ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കി, ഗോപികമാർ വീട്ടെന്ന മരണബന്ധനങ്ങൾ പോലും തകർത്തു, ലോകഗുരുവായ കൃഷ്ണനുവേണ്ടി അതുല്യമായ സ്ഥിരത കൈവരിച്ചു എന്നു മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു. ഈ സ്ത്രീകൾക്ക് ദ്വിജന്മാർക്ക് ഉള്ള ഉപനയനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഗുരുകുലത്തിൽ താമസിച്ചതുമില്ല, കഠിനതപസ്സും സ്വധ്യായവും ശുദ്ധിയും ശുഭകരമായ യാഗാദികളും ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, refinement (വിശുദ്ധി), മറ്റു ഗുണങ്ങൾ എന്നിവയുള്ള ഞങ്ങൾക്കു പോലും, ഉത്തമന്മാരുടെ ഇശ്വരനായ യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണനിലേക്കുള്ള ഭക്തി ഉറച്ചതല്ല. വീട്ടുവഴക്കുകളിലും ഭ്രമിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങൾക്കു, ഗോപികമാരുടെ വാക്കിലൂടെ കൃഷ്ണൻ ധർമ്മപഥം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അല്ലാതെ, അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ആധിപത്യവും എല്ലാം ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന കൃഷ്ണനിൽനിന്ന് മോക്ഷം പോലെയുള്ള വരങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് എന്തിനാണ് വേണ്ടത്? ഇതെല്ലാം കൃഷ്ണന്റെ ലീലാമാത്രമാണ്. ശ്രീമഹാലക്ഷ്മി പോലും അവന്റെ പാദസ്പർശം തേടി മറ്റെല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് അവനെ ആരാധിക്കുന്നു; അവൾ മോക്ഷം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് ജനങ്ങളെ ഭ്രമിപ്പിക്കാനുളള മായയത്രേ. സ്ഥലം, കാലം, വ്യത്യസ്ത വസ്തുക്കൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ, ഹോത്രികർ, അഗ്നി, ദേവതകൾ, യജമാൻ, യാഗം, ധർമ്മം—ഇവയൊക്കെയും കൃഷ്ണനിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്. ഈ യഥാർത്ഥ വിഷ്ണു, യോഗേശ്വരൻ, യദുകുലത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; എങ്കിലും, ഭ്രമത്തിൽ ആയതുകൊണ്ട് അവനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല. എങ്കിൽ, ഹരിയിലേക്കുള്ള നിർഭാഗ്യമായ ഭക്തി ഉള്ള ഈ സ്ത്രീകൾ നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടാകുന്നത് എത്ര ഭാഗ്യമാണ്! കൃഷ്ണാ, അക്ഷയബുദ്ധിയുള്ളവനേ, നിന്റെ മായയാൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ കർമ്മപഥങ്ങളിൽ അലഞ്ഞു പോവുന്നു; നമസ്കാരം. യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയാതെ, അവന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ചവരുടെ പാപങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ ക്ഷമിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, കംസനെ ഭയന്നിട്ടും, കൃഷ്ണനെ ഉപേക്ഷിച്ചതെന്ന തന്റെ അപരാധം ഓർമ്മിച്ചിട്ടും, അവർ അച്യുതനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഉറച്ചവരായിരുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ സന്തോഷത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമാണെങ്കിൽ, അതിന് ആത്മാവിനോട് എന്താണ് ബന്ധം? ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു: ഗ്രഹങ്ങൾ മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തെ മാത്രം ബാധിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, കോപം ആരോടാണ് കാണിക്കേണ്ടത്? കർമ്മം സന്തോഷത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമാണെങ്കിൽ, അതും ആത്മാവിനോട് ബാധകമല്ല; കർമ്മം ജഡവും ചേതനവുമായവർക്കാണ്, ശരീരം വെറും ചർമ്മം, ആൾതന്നെ ആത്മാവാണ്; അപ്പോൾ കോപം ആരോടാണ്? കർമ്മം മൂലകാരണമല്ല. കാലം സന്തോഷത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമാണെങ്കിൽ, അതും ആത്മാവിനോട് ബാധകമല്ല; അതു ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്. തീയിൽ ചൂട് സ്വഭാവമല്ല, പഞ്ഞിയിൽ തണുപ്പ് സ്വഭാവമല്ല; അങ്ങനെ, ദ്വന്ദ്വം മറ്റൊന്നിലല്ല. പരമാത്മാവിന് എവിടെയും എങ്ങനെയും ദ്വന്ദ്വം ഉണ്ടാകുന്നില്ല; ഞാൻ എങ്ങിനെയാണോ, ജനനമരണചക്രവും അങ്ങനെയാണ്; ഉണർന്നവൻ ഭൗതികഭൂതങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. ഈ പരമാത്മഭക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്, പുരാതനമുനികൾ ചെയ്തപോലെ, മുകുന്ദന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ ഞാൻ അതിരറ്റ കർമ്മാന്ധകാരം കടന്ന് പോകും. