ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഗോപന്മാരോട് ഇപ്രകാരം പ്രസംഗിച്ചു: "ജീവൻ കർമ്മത്താൽ ജനിച്ചു, കർമ്മത്താൽ തന്നെ ലയിക്കുന്നു. സുഖം, ദുഃഖം, ഭയം, സുരക്ഷ—ഇവയൊക്കെയും കർമ്മത്തിൽ നിന്നു മാത്രമാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ കർമ്മഫലം നൽകുന്ന ഏതെങ്കിലും ദൈവം ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവനും പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; പ്രവർത്തിക്കാത്തവനിൽ അവനു അധികാരമില്ല. അതിനാൽ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ചുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനെപ്പോലെയുള്ളവർക്കു അവരിൽ ഒരു അധികാരവും ഇല്ല. എല്ലാവരും—ദേവതകളും, അസുരന്മാരും, മനുഷ്യരും—തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒരു ജീവൻ ഉന്നതമായോ, താണമായോ ശരീരം പ്രാപിച്ചാൽ, കർമ്മത്തിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്നേഹിതൻ, ശത്രു, നിർപക്ഷൻ—ഇവരിൽ ആരായാലും കർമ്മം തന്നെയാണ് ഗുരുവും, പ്രഭുവും. അതിനാൽ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലനിൽക്കുകയും, തങ്ങളുടെ കർമ്മത്തിലൂടെ തന്നെ ആരാധന നടത്തുകയും വേണം. ജീവിക്കാൻ നേരിട്ട് ഉപജീവനം നൽകുന്നത് തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ദൈവം. ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം ഉണ്ടാകെ, മറ്റൊന്നിൽ ആശ്രയിച്ചാൽ, അതിൽ നിന്ന് സുഖം ലഭിക്കില്ല—പതിത സ്ത്രീയെപ്പോലെ. ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന്, ക്ഷത്രിയൻ ഭൂമിയെ രക്ഷിച്ച്, വൈശ്യൻ വ്യാപാരത്തിലൂടെ, ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവിച്ച് ജീവിക്കണം. കൃഷി, വ്യാപാരം, പശുപാലനം, പലിശയ്ക്ക് പണം കൊടുക്കൽ, സംഗീതം—ഇവ livelihood-ന്റെ നാലു വഴികൾ. ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും പശുപാലനത്തിലാണ്. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ്—ഇവ സംരക്ഷണം, സൃഷ്ടി, ലയം എന്നിവയുടെ കാരണങ്ങളാണ്. രജസ്സിൽ നിന്നാണ് ഈ വിശ്വം, വൈവിധ്യമാർന്ന ലോകം—all are interdependent. രജസ്സിന്റെ പ്രേരണയാൽ മേഘങ്ങൾ മഴവിട്ട് ജീവജാലങ്ങൾ വളരുന്നു. അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ എന്ത് ചെയ്യാനാണ്? നമുക്ക് നഗരങ്ങളോ, ഗ്രാമങ്ങളോ, വീടുകളോ ഇല്ല; കാടുകളിലും പർവതങ്ങളിലും വസിക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങൾ. അതിനാൽ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഈ പർവതത്തിനും വേണ്ടി യാഗം നടത്താം; ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി ഒരുക്കിയ സാധനങ്ങൾ അതിന് മാറ്റി ഉപയോഗിക്കൂ. പലവിധ പാചകങ്ങൾ—പായസം, സൂപ്പ്, അപ്പം, പാൽപൊടി, മറ്റ് പാൽപദാർത്ഥങ്ങൾ—തയ്യാർ ചെയ്യണം. വേദപാരായണത്തിൽ നിപുണരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തണം; അവർക്കു ഉത്തമമായ ഭക്ഷണവും, പശുക്കളും ദാനമായി നൽകണം. കുതിരക്കാർക്കും ചണ്ഡാളന്മാർക്കും, പതിതന്മാർക്കും യോഗ്യമായ വിധത്തിൽ ദാനം നൽകണം. പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകിയ ശേഷം പർവതത്തിന് അർപ്പണം നടത്തണം. ഊഷ്മളമായി അണിഞ്ഞ്, ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, സുഗന്ധം പുരട്ടിക്കൊണ്ട്, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച്, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അഗ്നിയെയും പർവതത്തെയും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം. ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം, ഇത് നിങ്ങള്ക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ ചെയ്യൂ. ഈ യാഗം പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും പർവതത്തിനും എനിക്കും പ്രിയമാണ്." ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഈ വചനങ്ങൾ കേട്ടു, അവൻ കാലത്തിന്റെ സ്വരൂപമായി ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം ചെറുക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, നന്ദാദി ഗോപന്മാർ അതിനെ ശരിയെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. അതിനനുസരിച്ച് അവർ എല്ലാം ചെയ്തു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച്, യാഗസാധനങ്ങൾ പർവതത്തിനും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും അർപ്പിച്ചു. എല്ലാ ദാനങ്ങളും യുക്തിയായി നൽകി, പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകി, പശുക്കളെ മുന്നിൽ നിർത്തി