ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ശരീരധാരികളായ മനുഷ്യരുടെ ജന്മം സഫലമാകുന്നതിന് ഒരു മാത്ര മാർഗമുണ്ട്—സ്വന്തം ജീവൻ, സമ്പത്ത്, ബുദ്ധി, വാക്ക് എന്നിവയാൽ എപ്പോഴും പരമോന്നതമായ ഹിതം ചെയ്യണം. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും രാമനും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം യമുനാനദിയുടെ തീരത്തേക്ക് കടന്നു, പുതുപല്ലുകൾ, കായ്കൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, ഇലകൾ നിറഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ താഴ്ന്ന കൊമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, രാജാവേ, ശുദ്ധവും തണലുമുള്ള, ശുഭകരമായ വെള്ളം പശുക്കൾക്ക് കൊടുത്തു. പശുക്കൾക്ക് വെള്ളം കുടിപ്പിച്ച ശേഷം, ഗോപുരന്മാരും തൃപ്തിപൂർവ്വം ആ മധുരജലമുണ്ണി തങ്ങളുടെ ദാഹം ശമിപ്പിച്ചു. അത്തിരി യമുനയുടെ കുളിരും കാനനത്തിന്റെ സുഖവും അനുഭവിച്ചു, പശുക്കളെ ഇഷ്ടംപോലെ ചാരിപ്പിച്ചു, കൃഷ്ണനും രാമനും കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം അവിടേക്ക് എത്തി. വിശപ്പോടെ, ഗോപുരന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയാൽ, ജീവൻ താൻ ആരാണെന്നു മറന്നു പോകുന്നു; അപ്രകാരം, മരണം എന്നത് മുഴുവൻ മറവിയാകുന്നു. ജനനം—even though one experiences it as oneself—is but the acceptance of sense objects, just like a swapnamോ ഭ്രമം. സ്വപ്നമോ ഭ്രമമോ പോലെ, മുൻപ് ഉണ്ടായത് ഓർക്കാനാവില്ല; അപ്പോൾ താൻ പുതിയവനായി കാണപ്പെടുന്നു, പഴയതുപോലല്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, മനസ്—ഈ മൂന്നു ഭേദങ്ങളും ഒരു വസ്തുവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അകത്തും പുറത്തുമെന്ന ഭേദം മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്, സദാചാരികളും ദുഷ്ടരും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ പോലെയാണ് ഈ വ്യത്യാസം. പ്രിയവേ, ജീവികൾ എപ്പോഴും ജനിച്ചു നശിക്കുന്നു; അതിവേഗത്തിൽ, സൂക്ഷ്മമായ കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, ഇതു കാണപ്പെടുന്നില്ല. അഗ്നി, നദി, വൃക്ഷഫലം എന്നിവയുടെ നിലപാടുകൾ പോലെ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും കാലഘട്ടങ്ങളും അവസ്ഥകളും നിശ്ചിതമാണ്. വിളക്കിനെ അഗ്നിയെന്ന് വിളിക്കുന്നു, വെള്ളത്തെ പ്രവാഹം, മനുഷ്യനെ മനുഷ്യൻ—ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് സത്യമല്ല, ദീർഘായുസ്സെന്ന ധാരണയും അപ്രമാണമാണ്. സ്വന്തം കർമത്തിന്റെ വിത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ മനുഷ്യൻ ജനിച്ചതോ മരിക്കുന്നതോ എന്നു കരുതരുത്; അതു മായയത്രേ, മരത്തിൽ അഗ്നി തെളിഞ്ഞു അണയുന്നതുപോലെ. ഗർഭധാരണ, ഗർഭാവസ്ഥ, ജനനം, ബാല്യം, കൗമാരം, യൗവനം, പൗരുഷം, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം—ഇവയാണ് ശരീരത്തിന്റെ ഒമ്പത് അവസ്ഥകൾ. ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ ഈ ശരീരങ്ങൾ—all made of fancy—ഗുണങ്ങളുടെ സമ്പർക്കത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നു; ചിലപ്പോൾ ആർക്കോ ലഭിക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. പിതാവിനും പുത്രനും ഉത്ഭവവും നാശവും നിർണയിക്കാവുന്നതാണ്; എന്നാൽ, ഉത്ഭവനാശങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നവൻ ഈ രണ്ടിലും പെടുന്നില്ല. മരത്തിന്റെ വിത്തിനെയും ഫലത്തെയും അറിയുന്നവൻ അതിന്റെ ജനനവും നാശവും മനസ്സിലാക്കുന്നു; എന്നാൽ സാക്ഷി ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേറെയാണെന്നതുപോലെ. ആത്മാവിനെയും പ്രകൃതിയെയും വ്യത്യസ്തമെന്നു തിരിച്ചറിയാതെ, സമ്പർക്കത്തിൽ ഭ്രമിച്ചാൽ, ജീവൻ സംസാരത്തിൽ അകപ്പെടുന്നു. സത്ത്വഗുണത്തിൽ ചേർന്നാൽ ദേവതകളുടെ സ്ഥാനവും, രജസ്സിൽ ചേർന്നാൽ അസുരന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും, തമസ്സിൽ ചേർന്നാൽ ഭൂതഗണങ്ങളും മൃഗാദികളും—ഇങ്ങനെ കർമ്മപ്രേരിതമായി ജീവൻ ഇവിടെയും അവിടെയും സഞ്ചരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോഴും പാടുമ്പോഴും അവരെ അനുകരിച്ച് കാണുന്നവൻ പോലെ, ബുദ്ധിയുടെ ഗുണങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ—even one who is inactive imitates. വെള്ളം ഒഴുകുമ്പോൾ മരങ്ങൾ നീങ്ങുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നു; കണ്ണുകൾ ചുറ്റുമ്പോൾ ഭൂമി സഞ്ചരിക്കുന്നുവെന്നു തോന്നുന്നു; അങ്ങനെ, ഭ്രമം ജനിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളുടെ അനുഭവം പൊള്ളയായതും, സ്വപ്നത്തിലെ കാഴ്ചകൾ യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതുപോലെയും, ആത്മാവിന് സംസാരവും അപ്രമാണമാണ്, ദാശാർഹകുലജാതനായോരെ. വിഷയം ഇല്ലാതിരുന്നാലും, സംസാരചക്രം നിലയ്ക്കുന്നില്ല; ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ മനസ്സുപിടിച്ചാൽ, ദു:ഖം സ്വപ്നത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലും അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ഉദ്ധവാ, വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ലഗ്നനാകരുത്. ആത്മാഭിമാനത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന ഭ്രമം കാണുക, മായാജാലം തിരിച്ചറിയുക. തള്ളിക്കളയപ്പെടുമ്പോഴും, ദുഷ്ടന്മാർ നിന്ദിക്കുമ്പോഴും, പരിഹസിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അസൂയപ്പെടുമ്പോഴും, അടിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, തടയപ്പെടുമ്പോഴും, ഉപജീവനം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും—even when spat upon, urinated upon, or shaken by the ignorant—ആശംസിക്കുന്നവൻ, എത്രയും കഷ്ടതയിലായാലും, സ്വയം തന്നെ ഉയർത്തണം. ശ്രീഉദ്ധവൻ ചോദിച്ചു: "ഇതെങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം, ഭഗവനേ? ദയവായി വിശദീകരിക്കുക. ആത്മാവിനെതിരായ ഈ അതിക്രമം സഹിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു, ഭഗവൻ, പ്രകൃതിയുടെ ശക്തി അത്ര വലിയതാണ്. നിങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായ, ശാന്തരായ, നിങ്ങളുടെ പാദസേവനത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചവരെ മാത്രം ഇതിന് ശേഷിക്കും. ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ ബൃഹസ്പതി, ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിൽ ഹരിയും, പശുക്കൾക്കും ഗുരുക്കന്മാർക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഭക്തിയാൽ വിഷ്വക്സേനനെ അനുഗമിക്കുന്നു. മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പുരുഷന്മാർ ഗാനം പാടിയും സ്തുതി ചൊല്ലിയും സ്ത്രീകളുടെ ചെവികൊണ്ടു പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ, രാമനും സദാചാരികളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭോജനവും ഹോമവും കൊണ്ട് യജമാനികളുടെ ഭാര്യമാർക്ക് പ്രസാദം ലഭിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ഗോപുരന്മാർ പറഞ്ഞു: "ഹേ രാമാ, മഹാബാഹോ, ഹേ കൃഷ്ണാ, ദുഷ്ടസംഹാരക, ഈ വിശപ്പ് ഞങ്ങളെ ബാധിക്കുന്നു; ദയവായി ഇതിന് പരിഹാരം കാണണം." ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ഗോപുരന്മാർ അർത്ഥവത്കരിച്ചപ്പോൾ, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ ഭക്തയായ ബ്രാഹ്മണഭാര്യയെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഹിതവചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അംഗിരസസംസ്കാരം ചെയ്യുന്ന യാഗശാലയിലേക്ക് പോകൂ; അവർ സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് യജ്ഞം നടത്തുന്നു. ഞാനും ഈ മഹാനായ രാമനും പറഞ്ഞതുപോലെ അവിടെ പോയി, പാകം ചെയ്ത അന്നം ചോദിക്കൂ. ഞങ്ങളുടെ പേരുകളും, യജമാനന്റെ പേരും പറയുക." കൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം, അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തു; കയ്യുകൂപ്പി, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ നമസ്കരിച്ച്, നിലത്ത് വീണ് വന്ദിച്ചു: "ഭൂമിയിലെ മഹാരാജന്മാരേ, ഞങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞ അനുസരിച്ച് വന്നവരാണ്; രാമന്റെ ദൂതന്മാരാണെന്നും അറിയുക; നിങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ. ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരേ, രാമനും അച്യുതനും ഇവിടെ നിന്നു ദൂരമില്ലാതെ പശുക്കളെ മേയിച്ചു വിശപ്പോടെ ഭക്ഷണം അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസമുണ്ടെങ്കിൽ, അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ള പാകം ചെയ്ത അന്നം നൽകൂ. മൃഗയാഗത്തിനോ സൌത്രാമണി യാഗത്തിനോ അഭിഷിക്തനായാലും, ഭക്ഷണം അശുദ്ധമാവില്ല. എന്നാൽ, യജ്ഞത്തിനായി അഭ്യർത്ഥിച്ചാലും, ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ കേട്ടെങ്കിലും, അവർ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ചെറുതായ ആഗ്രഹങ്ങളുമായി, അനേകം കർമ്മങ്ങളിൽ വ്യാപൃതരായി, ബാലിഷ്ഠരും വയസ്സിനെ അഭിമാനിച്ചവരുമായിരുന്നു. യജ്ഞസ്ഥലം, കാലം, വിഭിന്നമായ ദ്രവ്യങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, ക്രമങ്ങൾ, പുരോഹിതർ, അഗ്നികൾ, ദേവതകൾ, യജമാനൻ, യജ്ഞം, ധർമ്മം—ഇവ എല്ലാം അവനിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്. എന്നാൽ, ആ പരമാത്മാവായ അദ്ഭുതനായ അക്ഷരബ്രഹ്മം, അവരെ തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്കായില്ല; കാരണം, അവർ അവനെ മനുഷ്യൻ എന്നതിലേക്കാണ് കണ്ടത്, ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയാതെ.