ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവിടെ, ഭർത്താവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ, കർമ്മബന്ധിതമായ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹൃദയത്തിൽ കൃഷ്ണനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, കേട്ടതുപോലെ തന്നെ, മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു. അതേസമയം, ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ, ആ mêmes അന്നം ഉപയോഗിച്ച്, നാലു വിധത്തിൽ ഗോപുരുഷന്മാരെ പോഷിച്ചു; സ്വയം അന്നം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് ലീലകൾക്ക് ഭൂമിയിൽ വന്ന കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സൗന്ദര്യവും വാക്കുകളും പ്രവർത്തികളും കൊണ്ട് പശുക്കളെയും, ഗോപന്മാരെയും, ഗോപികകളെയും ആനന്ദിപ്പിച്ചു. പിന്നീട്, ലോകനാഥന്മാരോട് അവരുടെ ഭാര്യമാർ ഉന്നയിച്ച അപേക്ഷ ഓർത്തു, ബ്രാഹ്മണന്മാർ കൃഷ്ണന്റെ മനുഷ്യരൂപത്തെ പരിഹസിച്ച കുറ്റത്തിൽ ഖേദിച്ചു. സ്വന്തം ഭാര്യമാർ കൃഷ്ണനോടുള്ള അത്യന്തിക ഭക്തി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതും, തങ്ങള്ക്ക് അത്തരമൊരു ഭക്തി ഇല്ലെന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, അവർ മനസ്സിൽ ദുഃഖിച്ചു, സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. "നമ്മുടെ ജന്മം, ത്രയീജ്ഞാനം, വ്രതങ്ങൾ, വലിയ പഠനം, വംശം, യാഗശേഷി—ഇവയെല്ലാം ഭഗവാനെ അറിയാൻ കഴിയാതെ പോയാൽ എന്ത് പ്രയോജനം?" എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. "ഭഗവാന്റെ മായാ യോഗിമാർക്കു പോലും ഭ്രമം ഉണ്ടാക്കുന്നു. മനുഷ്യർക്ക് ഉപദേശം നൽകുന്ന ഞങ്ങൾക്കു തന്നെ, നമ്മുടെ നന്മ എന്താണെന്നറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല." അങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞു. "കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തിക്കായി, ഈ സ്ത്രീകൾ വീട്ടെന്ന മരണമെന്ന ബന്ധനം തകർത്തു, അതിൽ അവളുടെ സ്ഥിരത കാണുക." "ഈ സ്ത്രീകൾക്ക് ദ്വിജത്വം, ഗുരുകുലവാസം, തപസ്, ആത്മാന്വേഷണം, ശുദ്ധി, ശുഭകർമ്മങ്ങൾ എന്നിവ ഒന്നുമില്ല. അതിനുമുപരി, refinement പോലുള്ള ഗുണങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കുണ്ടെങ്കിലും, യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തിയിൽ ഞങ്ങൾ സ്ഥിരതയില്ല." അങ്ങനെ അവർ ദുഃഖിച്ചു. "ഇല്ലെങ്കിൽ, കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് സകല വരങ്ങൾക്കു ദാതാവ്, ആഗ്രഹങ്ങൾക്കു അതീതൻ, അവനിൽ നിന്നു മോക്ഷം പോലുള്ള വരങ്ങൾ തേടേണ്ടതെന്തിന്? ഈ ലീലയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല." അങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞു. "ലക്ഷ്മി പോലും അവന്റെ പാദസമ്പർക്കം തേടി മറ്റെല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരിക്കൽ പോലും കൃഷ്ണനെ പൂജിക്കുന്നു; അവളുടെ മോക്ഷപ്രാർത്ഥന മനുഷ്യരെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മായയത്രേ." അവർ പറഞ്ഞു. "ദേശം, കാലം, വ്യത്യസ്ത വസ്തുക്കൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ, പുരോഹിതർ, ഹോമങ്ങൾ, ദേവതകൾ, യജമാനൻ, യാഗം, ധർമ്മം—ഇവയെല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ്." അങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞു. "ഈ യഥാർത്ഥ ഭഗവാൻ വിഷ്ണു, യദുക്കളിൽ പ്രത്യക്ഷനായി; എന്നാൽ ഞങ്ങൾ കേൾക്കുന്നു, അങ്ങനെയാണെങ്കിലും, ഭ്രമിതരായി അവനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല." അവർ പറഞ്ഞു. "എന്തൊരു ഭാഗ്യമാണു, നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഹരിയോടുള്ള അത്യന്ത ഭക്തി അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഉദിച്ച സ്ത്രീകൾ ഉണ്ടാകുന്നത്!" അങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞു. "കൃഷ്ണ, അക്ഷയബുദ്ധിയായോ, നിന്റെ മായയാൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ കർമ്മമാർഗ്ഗങ്ങളിൽ അലയുന്നു; നമസ്കാരം!" അവർ പറഞ്ഞു. "സ്വന്തം മായയാൽ ഭ്രമിതരായവരുടെ അപരാധം ആദിപുരുഷൻ ക്ഷമിക്കും." "ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനെ അവഗണിച്ചെന്ന കുറ്റം ഓർത്ത്, അവർ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നാലും, കംസനെ ഭയന്ന് പോലും, അച്യുതന്മാരെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ അവർ പിന്നിൽ പോയില്ല." അങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞു. "ഗ്രഹങ്ങൾ ആനന്ദത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമാണെങ്കിൽ, അതിൽ ആത്മാവിന് എന്ത് പങ്ക്? ഗ്രഹങ്ങൾ മറ്റെ ഗ്രഹങ്ങളെ മാത്രം ബാധിക്കും, അങ്ങനെ ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. അതിനാൽ, ആരോടാണ് കോപം കാണിക്കേണ്ടത്?" അവർ ചോദിച്ചു. "കർമ്മം ആനന്ദത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമാണെങ്കിൽ, അതിൽ ആത്മാവിന് പങ്ക് ഇല്ല. കർമ്മം ജഡത്തിന്റെയും ചേതനത്തിന്റെയും സ്വഭാവമാണ്. ശരീരം വെറും ചർമ്മം, ആത്മാവ് ചൈതന്യസ്വരൂപൻ; അതിനാൽ ആരോടാണ് കോപം? കർമ്മം മൂലകാരണമല്ല." "കാലം ആനന്ദത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമാണെങ്കിൽ, അതിൽ ആത്മാവിന് പങ്ക് ഇല്ല. സമയം ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്. തീയുടെ ചൂട്, ഹിമത്തിന്റെ തണുപ്പ് പോലെയാണ്—ഇത് മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറ്റാനാവില്ല. അങ്ങനെ, ദ്വന്ദ്വം മറ്റൊരാളുടെ സ്വഭാവമല്ല." "ആർക്കും, എങ്ങും, എങ്ങനെങ്കിലും, പരമാത്മാവിൽ ദ്വന്ദ്വം ഉണ്ടാവുന്നില്ല. ഞാൻ എങ്ങനെയോ, അങ്ങനെ തന്നെ ജനനമരണചക്രം. ഉണർന്നവൻ ഭൂതങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല." "ഈ പരമാത്മാവിലേക്കുള്ള ഭക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച്, പുരാതനമുനികൾ ചെയ്തപോലെ, ഞാൻ അപ്പാരമായ ഇരുണ്ട ഭവസാഗരം മുകുന്ധന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ കടക്കും." അങ്ങനെ അവർ ഉറപ്പിച്ചു. ഇതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "വൈരാഗ്യത്തോടെ, സമ്പത്തില്ലാതെ, ക്ഷീണമില്ലാതെ, സഞ്ചാരി ആയി ഭൂമിയിൽ അലഞ്ഞു, ദുഷ്ടർ ഉപേക്ഷിച്ചാലും സ്വധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചിരുന്ന സന്യാസി ഈ ശ്ലോകം പറഞ്ഞു." "ആത്മാവിനെ ഒഴികെ, മറ്റൊരാളും ആനന്ദത്തിന്റെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും കാരണമല്ല; സ്നേഹിതൻ, സമം, ശത്രു—ഇവയെല്ലാം ലോകമോഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്." "അതിനാൽ, പ്രിയമേ, പൂർണ്ണമായി മനസ്സ് എനിക്ക് സ്ഥിരമാക്കി, ബുദ്ധിയാൽ നിയന്ത്രിക്കുക; ഇതാണ് യോഗത്തിന്റെ സാരം." "ബ്രഹ്മനിഷ്ഠനായ സന്യാസി പാടിയ ഈ ഗാനം, ആരെങ്കിലും ഏകാഗ്രതയോടെ പാരായണം ചെയ്താൽ, കേട്ടാൽ, പാടിയാൽ, അവൻ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ കീഴടക്കപ്പെടുകയില്ല." ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, ബാലരാമനോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ അവിടെ വസിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ, ഗോപുരുഷന്മാർ ഇന്ദ്രന്റെ യാഗത്തിന് ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തുന്നത് കണ്ടു. സർവ്വാത്മാവും സർവ്വദർശിയും ആയ കൃഷ്ണൻ, എല്ലാം അറിയുന്നവനായി, വിനയപൂർവ്വം നന്ദാദിയർ മുതിർന്നവരോടു സമീപിച്ച് ചോദിച്ചു: "എന്താണ് ഈ കലഹം? ആര്ക്കാണ് ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം? ആരാണ് ഇത് നടത്തുന്നത്? പിതാവേ, ദയവായി ഇതിന്റെ കാര്യം എന്നോട് പറയൂ; ഞാൻ അത്യന്തം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സജീവഭക്തരായ ധാർമ്മികർ സ്വകാര്യങ്ങൾ മറയ്ക്കാറില്ല." "സ്നേഹിതൻ, സമ, ശത്രു—ഇവയെല്ലാം തുല്യമായി കാണുന്നവൻ, വൈരാഗ്യത്തോടെ പെരുമാറുന്നവൻ, യഥാർത്ഥ സ്നേഹിതനാണ്." "ജനങ്ങൾ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾക്ക് പ്രവർത്തി ഫലപ്രദമാണ്, അജ്ഞാനികൾക്ക് അല്ല." "പിതാവേ, ഈ യാഗം എന്തിനാണ്? ഇതിന് പിന്നിൽ എന്താണ് ഉദ്ദേശം? അല്ലെങ്കിൽ, പതിവ് പ്രകാരമാണോ? ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ." അപ്പോൾ നന്ദൻ പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രൻ മഴയ്ക്ക് അധിപൻ; മേഘങ്ങൾ അവന്റെ രൂപം തന്നെ. അവരാണ് ജലധാരയൊഴുക്കി എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും സന്തോഷിപ്പിക്കുകയും പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്." "നാം, മറ്റുള്ളവരും, ആ മഴവർഷകരുടെ അധിപനായി offerings, clarified butter എന്നിവയാൽ യാഗം നടത്തി ആരാധിക്കുന്നു." "അവിടെനിന്ന് ശേഷിക്കുന്നതിൽ മനുഷ്യർ trivarga-നായി ജീവിക്കുന്നു; മനുഷ്യപ്രയത്നത്തിന് ഫലം നൽകുന്നത് ഇന്ദ്രനാണ്." "പാരമ്പര്യമായി വരുന്ന ഈ ധർമ്മം, ആഗ്രഹം, ലാലസ, ഭയം, ദ്വേഷം എന്നിവ കൊണ്ടു ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ ശുഭഫലം പ്രാപിക്കില്ല." ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ നന്ദനും വ്രജവാസികളുമൊക്കെ പറഞ്ഞതുകേട്ട്, കേശവൻ, ഇന്ദ്രനോടുള്ള ക്രോധം ഉണർത്താനായി, പിതാവിനോട് സംസാരിച്ചു.