസവും ഇല്ലാതെ, അനാസക്തമായി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സ്, ഭൗതികവും അഭൗതികവുമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചു; ഗുണങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നെങ്കിലും, സ്വയം ഗുണരഹിതമായ ബ്രഹ്മം, ഏകചിത്തഭക്തിയിലൂടെ അവൾ അനുഭവിച്ചു. അഹങ്കാരമില്ലാതെ, സ്വത്വബോധമില്ലാതെ, ദ്വന്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം, സമദർശിനി, ആത്മാവിനെ കാണുന്നവൾ, മനസ്സിൽ സമാധാനവും സ്ഥിരതയും, തരംഗങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത സമുദ്രം പോലെ. വാസുദേവത്തിൽ—സർവ്വജ്ഞനായ അന്ത്യാത്മാവിൽ—പരമഭക്തിയിലൂടെ, അവൾ തന്റെ ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതയായി. അവൾ, എല്ലാ ജീവികളിൽ ഭഗവാനെ തന്റെ ആത്മാവായി കണ്ടു; അതുപോലെ, എല്ലാ ജീവികളും ഭഗവാനിൽ തന്നെ കാണുകയും ചെയ്തു. വാഞ്ഛയും ദ്വേഷവും വിട്ട്, എല്ലാ ജീവികളോടും സമദർശിനി, ഭഗവനിൽ ഭക്തിയുള്ളവൾ, ഭഗവത്ഭക്തിയുടെ സ്ഥിതിയിലേയ്ക്ക് എത്തി. ഭഗവാനെ, കിരീടം, കങ്കണങ്ങൾ, മാല, പാദരക്ഷ, കട്ടികൾ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം, മാല, ഉത്തമ രത്നങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ച, പരമതേജസ്സുള്ള, കസ്തുബം കഠ്ഠിയിൽ ധരിച്ച, സിംഹഭുജം, അപ്രതിഭാഗ്യമായ തേജസ്സുള്ള, മായികമായ സുദർശന രൂപം കാണുന്നു. അവന്റെ വയറിൽ മൂന്നു വരികൾ; ശ്വാസം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതിൽ, വിശ്വം തന്നെ അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുകയും ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ. മിനുക്കിയ കാപ്പി നിറമുള്ള, പൊൻ കട്ടിയുള്ള, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച, തണ്ടുകൾ, മുട്ടുകൾ, കാൽവിരൽ—all perfectly formed and beautiful. അവന്റെ പാദങ്ങൾ ശരദ്കാലത്തെ താമരപൂക്കൾ പോലെയാണ്, പാദനഖങ്ങൾ പ്രകാശം പകരുന്നു, അകത്തെ അന്ധകാരത്തിനെ നീക്കം ചെയ്യുന്നു; “ഗുരുവേ, അജ്ഞാനാന്ധകാരത്തിൽ നിന്ന് കടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കുള്ള പാതയായി, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ കാണിക്കുമല്ലോ.” ഈ രൂപം ആത്മശുദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ധ്യാനിക്കണം; അതിൽ ഭക്തി, സ്വധർമ്മം നിർവഹിക്കുന്നവർക്കു ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്നു. ഭക്തികൾക്ക് ലഭ്യമായതാണെങ്കിലും, embodied beings-നു പ്രാപിക്കാൻ ദുഷ്കരമാണ്; ആത്മസംരക്ഷണത്തിന്റെ ഭരണാധികാരവും, ഭഗവത്ഭക്തിയിൽ ലഭിക്കുന്ന പരമാവസ്ഥയേക്കാൾ താഴെയാണ്. ഭഗവാനെ, വൃത്തശീലികൾക്കും പ്രാപിക്കാൻ ദുഷ്കരമായ, ഭക്തിയിലൂടെ ആരാധിച്ചാൽ, അവന്റെ പാദങ്ങൾക്കു പുറത്ത് മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതില്ല. ഇങ്ങനെ, ഈ അദ്ധ്യായത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ, ഭഗവതം ആർക്കും ആത്മവിദ്യയുടെയും ഭക്തിയുടെയും പാതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.