ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഉദ്ധവനേ, വിശ്വാസയോഗ്യങ്ങളല്ലാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ലിപ്തനാകരുത്. ആത്മാവിനെ പിടിച്ചുപറ്റാനുള്ള മോഹത്തിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്ന ഭ്രമം നീ കാണുക, അതിന്റെ മായാപരമായ തെറ്റുപ്രവൃത്തി മനസ്സിലാക്കുക. ദുഷ്ടന്മാരാൽ തള്ളിക്കളയപ്പെടുകയോ, അപമാനിക്കപ്പെടുകയോ, പരിഹസിക്കപ്പെടുകയോ, അസൂയപ്പെടുകയോ, അടിക്കപ്പെടുകയോ, തടയപ്പെടുകയോ, ഉപജീവനമില്ലാതാക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്താലും, അജ്ഞാനികൾ തുപ്പുകയോ മൂത്രം ചെയ്യുകയോ, പലവിധം അസ്വസ്ഥമാക്കുകയോ ചെയ്താലും, നല്ലത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ കഷ്ടതയിലായാലും സ്വയം തന്നെ ഉയർത്തേണ്ടതുണ്ട്. അപ്പോൾ ഉദ്ധവൻ ചോദിച്ചു: "ഭഗവാനേ, ഇതെങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം? ദൈവമേ, ഇത്രയും സഹിക്കാനാവാത്ത അത്മാവിനെതിരായ പാപം, പ്രകൃതിയുടെ ശക്തിമൂലം, ജ്ഞാനികൾക്കു പോലും അതിശയകരമായി ദുഷ്കരമാണ്. നിങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ ഭക്തിയുള്ളവരും, സമാധാനമുള്ളവരും, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചവരുമല്ലാതെ മറ്റാർക്കും ഇത് സാധ്യമല്ല." ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ ബൃഹസ്പതി, സ്വയം-ശുദ്ധിയിലായ ഹരിഃ, പശുക്കൾക്കും, ആചാര്യന്മാർക്കും, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഭക്തിയോടെ വിശ്വക്സേനനെ പിന്തുടരുന്നു. മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പുരുഷന്മാർ ഗാനം പാടിയും സ്തുതിയുംകൊണ്ടും സ്ത്രീകളുടെ കാതിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ ധർമ്മനിഷ്ഠരിൽ രാമനും പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭോജ്യവും ഹവിസ്സുമാണ് യജ്ഞികന്മാരുടെ ഭാര്യമാരുടെ അനുകൂലതയുടെ കാരണമാകുന്നത്. ആ സമയത്ത് ഗോപ്പന്മാർ കൃഷ്ണനോടും രാമനോടും പറഞ്ഞു: "രാമാ, ബലവാനായവാ, കൃഷ്ണാ, ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവാ, ഈ വിശപ്പ് ഞങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു; ദയവായി അതിന് പരിഹാരം കാണണം." ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ഗോപ്പന്മാർ ചോദിച്ചതിനെ തുടർന്ന്, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, ഭക്തയായ ബ്രാഹ്മണപത്നിക്കായി, സ്നേഹത്തോടെ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണന്മാർ അങ്കിരസയാഗം ചെയ്യുന്നതായി യജ്ഞവേദിയിൽ പോകൂ; അവർ സ്വർഗ്ഗത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ്. അവിടേക്ക് പോയി, ഞങ്ങൾ അയച്ചതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് പാചകച്ചോറു ചോദിക്കൂ; കൃഷ്ണനും രാമനും എന്നെയും പരാമർശിക്കുക." പ്രഭു നിർദ്ദേശിച്ചപോലെ ഗോപ്പന്മാർ അവിടേക്ക് പോയി, കയ്യൊപ്പിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ നമസ്കരിച്ച്, അവരുടെ മുമ്പിൽ അർപ്പിച്ചു: "ഭൂമിയുടെ യജമാനന്മാരേ, കേൾക്കൂ! കൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ഞങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. രാമൻ അയച്ച ഗോപ്പന്മാരാണ് ഞങ്ങൾ; ഭഗ്യം ഉണ്ടാകട്ടെ. ധർമ്മത്തെ ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുന്നവരേ, രാമനും