ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പുരാതനമുനികള്‍ അനുഷ്ഠിച്ച അതിമാനവാത്മാവിലേക്കുള്ള പരമഭക്തിയില്‍ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്, അഹോ, ഈ അതിരില്ലാത്ത കഠിനമായ അന്ധകാരസമുദ്രം ഞാൻ മുകുന്ദന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ കടന്നുപോകും എന്നു ഒരു മഹാത്മാവ് ഉറപ്പോടെ പറഞ്ഞു. സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ചവനും, ക്ഷീണമില്ലാതെയും, ഭൂമിയിൽ നിരന്തരം സഞ്ചരിക്കുന്ന സന്ന്യാസിയുമായവൻ, ദുഷ്ടന്മാർ പോലും തള്ളിയിട്ടാലും, തന്റെ ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനായി, ഈ ശ്ലോകം ഉച്ചരിച്ചു. ഭാഗ്യവും ദുഃഖവും മറ്റാരും നൽകുന്നില്ല; അത് ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. സുഹൃത്തുക്കളും ശത്രുക്കളും മധ്യസ്ഥരും—all ഇവ ലോകമോഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടികൾ മാത്രമാണ്. അതിനാൽ, പ്രിയനായവനേ, മുഴുവൻ മനസ്സും എനിക്ക് അർപ്പിച്ച് ബുദ്ധിയാൽ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കൂ—യോഗത്തിന്റെ സാരം ഇതുതന്നെ. ഈ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനായ മുനി പാടിയ ഈ ഗാനം ആരെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഉറപ്പോടെ ധരിച്ചു, ഉച്ചരിച്ചു, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രവിച്ചു എങ്കിൽ, അവൻ ജീവിതത്തിലെ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ ജയിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനുമൊത്ത് ആ പ്രദേശത്ത് താമസിക്കുമ്പോൾ, ഗോപുരവാസികൾ ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി യാഗം ഒരുക്കുന്നതു കണ്ട്. സർവ്വാത്മാവും സർവദർശിയും ആയ കൃഷ്ണൻ, എല്ലാം അറിയുന്നവനായി, വിനയപൂർവ്വം നന്ദാദിമാർ അടുത്ത് ചെന്നു ചോദിച്ചു: “അച്ഛാ, ഈ വലിയ തിരക്കും ആവശ്യമെന്താണിത്? ആര്ക്കാണ് ഇതു വേണ്ടത്? ആരാണ് ഈ യാഗം നടത്തുന്നത്?” “എനിക്ക് ഇതറിഞ്ഞ് അറിയാൻ വലിയ ആഗ്രഹമാണ്, അച്ഛാ, ദയവായി പറയൂ. ധാർമ്മികരും ഭക്തരും അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ മറയ്ക്കാറില്ലല്ലോ.” “സുഹൃത്തുക്കളോടും ശത്രുക്കളോടും മധ്യസ്ഥരോടും വൈരാഗ്യവാനായി, പക്ഷപാതം ഇല്ലാതെ, അവരിൽ ആരെയും താനെന്നപോലെ കാണുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത്.” “ജനങ്ങൾ അറിയാതെ, അറിഞ്ഞോ അറിയാതെ, പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു; ജ്ഞാനികൾക്ക് പ്രവൃത്തികൾ ഫലപ്രദമാണ്, അജ്ഞാനികൾക്ക് അങ്ങനെ അല്ല.” “താങ്കൾ ഈ യാഗം ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്? ശുദ്ധമായ ആചാരമാണോ അതോ മറ്റേതെങ്കിലും കാരണമാണോ? ദയവായി വ്യക്തമായി പറയൂ.” അപ്പോൾ നന്ദൻ പറഞ്ഞു: “ഇന്ദ്രൻ മഴയുടെ ദേവനാണ്; മേഘങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപമാണ്. അവരാണ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും സന്തോഷിപ്പിച്ച് പോഷിപ്പിക്കുന്ന മഴ പെയ്യുന്നത്.” “അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളും മറ്റുള്ളവരും ആ മഴവർഷകരനായ ഇന്ദ്രനെ സമഗ്രമായി ഹവിസ്സും clarified butter ഉം ഉപയോഗിച്ച് പൂജിക്കുന്നു.” “അവിടുത്തെ അർപ്പണിയിൽ നിന്നു ശേഷിക്കുന്നതിൽ നിന്നാണ് മനുഷ്യർ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം എന്നിങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ പരിശ്രമത്തിന് ഫലം നൽകുന്നത് മഴദേവനാണ്.” “ഈ പാരമ്പര്യധർമ്മം, വംശപരമ്പരയായി വന്നതിനെ, മോഹം, ലോഭം, ഭയം, ദ്വേഷം എന്നിവയാൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവന് ശുഭഫലം ലഭ്യമല്ല.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: നന്ദനും മറ്റു വ്രജവാസികളും പറഞ്ഞത് കേട്ട കേശവൻ, ഇന്ദ്രനോടുള്ള ക്രോധം ഉണർത്തി അച്ഛനോടു പറഞ്ഞു: “ജീവി കർമ്മത്തിൽ ജനിച്ചും, കർമ്മത്തിൽ തന്നെ ലയിച്ചും പോകുന്നു; സന്തോഷം, ദുഃഖം, ഭയം, ഭദ്രത—എല്ലാം കർമ്മത്തിൽ നിന്നാണ്.” “മറ്റുള്ളവരുടെ കർമ്മഫലം നൽകുന്ന ഒരു ദേവൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അവനും കർമ്മം ചെയ്യുന്നവനിൽ ആശ്രിതനാണ്; പ്രവൃത്തിചെയ്യാത്തവനിൽ അവനു അധികാരമില്ല.” “സ്വകൃത്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർക്കിടയിൽ ഇന്ദ്രന് എന്ത് ആവശ്യമാണ്? അവൻ അവരുടെ സ്വഭാവം മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.” “എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം പ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും—എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു.” “ഉയർന്നോ താഴ്ന്നോ ശരീരം ലഭിച്ച ജീവി പ്രവർത്തിക്കുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; സുഹൃത്ത്, ശത്രു, മധ്യസ്ഥൻ—എല്ലാവർക്കും അധ്യാപകനും അധിപനുമാണ് കർമ്മം.” “അതിനാൽ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ തുടരുകയും, തങ്ങളുടെ കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്ത് അതിനാൽ തന്നെ ആരാധിക്കണം; അതാണ് യഥാർത്ഥ ദൈവം.” “ഒരു വഴി ഉപജീവനം ചെയ്യാൻ കഴിവുള്ളവൻ മറ്റൊരു വഴിയിൽ ആശ്രയിച്ചാൽ, അതിൽ നിന്നു നല്ലത് ലഭ്യമല്ല; ഒരു വിശ്വാസവഞ്ചക സ്ത്രീക്ക് പരപുരുഷനിൽ നിന്നു സന്തോഷം കിട്ടാത്തതുപോലെ.” “ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കണം, ക്ഷത്രിയൻ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ച്, വൈശ്യൻ വ്യാപാരത്തിൽ, ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവിച്ച്.” “കൃഷി, വ്യാപാരം, പശുസംരക്ഷണം—കസേരയിട്ട് പലിശയ്ക്ക് കാശ് കൊടുക്കൽ, സംഗീതം—ഇങ്ങനെ നാലു ജീവിതോപായങ്ങൾ; അതിൽ ഞങ്ങൾ പശുസംരക്ഷണത്തിലാണ്.” “സത്ത്വം, രജസ്, തമസ്—ഇവയാണ് നിലനിൽപ്പ്, സൃഷ്ടി, സംഹാരം എന്നിവയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നത്; രജസ്സിൽ നിന്നാണ് ഈ ഭൗതികലോകം, പരസ്പരം ഉൽപന്നം.” “രജസാൽ പ്രേരിതരായ മേഘങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും മഴ പെയ്യുന്നു; അതിനാൽ ജീവികൾ വളരുന്നു—ഇന്ദ്രന് എന്ത് ചെയ്യാനാകൂ?” “നമുക്ക് നഗരങ്ങളോ വീടുകളോ ഇല്ല; ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും കാടുകളിലും മലകളിലുമാണ് താമസം. അതിനാൽ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലയ്ക്കും വേണ്ടി യാഗം നടത്തുക; ഇന്ദ്രപൂജക്ക് ഒരുക്കിയ സാധനങ്ങൾ ഇതിലേക്കു മാറ്റുക.” “വിവിധ വിഭവങ്ങൾ—പായസം, കഞ്ഞി, അപ്പം, പാൽ വിഭവങ്ങൾ—തയ്യാറാക്കണം.” “വേദപാരായണത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാർ അഗ്നിയിൽ ഹവനം നടത്തണം; അവർക്കു ഉത്തമമായ വിഭവങ്ങളും പശുക്കളും ദാനം ചെയ്യണം.” “കുതിരപ്പണിക്കാർ, ചണ്ഡാളർ, പതിതർ എന്നിവർക്കും യോജ്യമായ ദാനങ്ങൾ നൽകണം; പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകുക, മലക്ക് അർപ്പണം നടത്തണം.” “അലങ്കരിച്ചും, ഉണ്ണിയിട്ടും, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ പുരട്ടിയും, നല്ലവസ്ത്രം ധരിച്ചും, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അഗ്നിയെയും മലെയും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം.” “ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം, പ്രിയനേ; നിങ്ങൾക്കിഷ്ടമെങ്കിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുക. ഈ യാഗം പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മലയ്ക്കും എനിക്കുമാണ് പ്രിയം.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കാളത്തിന്റെ അഭിമാനം തകർക്കാൻ കാലരൂപനായ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ നന്ദനും മറ്റു വ്രജവാസികളും യുക്തമായതാക്കി അംഗീകരിച്ചു. അവർ മധുസൂദനൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആഹ്വാനിച്ച്, ആ സാധനങ്ങൾ മലക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും വേണ്ടി ഉപയോഗിച്ചു. എല്ലാ ദാനങ്ങളും യഥാക്രമം നൽകി, പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകുകയും, പശുക്കളെ മുന്നിലാക്കി മലയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു. ശ്രംഗാരിച്ച കാളക്കാർ കയറി, സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അനുഗ്രഹം സ്വീകരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ഗോപുരവാസികൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകാനായി മറ്റൊരു രൂപം ധരിച്ച്, “ഞാനാണ് ഈ മല” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു; വലിയ രൂപത്തിൽ അവൻ സമൃദ്ധമായ അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. വ്രജജനങ്ങളോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ, സ്വയം സ്വയം വന്ദിച്ചുകൊണ്ട്, “ഇവിടെ ഈ മല രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായി, നമുക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകി” എന്നു പറഞ്ഞു.