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ ആസ്വാദനങ്ങളിൽനിന്നും അകന്ന്, സമ്പത്തില്ലാതെ, ക്ഷീണമില്ലാതെ, വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടാലും സ്വധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന സന്യാസി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ശ്ലോകം ഉച്ചരിച്ചു. ആത്മാവല്ലാതെ മറ്റാരും സന്തോഷത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമല്ല; സുഹൃത്തുക്കളും ശത്രുക്കളും മധ്യസ്ഥരും ലോകഭ്രമത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളാണ്. അതിനാൽ, പ്രിയവേ, മുഴുവൻ മനസ്സും ബുദ്ധിയും എന്നിൽ ആകൃതിയാക്കി, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കൂ; ഇതാണ് യോഗത്തിന്റെ സാരം. ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനായ സന്യാസി പാടിയ ഈ ഗാനം ആരെങ്കിലും മനസ്സിൽ ധരിച്ചോ, ഉച്ചരിച്ചോ, കേട്ടോ, അവൻ ജീവിതത്തിലെ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ കീഴടങ്ങുകയില്ല. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു; അവർ ഗോപുരങ്ങൾ ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി യാഗം ഒരുക്കുന്നത് കണ്ടു. എല്ലാം അറിയുന്ന കൃഷ്ണൻ, വിനയപൂർവ്വം നന്ദൻമാരെയും മുതിർന്നവരെയും സമീപിച്ച് ചോദിച്ചു: "എന്താണ് ഈ കൊലാഹലം? ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം എന്ത്? ആരാണിത് നടത്തുന്നത്?" "പിതാവേ, ഇതിന്റെ കാരണം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി പറയൂ. ധാർമ്മികരായവർ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തികൾ മറയ്ക്കാറില്ല." "സുഹൃത്തുക്കളോടോ ശത്രുക്കളോടോ മധ്യസ്ഥരോടോ വൈരാഗ്യമില്ലാതെ, impartial ആയി, എല്ലാവരെയും താനെന്നപോലെ കാണുന്നവൻ സത്യസ്നേഹിയാണു." "ജനങ്ങൾ അറിയാമായും അറിയാതെയും പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾക്ക് പ്രവർത്തനം ഫലപ്രദമാണ്, അജ്ഞാനികൾക്ക് അങ്ങനെ അല്ല." "അപ്പോൾ, ഈ യാഗപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്താണ്? അല്ലെങ്കിൽ, ഇതൊരു ആചാരമാണോ? ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ ദയവായി വിശദമായി പറയൂ." നന്ദൻ പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രൻ മഴയുടെ ദേവതയാണ്; മേഘങ്ങൾ അവന്റെ രൂപമാണ്. അവൾ വെള്ളം പെയ്യുന്നു, അതാണ് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ഞങ്ങൾ അവനെയും മറ്റു മഴവർഷകരെയും ഹവിസ്സും clarified butter ഉം കൊണ്ടു പൂജിക്കുന്നു." "അതിനുശേഷം ശേഷിക്കുന്നതിൽനിന്നാണ് മനുഷ്യർ മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങൾക്കായുള്ള ജീവിതം നയിക്കുന്നത്; മനുഷ്യശ്രമങ്ങൾക്ക് ഫലം നൽകുന്നത് ഇന്ദ്രനാണ്." "പാരമ്പര്യമായി വന്ന ഈ ധർമ്മം ഇച്ഛ, ലോഭം, ഭയം, വൈരം എന്നിവകൊണ്ട് ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ നല്ല ഫലം നേടുന്നില്ല." ശുകമുനി പറഞ്ഞു: നന്ദനും ഗോകുലവാസികളും പറഞ്ഞത് കേട്ടു, കേശവൻ, ഇന്ദ്രനോടുള്ള ക്രോധം ഉണർത്തി, തന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു: "ജീവി കർമ്മത്തിലൂടെ ജനിക്കുന്നു, കർമ്മത്തിലൂടെയാണ് ലയിക്കുന്നതും; സന്തോഷം, ദുഃഖം, ഭയം, രക്ഷ—ഇവയൊക്കെയും കർമ്മത്തിലൂടെയാണ്." "മറ്റൊരാൾക്കുള്ള കർമ്മഫലം നൽകുന്ന ഒരു ദൈവം ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അവനും പ്രവർത്തകനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; പ്രവർത്തിക്കാത്തവനെ അവൻ ബാധിക്കാനാവില്ല." "സ്വകീയ കർമ്മം അനുസരിക്കുന്ന ജീവികൾക്കിടയിൽ ഇന്ദ്രന് എന്താണ് ആവശ്യകത? സ്വഭാവം നിർണ്ണയിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ അവൻ മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിയില്ല." "ജനങ്ങൾ സ്വഭാവാനുസരണം പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ—എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു." "ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ ആയ ശരീരം പ്രാപിച്ച ജീവി കർമ്മം ചെയ്യുന്നു, ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; സുഹൃത്ത്, ശത്രു, മധ്യസ്ഥൻ—കർമ്മം തന്നെയാണ് ഗുരുവും ആധിപത്യവുമുള്ളത്." "അതിനാൽ, തനിക്കു നേരിട്ട് ജീവിക്കാവുന്ന വഴിയിലൂടെയാണ് ആരാധന ചെയ്യേണ്ടത്; അതാണ് യഥാർത്ഥ ദൈവം." "തനിക്കു ജീവിതം നയിക്കാൻ ഒരു മാർഗം ഉണ്ടായിരിക്കെ മറ്റൊന്നിൽ ആശ്രയിച്ചാൽ, അവൻ നല്ല ഫലം നേടുന്നില്ല; ഒരു വ്യഭിചാരിണി പരപുരുഷനിൽ ആശ്രയിച്ചാൽ കിട്ടാത്തതുപോലെ." ഇങ്ങനെ മഹാഭാഗ്യമായ ഗോപികമാരുടെയും കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ ഉപദേശങ്ങളുടെയും കഥകൾ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനായ ശുകമുനി വിവരണം ചെയ്തു.