അച്യുതനും, ഇവിടെ നിന്ന് അകലെയല്ലാതെ പശുക്കളെ കാത്ത് വിശപ്പോടെ ഭക്ഷണം തേടുന്നു. വിശ്വാസമുണ്ടെങ്കിൽ, അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പാചകച്ചോറ് നൽകൂ. മൃഗയാഗം അല്ലെങ്കിൽ സൗത്രാമണി യാഗത്തിനുള്ള അഭിഷേകകാലം ഒഴികെ, അഭിഷിക്തനായി പോലും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് ദോഷമല്ല." യജ്ഞത്തിനായി തിരക്കിലായിരുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഈ അപേക്ഷ കേട്ടിട്ടും അവഗണിച്ചു. അവർ ചെറിയ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആണെന്നും അനവധി ക്രിയകളിൽ തിരക്കിലായതുമായ കുട്ടികളുപോലെയും വയസ്സിന്റെ അഭിമാനത്താൽ അഹങ്കരിച്ചവരുമായിരുന്നുവു്. യജ്ഞസ്ഥലം, കാലം, വിഭിന്നമായ ദ്രവ്യങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, വിധികൾ, ഹോതാക്കന്മാർ, അഗ്നികൾ, ദേവതകൾ, യജമാനൻ, യാഗം, ധർമ്മം—ഇവയൊക്കെയും ആ പരമാത്മാവായ കൃഷ്ണനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, അവൻ സർവ്വോന്നത ബ്രഹ്മം എന്നതറിയാതെ, അവനെ ഒരു മനുഷ്യനായി മാത്രം കണ്ടു. യദുക്കൾക്കു നൽകൂ എന്നും, നൽകരുതെന്നും അവർ പറഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ നിരാശരായി ഗോപ്പന്മാർ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും സമീപിച്ച് സംഭവിച്ചതു് അറിയിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ഈ വിവരം കേട്ട്, ലോകത്തിൽ സാധാരണയുള്ള രീതിയിലൊരു ഉപായം കാണിച്ച്, ചിരിച്ച് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "സങ്കർഷണനും ഞാനും വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് ബ്രാഹ്മണപത്നിമാർക്കു പറഞ്ഞുതരൂ. അവർ എപ്പോഴും മനസ്സിൽ എനിക്ക് ഭക്തിയുള്ളവരാണ്; സന്തോഷത്തോടെ അവർ ഭക്ഷണം നൽകും." ഗോപ്പന്മാർ ബ്രാഹ്മണപത്നിമാരുടെ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവർ അലങ്കരിച്ചിരുന്നതും ഇരുന്നിരുന്നതും കണ്ടു, ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണപത്നിമാരേ, ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ ദയവായി കേൾക്കൂ. ഇവിടെ നിന്ന് അകലെയല്ലാതെ കൃഷ്ണൻ നമ്മെ അയച്ചിരിക്കുന്നു; പശുക്കളെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. കൃഷ്ണൻ, രാമൻ എന്നിവരോടൊപ്പം ദൂരമാത്രം വന്നിരിക്കുന്നു; വിശപ്പോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന അവർക്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും ഭക്ഷണം ദയവായി നൽകൂ." അച്യുതൻ വന്നുവെന്നു കേട്ടതുമാത്രം, അദ്ദേഹത്തെ കാണുവാൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ബ്രാഹ്മണപത്നിമാരുടെ മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു. അവർ നാലു വിധത്തിലുള്ള ഉത്തമഭക്ഷ്യങ്ങൾ പാത്രങ്ങളിൽ എടുത്ത്, പ്രിയനോടു പുഴകൾ സമുദ്രത്തിലേക്കു ഒഴുകുന്നതുപോലെ അതിവേഗം പുറപ്പെട്ടു. ഭർത്താക്കന്മാർ, സഹോദരന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ, പുത്രന്മാർ എന്നിവരാൽ തടയപ്പെട്ടിട്ടും, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ മാത്രം ധ്യാനിച്ച്, പണ്ടുമുതൽ കേട്ട ഉപദേശങ്ങളിൽ ഉറപ്പോടെ അവർ പുറപ്പെട്ടു. യമുനയുടെ തീരത്തുള്ള പുതുതായി മുളച്ച അശോകവള്ളികൾ അലങ്കരിച്ച കാടിൽ, ഗോപ്പന്മാരും രാമനും ചുറ്റുമിരുന്ന കൃഷ്ണനെ അവർ കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ മഴമേഘംപോലെ കറുത്തവൻ, പൊന്നുനിറമുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, വനമാലകളും മയില്പീച്ചയും അലങ്കാരങ്ങളായി, നൃത്തക്കാരനെപ്പോലെ വേഷം, ഒരു കയ്യിൽ താമരതണ്ട്, മറ്റെവിടെയും താമരപ്പൂവ്, കണ്മണിയിൽ കുമുദപുഷ്പം, കവിളുകൾ ചുറ്റി മുടിയഴകിൽ, മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചവൻ. അവരുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണന്റെ കഥകളിൽ ലയിച്ചിരുന്നതും, അവന്റെ സാന്നിധ്യം കേൾവിയിലൂടെ ആസ്വദിച്ചതുമായ അവർ കാഴ്ച്ചയിലൂടെ അവനിൽ ലയിച്ചു, ഉള്ളിൽ അവനെ ദീർഘമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു, ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ദുഃഖം വിട്ടുമാറി. എല്ലാ മറ്റാശകളും ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വയം ആത്മാവിനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവർ എത്തിയപ്പോൾ, സർവ്വദർശിയായ കൃഷ്ണൻ, അവരെ മനസ്സിലാക്കി, പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: "അത്യന്തം ഭാഗ്യവതികളായവരേ, സ്വാഗതം! ഇരിക്കൂ. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ഞങ്ങളെ കാണാൻ നിങ്ങൾ വന്നത് യുക്തമാണ്. ആത്മനിഷ്ഠരായ സത്യജ്ഞാനികൾ, കാരണം ഇല്ലാത്ത, അക്ഷയമായ ഭക്തി എന്നിൽ അർപ്പിക്കുന്നു. ജീവൻ, ബുദ്ധി, മനസ്സ്, ആത്മാവ്, ഭാര്യ, മക്കൾ, ധനം—ഇവയൊക്കെയും എന്നോടുള്ള ബന്ധം മൂലമാണ് പ്രിയമാകുന്നത്; അതിനാൽ മറ്റാരാണ് സത്യത്തിൽ പ്രിയൻ?" "ഇപ്പോൾ, ദ്വിജപത്നിമാരേ, യജ്ഞശാലയിലേക്ക് മടങ്ങൂ; ഭർത്താക്കന്മാർ വീട്ടുകാരായവർ, നിങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തത്തോടെ യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കട്ടെ." അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണപത്നിമാർ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, ദയവായി ഇങ്ങനെ കഠിനമായി പറയരുത്! ശാസ്ത്രവചനം നിറവേറ്റുക. ബന്ധുക്കളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, തുളസിയാലങ്കരിച്ച നിങ്ങളുടെ പാദധൂളി ശിരസ്സിൽ ചൂടാനാണ് ഞങ്ങൾ വന്നത്. ഭർത്താക്കന്മാരോ, മാതാപിതാക്കളോ, മക്കളോ, സഹോദരന്മാരോ, സുഹൃത്തുക്കളോ, ആരും ഇനി ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കില്ല. അതിനാൽ, ശത്രുനിഗ്രഹകനേ, നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണിരിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊരു അഭയം ഇല്ല; ദയവായി കൃപയാലും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ." കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ ഭർത്താക്കന്മാർക്കും, പിതാക്കൾക്കും, സഹോദരന്മാർക്കും, പുത്രന്മാർക്കും, ആരിലും ദ്വേഷം ഉണ്ടാകരുത്; നിങ്ങൾ എന്നോട് ബന്ധപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് ലോകവും ദേവന്മാരും സകലഭൂതങ്ങളും നിങ്ങളെ ആദരിക്കും. ഈ ലോകത്തിൽ ശരീരബന്ധം സ്നേഹത്തിനോ പ്രണയത്തിനോ വേണ്ടിയല്ല; നിങ്ങൾ മനസ്സിൽ എന്നെ ധ്യാനിച്ചാൽ ഉടൻ എന്നിൽ ലയിക്കും." ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം ബ്രാഹ്മണപത്നിമാർ യജ്ഞശാലയിലേക്ക് മടങ്ങി; അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ, ഇപ്പോൾ അസൂയയില്ലാത്തവർ, തങ്ങളുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കി.