ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവർ കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആകാശത്തിലെ കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള നിറം, പൊന്നുപോലുള്ള വസ്ത്രം, കാടിലെ പുഷ്പമാലകളും മയില്പീലിയും അലങ്കരിച്ച്, നർത്തകനെപ്പോലെ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച്, ഒരു കമലപുഷ്പം ഭുജത്തിൽ വച്ചിരിക്കുന്നതും മറ്റൊരു കൈയിൽ കമലം ചുറ്റി പിടിച്ചിരിക്കുന്നതും, കണത്തിൽ കല്ലൊടിച്ചുള്ളിരിയുമായി, കേശങ്ങൾ കവിളുകൾക്ക് ചുറ്റും വീണു, മുഖം പുഷ്പംപോലെ പുഞ്ചിരിയോടെ വിരിയുന്നതും ആയിരുന്നു കൃഷ്ണന്റെ ഭാവം. അവർ കൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരും, അവന്റെ സാന്നിധ്യം ചെവികൾ കൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചവരും, കണുകൾകൊണ്ടു അവനെ മനസ്സിൽ ആലിംഗനം ചെയ്തു, ദീർഘനേരം ഹൃദയത്തിൽ അവനെ ചേർത്തുവെച്ചു. രാജാവേ, ജ്ഞാനികൾ ആയ അവർ, ഇഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇങ്ങനെ, എല്ലാ മറ്റുള്ള ആശകളും ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വയം രൂപമായ അവനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവർ എത്തിയപ്പോൾ, സർവം കാണുന്ന കൃഷ്ണൻ അവരെ മനസ്സിലാക്കി, പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു: “സ്വാഗതം, മഹാഭാഗ്യശാലികളേ! ഇരിക്കൂ. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നു പറയൂ. നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് വന്നത് ഉചിതമാണ്. നിസ്സ്വാർത്ഥവും നിരന്തരവുമായ ഭക്തി എന്നിൽ അർപ്പിക്കുന്നവരാണ് സ്വാർത്ഥപരമായ ജ്ഞാനികൾ. ജീവൻ, ബുദ്ധി, മനസ്സ്, ആത്മാവ്, ഭാര്യ, മക്കൾ, സമ്പത്ത്—ഇവയെല്ലാം എന്നോടുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ മാത്രമേ പ്രിയമായുള്ളു; അതിനാൽ മറ്റാരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രിയമായിരിക്കുന്നത്? ഇപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണഭാര്യമാരേ, യാഗശാലയിലേക്ക് മടങ്ങൂ. നിങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ, ഗൃഹസ്ഥർ, നിങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തത്തോടെ യാഗം പൂർത്തിയാക്കട്ടെ.” അപ്പോൾ സ്ത്രീകൾ പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ഇങ്ങനെ കഠിനമായി പറയരുത്! നിങ്ങളുടെ പാദത്തിൽ ശാസ്ത്രം പ്രതിജ്ഞയിട്ടതുപോലെ, ദയവായി അതു നിറവേറ്റുക. എല്ലാ ബന്ധുക്കളെയും വിട്ട്, തുളസിയാലങ്കരിച്ച നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി ശിരസ്സിലേറ്റുവാൻ ഞങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഭർത്താക്കന്മാരോ, മാതാപിതാക്കന്മാരോ, മക്കളോ, സഹോദരന്മാരോ, സുഹൃത്തുക്കളോ മറ്റാരുമോ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കില്ല. അതിനാൽ, ശത്രുനാശകനായ കൃഷ്ണാ, നിങ്ങളുടെ പാദത്തിൽ വീണിരിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു ശരണം ഇല്ല—ദയവായി ഞങ്ങൾക്കിത് അനുവദിക്കുക.” ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാരോ, പിതാക്കളോ, സഹോദരന്മാരോ, മക്കളോ, മറ്റാരുമോ ദ്വേഷം പുലർത്തേണ്ടതില്ല; ലോകങ്ങളോ, ദേവതകളോ, എല്ലാ ജീവികളും നിങ്ങളെ ആദരിക്കും, കാരണം നിങ്ങൾ എനിക്ക് ബന്ധപ്പെട്ടു. ഇഹലോകത്തിൽ ആളുകൾ തമ്മിലുള്ള ദേഹബന്ധം സ്നേഹത്തിനോ സ്നേഹപൂർവമായ ബന്ധത്തിനോ വേണ്ടിയല്ല; മനസ്സിനെ എന്നിലേക്കു കേന്ദ്രീകരിച്ചാൽ, ഉടൻ തന്നെ എന്നെ പ്രാപിക്കും.