ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മധ്യാഹ്നത്തിലെ കഠിനമായ ചൂട് സഹിച്ചുകൊണ്ട്, വൃക്ഷങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ദേഹത്താൽ ഛായ നൽകുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ കൃഷ്ണൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ വ്രജവാസികൾക്ക് സംസാരിച്ചു: "സ്റ്റോകകൃഷ്ണ, അംശു, ശ്രീദാമ, സുബല, അർജുന, വിശാല, ഋഷഭ, തേജസ്വിൻ, ദേവപ്രസ്ഥ, വരൂഥപ—നിങ്ങൾ ഈ മഹാത്മാക്കളെ നോക്കൂ. ഇവർ മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാവി മാത്രം ചിന്തിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്. കാറ്റ്, മഴ, ചൂട്, തണുപ്പ് എല്ലാം സഹിച്ചു നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അവരുടെ ജനനം ഭാഗ്യശാലിയാണ്; എല്ലാ ജീവികളും ഇവരാൽ ജീവിക്കുന്നു. സത്പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ, സഹായം തേടുന്നവരെ ഇവർ ഒരിക്കലും നിരസിക്കാറില്ല. ഇവരുടെ ഇല, പൂവ്, കായ്, ഛായ, മൂലം, തൊലി, മരച്ചില്ല, സുഗന്ധമുള്ള ഗന്ധരസം, നീർ, ചാര, അസ്ഥി—ഇവയൊക്കെയും ഉപയോഗിച്ച് ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു. ശരീരങ്ങൾക്കുള്ള ശരീരങ്ങളിൽ ജനനം സഫലമാകുന്നത് മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കുമ്പോഴാണ്; ജീവൻ, ധനം, ബുദ്ധി, വാക്ക് എന്നിവകൊണ്ട് എപ്പോഴും പരമഹിതം ചെയ്യണം. അങ്ങനെ, യമുനാനദിയുടെ തീരത്തേക്ക് കയറി, പുതുതായി വിരിഞ്ഞ ഇലകളും പൂക്കളും കായ്കളും നിറഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ താഴ്ന്ന ശാഖകളിലൂടെ കുരുക്കളെ നയിച്ചു. അവിടെ, കൃഷ്ണനും രാമനും കാളകളെ തണുത്ത, ശുദ്ധമായ വെള്ളം കുടിപ്പിച്ചു. പിന്നെ, കുരുക്കളും ആ ശുദ്ധജലത്തിൽ തൃപ്തരായി കുടിച്ചു. കാടിന്റെ ചുറ്റുപാടിൽ കാളകൾ ഇഷ്ടം പോലെ മേഞ്ഞു; അപ്പോൾ വിശ്രമത്തിനും വിശപ്പിനും ഇടയിൽ കൃഷ്ണനും രാമനും കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഇരുന്ന്, കുരുക്കൾ പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയാൽ, ജീവൻ താനെ മറക്കുന്നു; മരണത്തിൽ ആകെ മറക്കലാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ജനനം—even though it is experienced as the self—is really just the acceptance of sense objects, just like a dream. സ്വപ്നം പോലെ, പഴയത് ഓർക്കാനാവില്ല; പുതിയതായാണ് താനെ കാണുന്നത്. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, മനസ്സ്—ഇവയെല്ലാം ദ്രവ്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; ഉള്ളിലും പുറത്തും ഭേദം വരുന്നത് മനുഷ്യരുടെ കർമ്മം പോലെ തന്നെ. ജീവികൾ നിരന്തരം ജനിച്ച് നശിക്കുന്നു; കാലത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മശക്തി അതിനെ കാണാനാവുന്നില്ല. മരത്തിൽ തീ, ഒഴുകുന്ന വെള്ളം, കായ്ക്കളുടെ വളർച്ച—ഇവ പോലെ തന്നെ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അവസ്ഥകളും ഘട്ടങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ വിളക്കിനെ തീ, ഈ വെള്ളത്തിന് ഒഴുക്കെന്ന് വിളിക്കുന്നു; ഈ മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനാണെന്ന് പറയുന്നു—ഇതൊക്കെയും അസ്ഥിരമായുള്ളതാണ്. ജീവൻ കർമ്മത്തിന്റെ വിത്തിൽ നിന്ന് പിറന്നു, മരിക്കുന്നു എന്ന ധാരണ മായയാണു്; മരത്തിൽ തീ ഉയർന്നുവന്നതും അപ്രത്യക്ഷമായതും പോലെ. ഗർഭധാരണ, വളർച്ച, ജനനം, ബാല്യം, കൗമാരം, യൗവനം, പ്രൗഢി, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം—ഇവയാണ് ശരീരത്തിന്റെ ഒമ്പത് ഘട്ടങ്ങൾ. ഗുണങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിൽ, ഉന്നതവും താഴ്ന്നതുമായ ശരീരങ്ങൾ സ്വപ്നം പോലെയാണ്; ചിലപ്പോൾ ലഭിക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. പിതാവിനെയും പുത്രനെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി ആത്മാവിന്റെ ഉത്ഭവവും നാശവും നിഗമിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇവയെ അറിയുന്നവൻ ഇരുപക്ഷത്തെയും അകറ്റി നിൽക്കുന്നു. മരത്തിന്റെ വിത്തും കായയും അറിയുന്നവൻ അതിന്റെ ജനനവും നാശവും തിരിച്ചറിയും; പക്ഷേ, സാക്ഷി മരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ആത്മാവും പ്രകൃതിയും വേർതിരിച്ച് കാണാതെ, ബന്ധത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി, മനുഷ്യൻ സംസാരത്തിൽ അകപ്പെടുന്നു. സത്ത്വഗുണം കൊണ്ടു ദേവതകൾ, രജോഗുണം കൊണ്ടു അസുരരും മനുഷ്യരും, തമോഗുണം കൊണ്ടു ഭൂത-പശുക്കളെ—ഇങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ജീവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് കണ്ടാൽ, ആൾ അതുപോലെ അനുകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, ബുദ്ധിയുടെ ഗുണങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, അക്രിയനായാലും അനുകരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. വെള്ളം ഒഴുകുമ്പോൾ മരങ്ങൾ നീങ്ങുന്നുവെന്നു തോന്നുന്നത്, കണ്ണ് ചുറ്റുമ്പോൾ ഭൂമി ചുറ്റുന്നതുപോലെ, ദൃശ്യം തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ ചിന്തയിലൂടെ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നത് മിഥ്യയാണ്; സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ പോലെ ലോകം ആത്മാവിനും മിഥ്യയാണ്. വിഷയം ഇല്ലെങ്കിലും, ലോകചക്രം നിലയ്ക്കുന്നില്ല; ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ചിന്തിക്കുന്നവനു ദു:ഖം സ്വപ്നത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലും ഉണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട്, ഉദ്ധവ, അസ്ഥിരമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ലീനനാകരുത്; ആത്മാവിൽ നിന്ന് പിറക്കുന്ന സംശയത്തിൽ നിന്നുള്ള മായയെ തിരിച്ചറിയണം. ഒഴിവാക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ദുഷ്ടന്മാർ അപമാനിക്കുമ്പോഴും, പരിഹസിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അസൂയിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, മർദ്ദിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, തടയപ്പെടുമ്പോഴും, ഉപജീവനം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും—even when spat upon or insulted by the ignorant, or shaken in many ways—even then, നല്ലത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ കഷ്ടതയിലും സ്വയം ആത്മാവിനെ ഉയർത്തണം. ഉദ്ധവൻ ചോദിച്ചു: "ഇത് എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം, ഭഗവാനേ? ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ. ഇങ്ങനെയുള്ള സഹനം അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു—even for the wise—കാരണം പ്രകൃതി ശക്തമാണ്. നിങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവർക്കും, മനസ്സിൽ ശാന്തരായവർക്കും, നിങ്ങളുടെ പാദശരണമായവർക്കുമല്ലാതെ മറ്റാര്ക്കും ഇത് സാധ്യമല്ല." "ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ ബൃഹസ്പതി, ആത്മാനുഭവത്തിൽ ഹരിയും, പശുക്കൾക്കും ഗുരുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും ഭക്തിയോടെ വിശ്വക്സേനനെ അനുസരിക്കുന്നു. മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും, പുരുഷന്മാർ ഗാനം കൊണ്ടും സ്തുതിയാൽ സ്ത്രീകളുടെ കാതിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നു, രാമൻ ധാർമ്മികരുടെ ഇടയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ. ഹോമങ്ങൾക്കും ഭോജനങ്ങൾക്കും വഴിപാടുകൾക്കും വഴിയാണ് യജമാനികളുടെ ഭാര്യമാരിൽ അനുകൂലത ഉണ്ടാകുന്നത്." അപ്പോൾ, കുരുക്കൾ പറഞ്ഞു: "രാമാ, മഹാബാഹോ, കൃഷ്ണാ, ദുഷ്ടന്മാരുടെ നാശകനേ, ഈ വിശപ്പിൽ ഞങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നു; ദയവായി ഇതിന് പരിഹാരം കാണണം." ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ കുരുക്കളുടെ അപേക്ഷ കേട്ട കൃഷ്ണൻ, ദേവകിയുടെ പുത്രൻ, ഭക്തയായ ബ്രാഹ്മണഭാര്യക്ക് ഉപകാരമാകുന്ന വിധത്തിൽ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അങ്കിരസയാഗം ചെയ്യുന്ന യാഗശാലയിലേക്കു പോവുക; അവരെ സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിച്ചവരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്ന് അറിയുക. അവിടെ പോയി, ഞങ്ങൾ അയച്ചതാണെന്നു പറയുകയും, കൃതജ്ഞതയോടെ, കൃഷ്ണന്റെയും രാമന്റെയും പേരുകൾ പറഞ്ഞ് പാചകചോർ ചോദിക്കൂ." കൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, കുരുക്കൾ കൈമുതൽ ചേർത്തു, ഭക്തിപൂർവ്വം തലയണയിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാരെ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു: "ഭൂമിയിലെ മഹാരാജന്മാരേ, ഞങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് വന്നവരാണ്; ഞങ്ങൾ രാമൻ അയച്ച കുരുക്കളാണ്; നിങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം നേരുന്നു.