ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭാഗവതത്തിലെ ഈ ഭാഗം മനസ്സിൽ ആക്കിയാൽ, അതിൽ ആഴമുള്ള ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിൽ അഗാധമായ സ്തിതിയിൽ ഉള്ള മഹർഷി ഗീതം പാടിയതും, ആ ഗാനം ശ്രവിക്കുകയും, ഉരുത്തിരിയുകയും, ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ജീവിതത്തിലെ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ അടിമപ്പെട്ടുപോകില്ലെന്ന് പറയുന്നു. ശുകദേവൻ തുടർന്നുവേൾക്കുന്നു: കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും വ്രജത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, അവൻ ഗോപന്മാർ ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി യാഗം ഒരുക്കുന്നതു കണ്ടു. എല്ലാം അറിയുന്ന, സർവാത്മാവും സർവദർശിയും ആയ കൃഷ്ണൻ, വിനയത്തോടെ നന്ദഗോപനും മുതിർന്നവർ അടങ്ങിയവരോടു സമീപിച്ചുവേൾക്കുന്നു. “അച്ഛാ, ഈ കലഹം എന്ത്? ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? ആര്ക്ക് വേണ്ടി, ആരാണ് ഈ യാഗം നടത്തുന്നത്?” എന്നായിരുന്നു കൃഷ്ണന്റെ ചോദ്യം. “അച്ഛാ, ഞാൻ അതിനേക്കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ വളരെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി പറയൂ. സത്പുരുഷന്മാർ, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ഭക്തിയുള്ളവർ, തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികൾ മറയ്ക്കാറില്ല.” കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും പറയുന്നു: “സ്നേഹിതൻ, ശത്രു, മധ്യസ്ഥൻ എന്നിങ്ങനെ ഭേദമില്ലാതെ, സകലരെയും തനിക്കു തുല്യരായി കാണുന്നവൻ യഥാർത്ഥ സ്നേഹിതനാണ്. ജ്ഞാനികൾക്കും അജ്ഞാനികൾക്കും പ്രവൃത്തികൾ ഉണ്ട്; ജ്ഞാനികൾക്ക് പ്രവൃത്തിയിൽ വിജയമുണ്ടാകുന്നു, അജ്ഞാനികൾക്ക് അതല്ല.” “ഇപ്പോൾ, ഈ യാഗം നടത്തുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? അതോ വെറും ആചാരമോ? ദയവായി വിശദമായി പറയൂ.” നന്ദഗോപൻ മറുപടി പറയുന്നു: “ഇന്ദ്രൻ മഴയുടെ ദേവതയാണ്; മേഘങ്ങൾ അവന്റെ രൂപമാണ്. അവരാണ് ജലമൊഴിക്കുന്നത്, അതാണ് എല്ലാ ജീവികൾക്കും സന്തോഷവും പോഷണവും നൽകുന്നത്. അതിനാൽ ഞങ്ങളും മറ്റ് എല്ലാവരും, ആ മഴക്കരുണാനിധിയായ ഇന്ദ്രനെ, clarified butter മുതലായ വസ്തുക്കളാൽ യാഗം നടത്തി പൂജിക്കുന്നു. അവിടെ നിന്ന് ശേഷിക്കുന്നതിൽ മനുഷ്യർ മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങൾക്കായി ജീവിക്കുന്നു; മനുഷ്യരുടെ കർമ്മഫലത്തിന് മഴദേവതയാണ് കാരണമായത്.” “ഈ പാരമ്പര്യധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, ആഗ്രഹം, ലോഭം, ഭയം, ദ്വേഷം എന്നിവ കൊണ്ടാണെങ്കിൽ, അവൻ ശുഭം പ്രാപിക്കില്ല.” ശുകൻ പറയുന്നു: നന്ദനും വ്രജവാസികളും പറഞ്ഞതുകേട്ട കേശവൻ, ഇന്ദ്രനോട് കോപം ഉണർത്തി, പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: “ജീവൻ കർമ്മം കൊണ്ടാണ് ജനിക്കുന്നത്, കർമ്മം കൊണ്ടാണ് ലയിക്കുന്നത്; സുഖം, ദു:ഖം, ഭയം, സുരക്ഷ—all are from action alone. മറ്റുള്ളവരുടെ കർമ്മഫലങ്ങൾ നൽകുന്ന ഒരു ദേവൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവനും കർമ്മകർത്താവിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; കർമ്മം ചെയ്യാത്തവനിൽ അവനു അധികാരം ഇല്ല.” “സ്വകർമ്മം ചെയ്യുന്നവർക്കിടയിൽ ഇന്ദ്രൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? അവൻ സ്വഭാവം നിർണ്ണയിച്ച കാര്യങ്ങൾ മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. എല്ലാവരും—ദേവതകൾ, അസുരർ, മനുഷ്യർ—തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഉന്നതമായോ, താഴ്ന്നതായോ ശരീരമുണ്ടാക്കിയ ജീവൻ, കർമ്മം ചെയ്യുന്നു; സ്നേഹിതൻ, ശത്രു, മധ്യസ്ഥൻ—കർമ്മം തന്നെയാണ് ഗുരുവും, കർത്താവും.” “അതിനാൽ, തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ, തങ്ങളുടെ കർമ്മത്തിൽ, ജീവിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ ദൈവമായി കാണണം. മറ്റൊരു മാർഗം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അതിൽ ആശ്രയിക്കുന്നത് ശുഭം തരില്ല, പാതിവ്രതയില്ലാത്ത സ്ത്രീക്ക് പരപുരുഷനിൽ നിന്ന് ശുഭം ലഭിക്കാത്തതുപോലെ.” “ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ, ക്ഷത്രിയൻ ഭൂരക്ഷയിൽ, വൈശ്യൻ വാണിജ്യത്തിൽ, ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവനത്തിൽ ജീവിക്കണം. കൃഷി, വാണിജ്യം, പശുപോലിക്കൽ—നഷ്ടം കൊടുക്കൽ, സംഗീതം—ഇവ livelihood-നുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങൾ; ഞങ്ങൾ പശുപോലിക്കൽ ചെയ്യുന്നു.” “സത്ത്വം, രജസ്സ്, തമസ്—ഇവ maintenance, creation, destruction-നു കാരണമാണ്; രജസ്സിൽ നിന്ന് ഈ ഭൗതിക ലോകം ഉരുത്തിരിയുന്നു. രജസ് കൊണ്ട് മേഘങ്ങൾ ജലം ഒഴിക്കുന്നു; അതിൽ ജീവികൾ വളരുന്നു—ഇന്ദ്രൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും?” “നമുക്കു നഗരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, വീടുകൾ ഇല്ല; ഞങ്ങൾ വനത്തിൽ, കാടും മലകളും ഇടയിൽ താമസിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലക്കും വേണ്ടി യാഗം നടത്തണം; ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി ഒരുക്കിയ വസ്തുക്കൾ അതിനായി ഉപയോഗിക്കണം.” “അനേകം വിഭവങ്ങൾ—പായസം, കഞ്ഞി, പലഹാരങ്ങൾ, പാൽപലഹാരങ്ങൾ—തയ്യാറാക്കണം. ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്യണം; നല്ല ഭക്ഷണം അവർക്കു നൽകണം, പശുക്കൾക്ക് ദാനം നൽകണം. മറ്റുള്ളവർ—കുതിരക്കാരും, ചണ്ഡാളരും, പാതിതരായവരും—അവർക്കു യോജ്യമായ ദാനങ്ങൾ നൽകണം; പശുക്കൾക്ക് ജാവ നൽകണം, മലക്ക് നിവേദനം ചെയ്യണം.” “ഭൂഷിതരായി, ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, സുഗന്ധം പൂശി, നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ചു, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും അഗ്നിക്കും മലക്കും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം. ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം; നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ ചെയ്യൂ. ഈ യാഗം പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലക്കും എനിക്കും പ്രിയമാണ്.” ശുകൻ പറയുന്നു: കൃഷ്ണൻ, കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ഇന്ദ്രന്റെ അഭിമാനം humbled ചെയ്യാനായി പറഞ്ഞതുകേട്ട്, നന്ദനും മറ്റ് വ്രജവാസികളും അതിനെ യോജ്യമായതായി അംഗീകരിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാം ചെയ്തു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ മംഗളശ്ലോകങ്ങൾ പാടി, യാഗവസ്തുക്കൾ മലക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഉപയോഗിച്ചു. എല്ലാ ദാനങ്ങളും ശരിയായി നൽകി, പശുക്കൾക്ക് ജാവ നൽകി, പശുശ്രേണികൾ മുന്നിൽ വച്ച് മലയുടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു. സുന്ദരമായി അലങ്കരിച്ച കാളവണ്ടികളിൽ കയറി, സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ ചാരിത്രങ്ങൾ പാടി, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, പശുപാലകർക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകാൻ, മറ്റൊരു രൂപം സ്വീകരിച്ച് “ഞാനാണ് ഈ മല” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു; വലിയ രൂപത്തിൽ, അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. വ്രജവാസികൾക്കൊപ്പം കൃഷ്ണൻ അത്മനാഥ്മനു നമസ്കാരം ചെയ്തു: “ഇവിടെ ഈ മല രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായി, നമ്മെ അനുഗ്രഹിച്ചു.” സ്വഇച്ഛാനുസൃതമായി രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന, കാടിൽ വസിക്കുന്ന, അവനെ അപമാനിക്കുന്നവരെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ മഹാനായ മല, നമ്മെയും പശുക്കളെയും സംരക്ഷിക്കണമെന്നു നമസ്കരിച്ചു. ഇങ്ങനെ, വാസുദേവന്റെ ഉത്തേജനത്തിൽ, പശുപാലകർ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം മലക്കും പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും യാഗം നടത്തി, ശേഷം വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ ഭാഗം ആദ്യ പാദത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; ഇത് പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശൃംഖലയിൽ ഉൾപ്പെട്ടതാണ്. കൃഷ്ണൻ അവസാനമായി ഉപദേശിക്കുന്നു: “എന്നെ—സ്വയം പ്രകാശമായ ആത്മാവിനെ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനെ—നിന്റെ ആത്മാവിൽ കാണുമ്പോൾ, നീ ദു:ഖവും ഭയവും അകറ്റി മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.