ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

നാരായണൻ്റെ മഹത്വം അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നാരദനോട് കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: “നാരദാ, നീ വിനയത്തോടും വിവേകത്തോടും കൂടിയവനാണ്, അതിനാൽ ഞങ്ങൾ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഗംഗാതീരത്ത് ആനന്ദം എന്നൊരു സ്ഥലമുണ്ട്. ആ സ്ഥലം വിവിധ മുനിമാർക്കും ദേവന്മാർക്കും സിദ്ധന്മാർക്കും പ്രിയമാണ്. അതു വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളാലും ലതകളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; പുതുമയുള്ള, മൃദുലമായ മണൽ അവിടെ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അത് മനോഹരവും ഏകാന്തവുമായ ഒരു പ്രദേശമാണ്; സ്വർണ്ണം പോലെയുള്ള കമലങ്ങൾ അവിടുത്തെ വായുവിൽ സുഗന്ധം നിറയ്ക്കുന്നു. അവിടെയുള്ള ജീവജാലങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വൈരാഗ്യം എന്നതൊന്നും ഇല്ല. അവിടേക്ക് വൃദ്ധമായ ശരീരം വച്ച്, ഈ രണ്ടെണ്ണത്തെയും (ശരീരവും മനസ്സും) പരിഗണിച്ചാൽ, ഭക്തി അവിടെത്തുന്നു. ഭാഗവതം സംബന്ധിച്ചുള്ള വേദാന്തചർച്ച നടക്കുന്നിടത്ത് ഭക്തിയും അവളുടെ അനുയായികളും എത്തുന്നു; ആ കഥയുടെ വചനം കേൾക്കുമ്പോൾ ആ ത്രയം പുതുമയോടെ ഉണരുന്നു. അങ്ങനെ സംസാരിച്ച ശേഷം, കുമാരന്മാർ നാരദനോടൊപ്പം അതിവേഗം ഗംഗാതീരത്ത് ഭാഗവതകഥയുടെ അമൃതം ആസ്വദിക്കാൻ എത്തി. അവർ ഗംഗാതീരത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, മനുഷ്യലോകത്തും ദേവലോകത്തും ബ്രഹ്മലോകത്തും വലിയൊരു കലഹം ഉണ്ടായി. ശ്രീഭാഗവതത്തിന്റെ അമൃതം ആസ്വദിക്കാൻ എല്ലാവരും അവിടേക്ക് ഓടി, വൈഷ്ണവർ ആദ്യം എത്തി. ഭൃഗു, വസിഷ്ഠൻ, ച്യവനൻ, ഗൗതമൻ, മേധാതിഥി, ദേവല, ദേവരാത, രാമ, ഗാദിയുടെ പുത്രൻ, ശാകല, മൃകണ്ടുവിന്റെ പുത്രൻ, അത്രി, പിപ്പലാദൻ തുടങ്ങിയ മഹർഷിമാർ അവിടെയെത്തി. യോഗശ്രേഷ്ഠന്മാരായ വ്യാസനും പരാശരനും ഛായാശുകനും ജാജലി, ജഹ്നു തുടങ്ങി പ്രധാനപ്പെട്ട എല്ലാ മുനിമാരും അവരുടെ പുത്രന്മാരും ശിഷ്യന്മാരും ഭാര്യമാരുമൊക്കെ വലിയ സ്‌നേഹത്തോടെ അവിടെയെത്തി. വേദാന്തങ്ങൾ, വേദങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, തന്ത്രങ്ങൾ, അവയുടെ ദേഹരൂപങ്ങൾ, പത്തും ഏഴും പുരാണങ്ങൾ, ആറു ശാസ്ത്രങ്ങൾ—ഇവയും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. ഗംഗാ മുതലായ നദികൾ, പുഷ്കരാദി സരസ്സുകൾ, തീർത്ഥങ്ങൾ, എല്ലാ ദിശകളും ദണ്ഡകാദി കാടുകളും അവിടേക്കു വന്നു. പർവ്വതങ്ങൾ മുതലായവയും ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ദാനവന്മാർ എന്നിവരും എത്തി; എന്നാൽ അവരുടെ ഭാരമേറിയതുകൊണ്ട് ഭൃഗു അവരെ ഉപദേശിച്ച് കൊണ്ടുവന്നു. നാരദൻ ദീക്ഷ നൽകിയ ശേഷം, ഉത്തമാസനം ലഭിച്ച കുമാരന്മാർ എല്ലാവരുടെയും ആദരത്തോടെ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചവരായി ഇരുന്നു. വൈഷ്ണവർ, വൈരാഗ്യശാലികൾ, നിര്യാതന്മാർ, ബ്രഹ്മചാരികൾ എന്നിവരെല്ലാം മുന്നിൽ നിന്നു. നാരദനും അവരുടെ മുൻവശത്ത് നിന്നു. ഒരു ഭാഗത്ത് മുനിസമൂഹങ്ങൾ, മറ്റൊരിടത്ത് ദേവതകൾ, വേറൊരു ഭാഗത്ത് വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും, മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് തീർത്ഥങ്ങൾ, വേറെ സ്ത്രീകൾ എന്നിങ്ങനെ എല്ലാവരും ക്രമമായി നിൽക്കുന്നു. ജയഘോഷങ്ങൾ, നമസ്കാരനാദങ്ങൾ, ശംഖനാദങ്ങൾ മുഴങ്ങുവാൻ തുടങ്ങി; പൊങ്കൽ ധാന്യങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും വാരിയിറക്കി. ദേവന്മാരുടെ നേതാക്കന്മാർ ആകാശയാനങ്ങളിൽ കയറി, വരമരുതലുകൾ നിന്ന് പുഷ്പവർഷം നടത്തി. അങ്ങനെ അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും മനസ്സിൽ ഏകാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, കുമാരന്മാർ മഹാത്മാവായ നാരദനോട് ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ മഹത്വം വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിച്ചു. കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച മഹത്വം വിവരിക്കുന്നു. അതു കേൾക്കുന്നതു മാത്രം കൊണ്ട് മോക്ഷം കൈവരിക്കാൻ സാധിക്കും. ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ കഥ എപ്പോഴും സേവിക്കേണ്ടതും കേൾക്കേണ്ടതുമാണ്; അതു കേൾക്കുന്നതു കൊണ്ടു മാത്രം ഹരി ഹൃദയത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്നു. ഈ ഗ്രന്ഥം പതിനെട്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങളാണ്, പന്ത്രണ്ടു സ്കന്ധങ്ങളായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇത് പരീക്ഷിത്തും ശുകനും തമ്മിലുള്ള സംവാദമാണ്—ഈ ഭാഗവതം കേൾക്കൂ. ഈ സംസാരചക്രത്തിൽ, ഒരാൾക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ചെവിയിൽ പ്രവേശിക്കാത്തവരെ അവൻ അജ്ഞാനത്തിൽ അലയുന്നു. അനവധി ഗ്രന്ഥങ്ങളും പുരാണങ്ങളും കേൾക്കുന്നതെന്തിന്? അവയൊക്കെ ആശയക്കുഴപ്പമേ നൽകുന്നു; ഒരേ ഒരു ഗ്രന്ഥമായ ഭാഗവതം മോക്ഷം നൽകുന്ന മഹാശബ്ദം പോലെ മുഴങ്ങുന്നു. ദിവസംപ്രതി ഭാഗവതകഥ നടക്കുന്ന ആ വീട് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു തീർത്ഥമാണ്; അവിടുത്തെ വാസികളുടെ പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ആയിരം അശ്വമേധയാഗങ്ങളെയും നൂറ് വാജപേയയാഗങ്ങളെയും കൂടി ചെയ്താലും, ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥം വായിക്കുന്നതിന്റെ പദംപത്തിരണ്ടിൽ ഒന്നിനും തുല്യമല്ല. മുനികളേ, ഭാഗവതം ശരിയായി കേൾക്കാത്തവരെ, ഈ ശരീരത്തിൽ പാപങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു. ഗംഗയും ഗയയും കാശിയും പുഷ്കരവും പ്രയാഗവും പോലും ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥം വായിക്കുന്നതിന്റെ ഫലത്തോട് തുല്യമല്ല. നിങ്ങൾ പരമഗതിയാഗ്രഹിക്കുന്നവരാണെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം വായിൽ നിന്ന് ഭാഗവതത്തിൽ നിന്നു അർദ്ധശ്ലോകം പോലും അല്ലെങ്കിൽ പാദം പോലും ദിവസേന ജപിക്കൂ. വേദങ്ങൾ, വേദമാതാവ്, പുരുഷസൂക്തം, ത്രയീ, ഭാഗവതം, പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം, പന്ത്രണ്ടു സ്വരൂപങ്ങൾ, പ്രയാഗം, സംവത്സരരൂപമായ കാലം, ബ്രാഹ്മണർ, അഗ്നിഹോത്രം, കാമധേನು, പന്ത്രണ്ടാം തിഥി, തുളസി, വസന്തകാലം, പരമപുരുഷൻ—ഇവയിൽ യാതൊരു പ്രധാന വ്യത്യാസവും ജ്ഞാനികൾ കാണുന്നില്ല. ഭാഗവതം അർത്ഥപൂർവ്വം ദിനരാത്രം ജപിക്കുന്നവൻ അനന്തജന്മങ്ങളിൽ ശേഖരിച്ച പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു—ഇത് സംശയമില്ലാത്ത സത്യം. ഭാഗവതത്തിൽ നിന്നു അർദ്ധശ്ലോകം പോലും ദിവസേന ജപിക്കുന്നവൻ രാജസൂയ, അശ്വമേധയാഗങ്ങളുടെ ഫലത്തോടു തുല്യമായ പുണ്യം നേടുന്നു. ദിവസേന ഭാഗവതം ജപിക്കൽ, ഹരിയെ നിരന്തരം ധ്യാനിക്കൽ, തുളസിയെ പോറ്റൽ, പശുക്കൾക്ക് സേവനമവതരണം—ഇവയൊക്കെ തുല്യമാണ്. മരണസമയത്ത് ഭക്തിയോടെ ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിലെ വചനങ്ങൾ കേൾക്കുന്നവന് ഗോവിന്ദൻ വൈകുണ്ഠം നൽകുന്നു. സ്വർണ്ണസിംഹാസനത്തിൽ അലങ്കരിച്ച ഭാഗവതം ഒരു വൈഷ്ണവനു സമർപ്പിക്കുന്നവൻ കൃഷ്ണസായുജ്യം നേടുന്നു. ജനനം മുതൽ കപടമനസ്സോടെ ഒരിക്കലും ശുകന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിലെ കഥയൊന്നും ആസ്വദിക്കാത്തവൻ ചണ്ഡാളനോ കഴുതയോ പോലെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്; അത്തരവന്റെ ജനനം വ്യർത്ഥമാണ്; അമ്മയുടെ പ്രസവവേദനയും ഫലമില്ലാതെ പോകുന്നു. പാപകരമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവനും, ശുകന്റെ കഥയുടെ ഒരു ചെറുഭാഗം പോലും കേൾക്കാത്തവനും, ജഡശരീരമുള്ളവനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അവൻ മൃഗത്തോട് തുല്യനാണ്, ഭൂഭാരമായാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവസമൂഹം വിധിക്കുന്നത്. ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച കഥ ഈ ലോകത്തിൽ അത്യന്തം ദുർലഭമാണ്; കോടികൾ ജന്മത്തിൽ ശേഖരിച്ച പുണ്യഫലത്താൽ മാത്രമേ അതു ലഭിക്കൂ.