ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തും ഫലവും അറിയുന്നവൻ അതിന്റെ ജനനവും നാശവും മനസ്സിലാക്കുന്നു, എന്നാൽ അവൻ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്. അതുപോലെ തന്നെ, ശരീരത്തിന്റെ സാക്ഷിയും ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്. എന്നാൽ, ആത്മാവിനെയും പ്രകൃതിയെയും വേർതിരിച്ച് കാണാതെ, സമ്പർക്കത്തിൽ നിന്ന് മോഹം പ്രാപിച്ചവൻ ലോകമെന്ന സംസാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. സത്ത്വഗുണത്തോടൊപ്പം ചേർന്നാൽ ദേവന്മാരുടെ ലോകം ലഭിക്കും; രാജസ്സിൽ ചേർന്നാൽ അസുരന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ജന്മം; തമസ്സിൽ ചേർന്നാൽ ഭൂതങ്ങളുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും അവസ്ഥയിലേക്കാണ്. ഇങ്ങനെ, കർമ്മങ്ങൾക്കനുസൃതമായി, ജിവൻ ഇവിടെയും അവിടെയും സഞ്ചരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും പാടുന്നതും കണ്ടാൽ, അവരെ അനുകരിച്ച് ഒരാൾ അതേപോലെ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നു. അതുപോലെ, ബുദ്ധിയുടെ ഗുണങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചാൽ, പ്രവർത്തനരഹിതനായവനും അനുസരിക്കാൻ പ്രേരിതനാവുന്നു. ജലപ്രവാഹത്തിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ കുതിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നത് പോലെ, കണ്ണ് ചുറ്റുമ്പോൾ ഭൂമി കറങ്ങുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളും തെറ്റിദ്ധാരണകൾ കൊണ്ടാണ്. മനസ്സിൽ ഉരുത്തിരിയുന്ന ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങൾ യഥാർത്ഥമല്ല; സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന ദൃശ്യം യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതുപോലെ, ലോകസംസാരവും ആത്മാവിന് അപ്രമാണമാണ്, ദാശാർഹവംശജനായ ഉദ്ധവാ. വിഷയം ഇല്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ ചിന്തയിലൂടെ സംസാരചക്രം അവസാനിക്കില്ല; ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ മനസ്സാകുലനാകുന്നവന് സ്വപ്നത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലും ദു:ഖം അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഉദ്ധവാ, വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഈ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കൊപ്പം വിഷയസുഖങ്ങളിൽ ലിപ്തനാവരുത്. ആത്മാവിനെ പിടിച്ചുപറ്റുന്ന മോഹത്തിൽ നിന്നുള്ള അജ്ഞതയെ മനസ്സിലാക്കി, അതിന്റെ മായികമായ തെറ്റിദ്ധാരണ തിരിച്ചറിയണം. വെടിയാക്കപ്പെടുക, ദുഷ്ടന്മാരാൽ അപമാനിക്കപ്പെടുക, പരിഹസിക്കപ്പെടുക, അസൂയപ്പെടുക, അടിയ്ക്കപ്പെടുക, തടയപ്പെടുക, ഉപജീവനമില്ലാതാക്കപ്പെടുക—ഇങ്ങനെ എന്ത് കഷ്ടതയുണ്ടായാലും—നല്ലതിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ തന്റെ തന്നെ ആത്മാവിലൂടെ തന്നെ ഉയർത്തണം. അജ്ഞാനികൾ തുപ്പുകയോ മൂത്രം ഒഴിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോഴും, പലവിധം വേദനിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ദു:ഖകാലത്തും ആത്മാവിന്റെ ഉന്നതിയ്ക്കായി ശ്രമിക്കണം. ഇതെങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാമെന്ന് ഉദ്ധവൻ ശ്രീകൃഷ്ണനോട് ചോദിച്ചു: "ഭഗവാൻ, ഇത്രയും സഹിക്കേണ്ടി വരുന്നത് എങ്ങനെ സാധ്യമാകും? പ്രകൃതിയുടെ ശക്തി അതീവ ബലവാനാണ്. നിങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരും, മനസ്സിൽ ശാന്തരായവരും, പാദസേവനത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചവരുമായവരെ ഒഴികെ, ഇതിന് യാതൊരു വഴിയുമില്ല." ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ ബൃഹസ്പതിയും, സ്വയംസാക്ഷാത്കാരത്തിൽ ഹരിയും, പശുക്കൾക്കും ഗുരുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഭക്തിയോടെ, വിശ്വക്സേനനെ അനുസരിക്കുന്നു. സ്ത്രീകൾക്ക് പാട്ടും ഗീതവും കേൾക്കുമ്പോൾ, പുരുഷന്മാർ അവരുടെ ചെവികളിലൂടെ അവരുടെ മനസ്സിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, രാമൻ ധാർമ്മികരുടെ ഇടയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ. യാഗത്തിലും ഭോജനത്തിലും യജമാനന്മാരുടെ ഭാര്യകളിൽ പ്രസാദം ഉണ്ടാകുന്നു. അപ്പോൾ, ഗോപുരങ്ങൾ കൃഷ്ണനും രാമനും സമീപം ഇരിക്കുമ്പോൾ, "രാമാ, മഹാബാഹുവായ കൃഷ്ണാ, ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഈ വിശപ്പു ഞങ്ങളെ ബാധിക്കുന്നു; ദയവായി അതിന് പരിഹാരം കാണണം," എന്ന് പറഞ്ഞു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ഗോപുരങ്ങൾ പറഞ്ഞു, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ ഭക്തയായ ബ്രാഹ്മണിയുടെ ഭാര്യയ്ക്കായി ദയാപൂർവ്വം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണന്മാർ അങ്കിരസസൂത്രയാഗം ചെയ്യുന്നു; അവിടേക്ക് പോയി, ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ പാകം ചെയ്ത അന്നം ചോദിക്കുക, എന്റെ പേരും രാമന്റെയും പേരും പറഞ്ഞുകൊണ്ട്." കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, ഗോപുരങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി, കൈകൂപ്പി വന്ദിച്ചു, നിലത്ത് നമസ്കരിച്ചു: "ഭൂമിയിലെ മഹാരാജന്മാരേ, ഞങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം വന്നവരാണ്; രാമൻ അയച്ച ഗോപുരങ്ങൾ എന്ന് അറിയുക; നിങ്ങൾക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകട്ടെ. ധർമ്മത്തെ ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുന്നവരേ, രാമനും അച്യുതനും ഇവിടെ അടുത്ത് പശുക്കളെ മേയിക്കുന്നു; വിശപ്പുള്ള അവർ ഭക്ഷണം ചോദിക്കുന്നു; വിശ്വാസമുണ്ടെങ്കിൽ, അവർക്ക് പാകം ചെയ്ത അന്നം നൽകുക. മൃഗയാഗത്തിന്റെയും സൗത്രാമണി യാഗത്തിന്റെയും കാലം ഒഴികെ, ദീക്ഷയുള്ളവർക്കും ഭക്ഷണം അശുദ്ധമാകുന്നില്ല." എന്നാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഈ അപേക്ഷ കേട്ടിട്ടും, അവർ ചെറുതായ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ മുങ്ങിയവരും, അനേകം ക്രിയകളിൽ തിരക്കിലായവരും, കുട്ടികൾ പോലെയും വയസ്സിൽ അഭിമാനികളുമായവരും ആയതിനാൽ, ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. യാഗസ്ഥലം, സമയവും, വസ്തുക്കളും, മന്ത്രങ്ങളും, ക്രമങ്ങളും, പുരോഹിതന്മാർ, അഗ്നികൾ, ദേവതകൾ, യജമാനൻ, യാഗം, ധർമ്മം—ഇവയൊക്കെയും അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ആ പരമബ്രഹ്മം, അദ്ഭുതനായ അദ്ധോക്ഷജൻ, അവർ തിരിച്ചറിയാതെ, സ്വയം മരണശീലികളായ മനുഷ്യരെപ്പോലെ കണക്കാക്കി, മനുഷ്യനായി മാത്രം കണ്ടു. "യാദവർക്കു കൊടുക്കൂ" എന്നും "കൊടുക്കരുത്" എന്നും അവർ പറഞ്ഞു പോലും ഇല്ല. ഗോപുരങ്ങൾ നിരാശരായി കൃഷ്ണനും രാമനും സമീപം വന്നു സംഭവിച്ചതു പറഞ്ഞു. കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ലോകനാഥൻ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ലോകത്തിൽ സാധാരണയായി ചെയ്യേണ്ട കാര്യം കാണിച്ചുകൊണ്ട്, വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണികളുടെ ഭാര്യമാരെ അറിയിക്കൂ; ഞാനും സങ്കർഷണനും വന്നതായി പറയൂ. അവർ മനസ്സിൽ എനിക്ക് ഭക്തിയുള്ളവരാണ്; അവർ സന്തോഷത്തോടെ ഭക്ഷണം നൽകും." പിന്നീട്, ഗോപുരങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണികളുടെ ഭാര്യമാരുടെ വീട്ടിലെത്തി, അവരെ അലങ്കരിച്ചിരിപ്പുന്നതു കണ്ടു, അവരെ നമസ്കരിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണിയുടെ ഭാര്യമാരേ, ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ. ഇവിടെ അടുത്ത് കൃഷ്ണൻ ഞങ്ങളെ അയച്ചിരിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ പശുക്കളെ മേയുന്നു. കൃഷ്ണൻ, രാമനും മറ്റ് കൂട്ടുകാരുമായി ദൂരത്തുനിന്ന് വന്നിരിക്കുന്നു; വിശപ്പോടെ അവർക്കു ഭക്ഷണം നൽകുക." അച്യുതൻ വന്നുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന അവർ, മനസ്സിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളിൽ ലയിച്ചവരായി, ആഹ്ലാദംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞു. നാനാതരം ഉത്തമഭക്ഷ്യങ്ങൾ പാത്രങ്ങളിൽ എടുത്ത്, എല്ലാവരും പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണനിലേക്കു നദികൾ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ ഓടി. ഭർത്താക്കന്മാർ, സഹോദരന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ, പുത്രന്മാർ എന്നിവരാൽ തടയപ്പെട്ടിട്ടും, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനിലേക്കുള്ള ഭക്തിയിൽ ഉറച്ചവരായ അവർ, പണ്ടേ കേട്ട ഉപദേശങ്ങളിൽ ഉറപ്പോടെ, പുറത്ത് പോയി. യമുനയുടെ തീരത്തുള്ള ഒരു കുഞ്ജത്തിൽ, പുതിയ അശോകപ്പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച സ്ഥലത്ത്, ഗോപുരങ്ങളാലും മൂത്ത സഹോദരനായ രാമനാലും ചുറ്റപ്പെട്ട് കൃഷ്ണൻ സഞ്ചരിക്കുന്നതും അവർ കണ്ടു. മഴമേഘംപോലെയുള്ള കൃഷ്ണൻ, പൊൻവസ്ത്രം ധരിച്ചവൻ, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, മയില്പീലിയും, നർത്തകനായ വേഷം, ഭുജത്തിൽ താമര, കൈയിൽ താമര കറക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, കാതിൽ കുമുദപുഷ്പം, കവിളുകൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള മുടി, മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നു. അവരുടെ മനസ്സുകൾ കൃഷ്ണന്റെ കഥകളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ചെവികൾ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു; അവർ കണ്ണുകൾകൊണ്ടു അദ്ദേഹത്തിൽ ലയിച്ചു, ഉള്ളിൽ ദീർഘമായി അദ്ദേഹം അവരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, അറിവുള്ളവരായി, ഇഷ്ടപ്രകാരമുള്ള ദു:ഖങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇങ്ങനെ, എല്ലാ മറ്റാശകളും ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം ആത്മാവിനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവർ എത്തിയപ്പോൾ, സർവ്വം കാണുന്ന കൃഷ്ണൻ ഈ മനോഭാവം അറിഞ്ഞ്, പുഞ്ചിരിയോടെ അവരോട് പറഞ്ഞു: "സൗഭാഗ്യശാലികളേ, സ്വാഗതം! ദയവായി ഇരിക്കൂ; ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു എന്ത് ചെയ്യണം? ഞങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് നിങ്ങൾ വന്നത് യുക്തമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ആരാണ് ജ്ഞാനികൾ, ആരാണ് തങ്ങൾക്ക് ഹിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ എന്നറിയാമോ? അവർ തന്നെയാണ് എനിക്ക്, ആത്മാവിന്റെ പ്രിയനായി, കാരണമില്ലാത്ത, വിടരാത്ത ഭക്തി അർപ്പിക്കുന്നത്.