പർവതത്തെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു. ശോഭയുള്ള കാളക്കളിൽ കയറി സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ വിലാസങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട്, പുണ്യശീലികളായ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അനുഗ്രഹം സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ മറ്റൊരു രൂപം ധരിച്ച്, ഗോപന്മാർക്കു ആത്മവിശ്വാസം നൽകാൻ "ഞാനാണ് ഈ പർവതം" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, മഹാരൂപത്തിൽ അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. ഗോപന്മാരോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ തന്നെ ആത്മാവിനെ ആത്മാവിനോട് നമസ്കരിച്ചു: "ഈ പർവതം രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായി, ഞങ്ങള്ക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു." അവൻ ഇഷ്ടാനുസൃതമായി രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച് കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നു; അവനെ അനാദരിക്കുന്ന മർത്യന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നു; അതിനാൽ തന്നെ ഞങ്ങൾ അവനോട്, ഞങ്ങളുടെ കാവലിനും പശുക്കളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും വേണ്ടി നമസ്കരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ വാസുദേവന്റെ പ്രേരണ പ്രകാരം, കൃഷ്ണനോടുകൂടെ ഗോപന്മാർ പർവതത്തിനും പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും യഥാവിധി യാഗങ്ങൾ നടത്തി, പിന്നീട് വ്രജത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ അധ്യായം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. പിന്നീട്, കപിലദേവൻ തന്റെ മാതാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് ആത്മാവായും, സ്വയം പ്രകാശമായും, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനായും നിന്നിൽ തന്നെ എന്നെ അനുഭവിച്ചാൽ, നീ ദുഃഖവും ഭയവും അതിജയിക്കും. ഈ ആത്മജ്ഞാനം ഞാൻ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കും; അതിലൂടെ നീ ഭയത്തിന്റെ കടലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടും." മൈത്രേയൻ പറയുന്നു: കപിലദേവന്റെ ഉപദേശം കേട്ട്, പ്രസന്നനായി അവനെ വലതുഭാഗം ചുറ്റി വന്ദിച്ചു, അവൻ കാട്ടിലേക്ക് പോയി. മൗനവ്രതം ആചരിച്ചു, ആത്മാവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ച്, അശക്തനായി, അഗ്നിയില്ലാതെ, സ്ഥിരതയില്ലാതെ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു. മനസ്സ്, പ്രകടമായതിലും അപ്രകടമായതിലും അകത്തുള്ള ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിപ്പിച്ചു; ഗുണങ്ങൾ പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന, പക്ഷേ സ്വയം ഗുണരഹിതമായ ബ്രഹ്മം ഏകഭക്തിയാൽ അനുഭവിച്ചു. അഹങ്കാരമില്ലാതെ, മമതയില്ലാതെ, ദ്വന്ദ്വങ്ങൾക്കപ്പുറം, സമദർശനത്തോടെ, ആത്മാവിൽ ലയിച്ച മനസ്സോടെ, സമുദ്രം പോലെ സാന്ത്വനത്തോടെ, വിശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ അവൻ ജീവിച്ചു. വാസുദേവനിൽ, സർവ്വജ്ഞനിൽ, അന്തർയാമിയിൽ പരമഭക്തിയാൽ സ്വയം ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി. എല്ലാ ജീവികളിലും ഭഗവാനെ തന്നെയും, ഭഗവാനിൽ എല്ലാ ജീവികളെയും കണ്ടു. ആസക്തിയും ദ്വേഷവും ഇല്ലാതെ, സമചിത്തനായി, ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തിയോടെ, ഭഗവത്ഭക്തനായി. അവൻ കിരീടം, കങ്കണം, മാല, പാദസരം, കെട്ടുമാല—ഇവയാൽ ദീപ്തമായും, ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം, മാല, ഉത്തമരത്നങ്ങൾ—ഇവയാൽ അലങ്കൃതമായും, പരമതേജസ്സോടെ ദൃശ്യമായും, കൌസ്തുഭമണിയാൽ ശോഭയുള്ള കഴുത്തോടെ, സിംഹംപോലെ കന്ധങ്ങളോടെ, അനശ്വരമായ മഹിമയോടെ, നിർമലമായ ചിന്താമണിപോലുള്ള രൂപത്തിൽ ദൃശ്യമായും, ഉച്ചിൽ മൂന്നു വരികളോടെ, ശ്വാസോച്ഛ്വാസങ്ങളുടെ സ്പന്ദനത്തിൽ സകലവിശ്വവും അതിന്റെ നാഭിയിൽ ചുറ്റി വരികയോ വിട്ടു പോകുകയോ ചെയ്യുന്നതുപോലെ, കാന്താരശ്മിയുള്ള കപിലവസ്ത്രം ധരിച്ച്, പൊന്നുപട്ട കെട്ടിയ കറുത്ത കമരങ്ങളിൽ, സുന്ദരമായ ഉരുക്കളും, മുട്ടുകളും, കാലുകളും, ശോഭയുള്ള പാദങ്ങളും, ശരദ്കാലത്തെ താമരപ്പൂവുപോലെയുള്ള പാദത്തലങ്ങൾ, അതിന്റെ നഖങ്ങൾ പ്രകാശം വിതറി, അകത്തുള്ള അജ്ഞാനാന്ധകാരം നീക്കുന്നു. "ഭഗവാൻ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കടൽ കടക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മാർഗ്ഗമായ താങ്കളുടെ പാദങ്ങൾ ദയവായി കാണിക്കണമേ," എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു.