ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കംസനെ ഭയന്ന്, കൃഷ്ണനെ അവഗണിച്ചതിന്റെ കുറ്റബോധം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നിട്ടും, അവൻറെ ദർശനം ലഭിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ അവർ ഉറച്ചുനിന്നു. അപ്രമാദികളായ ഭഗവാന്റെ ദർശനം നേടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ അവർ പിന്നെയും ചലിച്ചില്ല. ജീവന് സന്തോഷവും ദു:ഖവും നക്ഷത്രങ്ങൾ കൊണ്ടാണെന്ന് കരുതിയാൽ, അതിനാൽ ആത്മാവിന് എന്ത് ബാധ? ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു, ഗ്രഹങ്ങൾ തമ്മിൽ മാത്രം പരസ്പരം ബാധിക്കുന്നു; അതിനാൽ, മനുഷ്യൻ ആരോടാണ് കോപം കാണിക്കേണ്ടത്? അതുപോലെ, കർമം സന്തോഷത്തിന്റെയും ദു:ഖത്തിന്റെയും കാരണമാണെങ്കിൽ, അതിനാൽ ആത്മാവിന് എന്ത് ബാധ? കർമ്മം ജഡത്തിലും ചൈതന്യത്തിലും സംഭവിക്കുന്നു; ഈ ശരീരം വെറും ചർമ്മം മാത്രമാണ്, എന്നാൽ ആത്മാവ് സുന്ദരനായ സൂപർണ്ണനാണ്. അതിനാൽ, കോപം കാണിക്കേണ്ടത് ആരോടാണ്? കാരണം കർമ്മം തന്നെ മൂലകാരണമല്ല. കാലം സന്തോഷത്തിന്റെയും ദു:ഖത്തിന്റെയും കാരണമാണെങ്കിൽ, അതിനാൽ ആത്മാവിന് എന്ത് ബാധ? കാരണം, കാലം ആത്മാവിനോടു സമാനമാണ്. തീയ്ക്ക് ചൂട് അതിന്റെ സ്വഭാവമല്ല, പനിക്ക് തണുപ്പ് അതിന്റെ സ്വഭാവമല്ലെന്നതുപോലെ, ഇരട്ടത്ത്വം മറ്റൊരാളിൽ നിന്നുള്ളതല്ല. പരമാത്മാവിന്, എവിടെയും, ആരാലും, എങ്ങനെയും, ഇരട്ടത്ത്വം ഉണ്ടാവുന്നില്ല. ഞാൻ എങ്ങനെയാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ജനന-മരണചക്രവും. അതിനാൽ, ഉണർന്നിരിക്കുന്നവൻ ഭൂതങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. ഈ പ്രാചീന മഹർഷിമാർ അനുഷ്ഠിച്ച പരമാത്മയിലുള്ള ഭക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ചു, ഞാൻ മുകുന്ദന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ അതിരുകടക്കാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്; അതായത്, കടന്നുപോകാൻ കഴിയാത്ത അനന്തമായ അന്ധകാരത്തെ. ഈ വിധത്തിൽ, ആശയങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, സ്വത്തുക്കളില്ലാതെ, ക്ഷീണമില്ലാതെ, ഭൂമിയിൽ അലയുന്ന ഒരു സന്ന്യാസിയായി, ദുഷ്ടന്മാർ പോലും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ പോലും സ്വധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്ന്, ആ മഹർഷി ഈ വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു. മനുഷ്യനു സന്തോഷത്തിന്റെയും ദു:ഖത്തിന്റെയും കാരണമായത് ആത്മാവല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല; സുഹൃത്തുക്കളും, മധ്യസ്ഥരും, ശത്രുക്കളും ലോകമോഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്. അതിനാൽ, പ്രിയനേ, മനസ്സിനെ എന്റെ മേൽ ഏകാഗ്രതയോടെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊൾക; ഇതാണ് യോഗത്തിന്റെ സാരാംശം. ഈ മഹർഷി ബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥിരനായവൻ പാടിയ ഈ ഗാനം, ആരെങ്കിലും മനസ്സോടെ ധരിച്ചാൽ, പാടുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ജീവിതത്തിലെ ഇരട്ടത്ത്വങ്ങൾ അവരെ ജയിക്കില്ല. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ആ സമയത്ത്, ഭഗവാൻ ബാലരാമനോടൊപ്പം അവിടെ താമസിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത്, ഗോപുരങ്ങൾ ഇന്ദ്രനു വേണ്ടി യാഗം ഒരുക്കുന്നത് കണ്ടു. എല്ലാം അറിയുന്ന, സർവ്വാത്മാവായ, സർവ്വദർശിയായ കൃഷ്ണൻ, വിനയപൂർവ്വം നന്ദാദി മുതിർന്നവരോട് സമീപിച്ചു ചോദിച്ചു: "അച്ഛാ, ഈ കലഹം എന്താണ്? ഇതിന് ഉദ്ദേശ്യം എന്ത്? ആരാണ് ഇതിന് അർഹൻ? ആരാണ് ഈ യാഗം നിർവ്വഹിക്കുന്നത്?" "അച്ഛാ, ഞാൻ ഇതു കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി പറയണം. ധാർമ്മികർ സ്വകർമ്മങ്ങൾ മറയ്ക്കാറില്ല." സ്നേഹിതൻ, മധ്യസ്ഥൻ, ശത്രു—എന്നിവയിൽ വ്യത്യാസം കാണാത്തവൻ, വൈരാഗ്യം പുലർത്തുന്നവൻ, യഥാർത്ഥ സ്നേഹിതനാണ്, മറ്റുള്ളവരെ തന്നെ പോലെ കാണുന്നവൻ. മനുഷ്യർ അറിയാതെ, അറിയാതെ, പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾക്ക് പ്രവർത്തനത്തിൽ വിജയം ഉണ്ടാകുന്നു, അജ്ഞാനികൾക്ക് അങ്ങനെയില്ല. അതിനാൽ, ഈ യാഗത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്? അല്ലെങ്കിൽ, ഇത് ഒരു ആചാരമാണോ? ദയവായി സത്യം പറയൂ. നന്ദൻ പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രൻ മഴയുടെ ദേവനാണ്; മേഘങ്ങൾ അവന്റെ രൂപമാണ്. അവർ വെള്ളം ചൊരിയുന്നു, അതാണ് എല്ലാ ജീവികളെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ, ഞങ്ങൾ ഇന്ദ്രനെ യാഗം, ഹോമം, clarified butter മുതലായവ ഉപയോഗിച്ച് ആരാധിക്കുന്നു. അവശേഷിക്കുന്നതിൽ നിന്നാണ് മനുഷ്യർ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം എന്നിവയ്ക്കായി ജീവിക്കുന്നത്; മനുഷ്യന്റെ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ഫലം നൽകുന്നത് മഴദേവനാണ്. പാരമ്പര്യമായി വരുന്ന ഈ ധർമ്മം, ആഗ്രഹം, ലോഭം, ഭയം, വൈരം എന്നിവ കൊണ്ട് ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ നല്ല ഫലം നേടുന്നില്ല." ശുകൻ പറഞ്ഞു: നന്ദന്റെയും വ്രജവാസികളുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ട കേശവൻ, ഇന്ദ്രനോടുള്ള ക്രോധം ഉണർത്തി, തന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: "ജീവൻ കർമ്മത്തിൽ ജനിക്കുന്നു, കർമ്മത്തിൽ ലയിക്കുന്നു; സന്തോഷം, ദു:ഖം, ഭയം, സുരക്ഷ—എല്ലാം കർമ്മത്തിൽ നിന്നാണ്. മറ്റൊരുവൻ മറ്റൊരാളുടെ കർമ്മഫലം നൽകുന്ന ദൈവം ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അവനും കര്‍ത്താവിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; പ്രവർത്തിക്കാത്തവനിൽ അവനു ശക്തിയില്ല. അതിനാൽ, സ്വകർമ്മം അനുസരിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ ഇന്ദ്രനെ എന്തിനാണ് ആരാധന? അവൻ അവരുടെ സ്വഭാവം മാറ്റാൻ കഴിയില്ല." "മനുഷ്യർ സ്വഭാവം അനുസരിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്; ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ—എല്ലാവരും സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ജീവൻ ഉന്നതമായോ താഴ്ന്നതായോ ശരീരം പ്രാപിച്ചാൽ, പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; സുഹൃത്ത്, ശത്രു, മധ്യസ്ഥൻ—എല്ലാം കർമ്മം തന്നെ അധ്യാപകനും ഇശ്വരനുമാണ്. അതിനാൽ, ഓരോരുത്തരും സ്വധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് പ്രവർത്തിക്കണം; അതിൽ നിന്നാണ് ജീവിതം നിലനിൽക്കുന്നത്, അതാണ് യഥാർത്ഥ ദൈവം." "ജീവിക്കാൻ ഒരു മാർഗ്ഗം ഉണ്ടായിട്ടും മറ്റൊന്നിൽ ആശ്രയിക്കുന്നവൻ, അതിൽ നിന്ന് ഉത്തമഫലം നേടുന്നില്ല; ഒരു ദുഷ്ശീലവതിയും പരപുരുഷനിൽ നിന്ന് സന്തോഷം ലഭിക്കുന്നില്ല. ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന്, ക്ഷത്രിയൻ ഭൂരക്ഷയിൽ നിന്ന്, വൈശ്യൻ വ്യാപാരത്തിൽ നിന്ന്, ശൂദ്രൻ ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ജീവിക്കണം. കൃഷി, വ്യാപാരം, പശുപാലനം, പലിശയ്ക്ക് പണം തരുമാറ്റം, സംഗീതം—ഇവയും livelihood-നാണ്; അതിൽ പശുപാലനത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു." "സത്ത്വം, രജസ്, തമസ്—ഇവയാണ് നിലനിൽപ്പ്, സൃഷ്ടി, നാശം എന്നിവയുടെ കാരണങ്ങൾ. രജസ്സിൽ നിന്ന് ലോകം ഉത്ഭവിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ സൃഷ്ടി. രജസ്സാൽ പ്രേരിതരായി, മേഘങ്ങൾ വെള്ളം ചൊരിയുന്നു; അതിനാൽ ജീവികൾ വളരുന്നു. അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ എന്ത് ചെയ്യും?" "നമുക്കു നഗരങ്ങളും വീടുകളും ഇല്ല; കാടിലും മലകളിലും ആണ് ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും മലക്കും വേണ്ടി ഒരു യാഗം നടത്തണം; ഇന്ദ്രാർച്ചനക്ക് ഒരുക്കിയ സാധനങ്ങൾ അതിനായി ഉപയോഗിക്കണം. പലതരം പാചകങ്ങൾ, പായസം, വിഭവങ്ങൾ, അപ്പം, പാൽ വിഭവങ്ങൾ എന്നിവ ഒരുക്കണം. ബ്രാഹ്മണർ അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്യണം; അവർക്കും പശുക്കൾക്കും ഉത്തമഭക്ഷണം നൽകണം. കുതിരക്കാരും, ചണ്ഡാളരും, അധമരും, അവർക്കും യഥായോഗ്യം ദാനം ചെയ്യണം; പശുക്കൾക്ക് യവം നൽകണം; പിന്നെ മലയ്ക്ക് അർപ്പണം നടത്തണം." "അലങ്കരിച്ച്, ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, ഉത്തമവസ്ത്രം ധരിച്ച്, പശുക്കളെയും ബ്രാഹ്മണരെയും അഗ്നിയെയും മലയും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം. ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം, പ്രിയനേ; നിങ്ങൾക്കു ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ ചെയ്യണം. ഈ യാഗം പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും മലയ്ക്കും എനിക്കുമാണ് പ്രിയം." ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഈ വിധത്തിൽ, കാലസ്വരൂപനായ കൃഷ്ണൻ, ഇന്ദ്രന്റെ അഹങ്കാരം തകർക്കുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ നന്ദനും മറ്റ് വ്രജവാസികളും യുക്തമായതായും അംഗീകരിച്ചു.