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണഭാര്യമാർ യാഗശാലയിലേക്ക് മടങ്ങി. അവളുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ, ഇനി അസൂയയില്ലാതെ, അവരുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം യാഗം പൂർത്തിയാക്കി. അവിടെ, ഭർത്താവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ആയിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ, കൃഷ്ണനെ ഹൃദയത്തിൽ ആലിംഗനം ചെയ്തു, അവനെക്കുറിച്ച് കേട്ടതുപോലെ. അവൾ, കർമത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു. ശ്രീഗോവിന്ദൻ, ആ അന്നം കൊണ്ട്, ഗോപന്മാരെ നാലു വിധത്തിൽ ആഹാരമൊരുക്കി പോഷിപ്പിച്ചു; സ്വയം അവനും ആഹാരം കഴിച്ചു. ഇങ്ങനെ, മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചു ലീലകൾ നടത്താൻ വന്ന കൃഷ്ണൻ തന്റെ സൗന്ദര്യം, വാക്കുകൾ, പ്രവർത്തികൾ എന്നിവകൊണ്ട് പശുക്കളെയും, ഗോപന്മാരെയും, ഗോപികമാരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ, ലോകനാഥന്മാരുടെ ഭാര്യമാർ കൃഷ്ണനോട് അപേക്ഷിച്ചിരുന്നതു ഓർത്തു, ബ്രാഹ്മണന്മാർ, മനുഷ്യരൂപത്തിൽ വന്ന കൃഷ്ണനെ പരിഹസിച്ചതിൽ ഖേദിച്ചു. തങ്ങളുടെ ഭാര്യമാർ കൃഷ്ണനോടുള്ള അതുല്യമായ ഭക്തിയെ കണ്ടു, തങ്ങൾക്കു അത്രയധികം ഭക്തിയില്ലെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവർ ആത്മപരിശോധനയോടെ ഖേദിച്ചു. “നമ്മുടെ ജന്മത്തെയും, ത്രിവിധജ്ഞാനത്തെയും, വ്രതങ്ങളെയും, വലിയ വിദ്യയെയും, വംശത്തെയും, യാഗവിദ്യയെയും എന്ത് പ്രയോജനം—കാരണവുമില്ലാതെ, കണക്കിലുപരിയായി ഉള്ള കൃഷ്ണനെ വിട്ടുപോകുകയാണെങ്കിൽ? ഭഗവാന്റെ മായ പോലും യോഗികൾക്കു പോലും ഭ്രമപ്പെടുത്തുന്നതാണ്; മനുഷ്യരെ പഠിപ്പിക്കുന്നവരായ ഞങ്ങൾക്കും തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥമോക്ഷം മനസ്സിലാകുന്നില്ല, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ! ഇവിടെ, കൃഷ്ണനെന്ന ലോകഗുരുവിനുവേണ്ടി വീടെന്ന മരണബന്ധം പോലും തകർത്ത ഈ സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥിരതയെയും നോക്കൂ. ഈ സ്ത്രീകൾക്ക് ദ്വിജാതി സംസ്‌കാരം ഇല്ല, ഗുരുകുലവാസം ഇല്ല, തപസ്സോ, ആത്മവിചാരണയോ, ശുദ്ധിയോ, ശുഭകർമങ്ങളോ ഇല്ല. എങ്കിലും, refinement മുതലായ ഗുണങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടെങ്കിലും, പരമോന്നതനായ യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണനോടുള്ള ഭക്തി ഞങ്ങളിൽ സ്ഥിരമല്ല. സത്യത്തിൽ, ഗൃഹജീവിതത്തിൽ ഭ്രമിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്കു, കൃഷ്ണൻ ഗോപികമാരുടെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ധർമ്മപഥം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഇല്ലെങ്കിൽ, അവനോടു കീഴ്പ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നമുക്ക്, മോക്ഷം പോലുളള വരങ്ങൾ എന്തിനാണ് ആവശ്യം? അവൻ എല്ലാ വരങ്ങളുടെയും ഭഗവാൻ, സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും ആഗ്രഹമില്ലാത്തവൻ; ഇതെല്ലാം അവന്റെ ലീലയുടെ ഭാഗമാണ്. ലക്ഷ്മി, അവന്റെ പാദസ്പർശം മാത്രം ആഗ്രഹിച്ച്, മറ്റെല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരിക്കൽ പോലും അവനെ സേവിക്കുന്നു; അവളുടെ പാപങ്ങളിൽനിന്ന് മോക്ഷം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്, ലോകത്തെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മായ മാത്രമാണ്. സ്ഥലം, കാലം, വ്യത്യസ്ത വസ്തുക്കൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, ക്രിയകൾ, ഹോത്രങ്ങൾ, യജമാനൻ, യാഗം, ധർമ്മം—ഇവയെല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ഈ കൃഷ്ണൻ, യോഗേശ്വരനായ വിഷ്ണു, യദുക്കളിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു—ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്, എങ്കിലും മായയിൽ ഭ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എത്ര ഭാഗ്യശാലികളാണ് നമ്മൾ—നമ്മിൽ ഹരിയോടുള്ള അചഞ്ചലമായ ഭക്തി ഉണർന്നിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ ഉണ്ട്! കൃഷ്ണാ, അനവദ്യമായ ജ്ഞാനമുള്ളവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം; നിന്റെ മായയാൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് കർമ്മമാർഗ്ഗത്തിൽ ഭ്രമിക്കുന്നു. ആദിപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, സ്വന്തം മായയാൽ ഭ്രമിച്ച മനസ്സുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നു; അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം തിരിച്ചറിയാത്തവരുടെ പാപങ്ങൾ പോലും. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനെ അവഗണിച്ചതിന്റെ കുറ്റബോധത്തിൽ, അവർ കംസനെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, അച്യുതനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ അചഞ്ചലരായി തുടരുകയും ചെയ്തു. ഗ്രഹങ്ങൾ ഒരാളുടെ സുഖദുഃഖങ്ങൾക്ക് കാരണമെങ്കിൽ, അതു ആത്മാവിന് എന്ത് ബന്ധം? ഗ്രഹങ്ങൾ പരസ്പരം മാത്രം ബാധിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഒരാൾക്ക് ആരോടാണ് കോപം? കർമം സുഖദുഃഖങ്ങൾക്ക് കാരണമാണെങ്കിൽ, അതു ആത്മാവിന് എന്ത് ബന്ധം? കർമം ജഡത്തെയും ചേതനത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. ഈ ശരീരം വെറും ചർമ്മം, എന്നാൽ വ്യക്തി ചൈതന്യസ്വരൂപിയാണ്; അതിനാൽ, ആരോടാണ് കോപം? കർമം മൂലമല്ല. കാലം സുഖദുഃഖങ്ങൾക്ക് കാരണമാണെങ്കിൽ, അതു ആത്മാവിന് എന്ത് ബന്ധം? കാരണം, കാലം ആത്മാവിനോടു സമാനമായതാണ്. തീയിൽ ചൂട് സ്വഭാവമല്ല, പനിയിൽ തണുപ്പ് സ്വഭാവമല്ല; അപ്പോൾ, ആരോടാണ് കോപം? ദ്വന്ദ്വം മറ്റൊരാളുടേതല്ല. ലോകത്ത് ആരാലും, എങ്ങനെയും, പരമാത്മാവിനോടു ദ്വന്ദ്വം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ഞാൻ എങ്ങനെയാണോ, അങ്ങനെ തന്നെ ജനനം-മരണം എന്ന ചക്രവും. അതിനാൽ, ഉണർന്നവൻ ഭൂതങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. പുരാതനമുനികൾ പ്രയോഗിച്ച ഈ പരമഭക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്, ഞാൻ അപ്പാരമായ, കടക്കാനാവാത്ത ഇരുട്ട് മുകുന്ദന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ കടന്നുപോകും. ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “നിരുപാധികമായ, സമ്പത്തില്ലാത്ത, ക്ഷീണമില്ലാത്ത, സന്ന്യാസിയായി ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന, ദുഷ്ടന്മാർ പോലും തള്ളിയിട്ടും, സ്വധർമ്മത്തിൽ അചഞ്ചലനായ ജ്ഞാനി ഈ ശ്ലോകം പറഞ്ഞു: സ്വയം ആത്മാവൊഴികെ മറ്റാരും ഒരാളുടെ സുഖദുഃഖങ്ങൾക്ക് കാരണമല്ല; സൗഹൃദം, മധ്യസ്ഥത, ശത്രുത—all are creations of worldly ignorance. അതിനാൽ, പ്രിയപ്പെട്ടവളേ, മുഴുവൻ മനസ്സും എന്നിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ച്, ബുദ്ധിയാൽ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കൂ; ഇതാണ് യോഗത്തിന്റെ സാരം. യാരെങ്കിലും, ഏകാഗ്രചിത്തനായി, ബ്രഹ്മനിൽ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്ന ജ്ഞാനിയുടെ ഈ ഗാനം പാടുകയോ, ചൊല്ലുകയോ, കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ജീവിതത്തിലെ ദ്വന്ദ്വങ്ങളാൽ അവൻ ജയിക്കപ്പെടുകയില്ല.