ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വൃന്ദാവനത്തിലെ ഗോപികൾ, കൃഷ്ണനെ ആരാധിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത് കൃഷ്ണൻ അറിയുന്നു. “നിങ്ങളുടെ ഈ ഉദ്ദേശം എനിക്ക് അറിയാം, ധർമ്മപരായരായ ഗോപികൾ, ഞാൻ അതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു; അത് നിർഭാഗ്യമായും പൂർത്തിയാകുമെന്നാണ് വിധി,” കൃഷ്ണൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “എനിക്ക് മനസ്സിൽ ആകെയുള്ളവർക്ക്, ആഗ്രഹം മോഹത്തിലേക്ക് വഴിയില്ല; വറുത്തതും ചൂടാക്കിയതും ആയ ധാന്യങ്ങൾ വളരാത്തതുപോലെ, ആഗ്രഹങ്ങൾ വളരില്ല.” കൃഷ്ണൻ ഗോപികൾക്ക് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ വ്രതത്തിൽ പരിപൂര്ണ്ണരായവരാണ്. ഇനി വ്രജയിലേക്ക് പോകൂ. വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികളിൽ, ഈ വ്രതം എന്റെ ആരാധനയ്ക്കായി ചെയ്തതിന്റെ പ്രതിഫലമായി, നിങ്ങൾ എനിക്ക് അനുഭവം ലഭിക്കും.” ശുകദേവൻ പറയുന്നു: കൃഷ്ണന്റെ ഈ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ട ഗോപികൾ, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയായി, കഠിനമായിരുന്നെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ പാദപങ്കജത്തിൽ ധ്യാനം ചെയ്തു വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനുശേഷം, ഗോപാലകുമാരന്മാരുടെ ഇടയിൽ വച്ച്, ദേവകിയുടെ മകൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ അണിയറ സഹോദരൻ രാമനോടൊപ്പം, പശുക്കളെ ദൂരത്ത് ചാരാൻ പോയി. മധ്യാഹ്നത്തിലെ കനൽപകൽ ചൂടിൽ, മരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ദേഹത്താൽ കുടകൾ പോലെ തണൽ നൽകുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ വ്രജവാസികൾക്ക് പറഞ്ഞു: “സ്റ്റോകകൃഷ്ണ, അംശു, ശ്രീദാമ, സുബല, അർജുന, വിശാല, ഋഷഭ, തേജസ്വിൻ, ദേവപ്രസ്ഥ, വരൂഥപ—നിങ്ങൾ ഈ മഹാത്മാക്കളെ നോക്കൂ. അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. കാറ്റ്, മഴ, ചൂട്, തണുപ്പ് എല്ലാം സഹിച്ച്, നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അവരുടെ ജന്മം ഭാഗ്യമാണു, കാരണം എല്ലാ ജീവികളും അവരിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. സത്പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ, അവർ സഹായം തേടുന്നവരെ ഒരിക്കലും നിരസിക്കില്ല. ഇല, പൂ, ഫലം, തണൽ, വേരുകൾ, തൊലി, മരച്ചില, സുഗന്ധമുള്ള ഗന്ധരസം, സ്രാവം, ചാരം, അസ്ഥികൾ—ഇതുകളാൽ അവർ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു. ഇതാണ് ശരിയായ ജന്മഫലമെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു; ജീവൻ, ധനം, ബുദ്ധി, വാക്ക് എന്നിവയാൽ എപ്പോഴും പരമോന്നത നല്ലതിനു പ്രവർത്തിക്കണം.” കൃഷ്ണൻ, പുതിയ ഇലകളും പൂകളും ഫലങ്ങളും നിറഞ്ഞ ശാഖകളിലൂടെ യമുനയുടെ നടുവിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, പശുക്കൾക്ക് ശുദ്ധവും തണുത്തതും ശുഭമായ ജലത്തിൽ കുടിപ്പിച്ചു, പിന്നെ ഗോപാലന്മാർ സ്വതന്ത്രമായി ആ ജലം കുടിച്ചു തൃപ്തി നേടി. യമുനയുടെ കാടുകളിൽ, പശുക്കൾക്ക് ഇഷ്ടാനുസരണം ചാരാൻ അനുവദിച്ചു, കൃഷ്ണനും രാമനും, വിശ്രമിച്ച ശേഷം, വിശപ്പോടെ ഗോപാലന്മാർ പറഞ്ഞു: “ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ലയിച്ച ജീവി, വീണ്ടും സ്വയം ഓർക്കുന്നില്ല; മരണമാണ് ആകെയുള്ള മറവിയെന്നു പറയാം. ജന്മം, ആകെയുള്ളവൻ അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴും, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതാണു, സ്വപ്നം അല്ലെങ്കിൽ ഭ്രമം പോലെ. പണ്ടത്തെ സ്വപ്നം അല്ലെങ്കിൽ ഭ്രമം ഓർക്കാത്തപോലെ, അങ്ങേയറ്റം, പുതിയവനായി കാണുന്നു, പഴയവനായി അല്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, മനസ്സ്—ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ വസ്തുവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അകത്തും പുറത്തും എന്ന വ്യത്യാസം മനുഷ്യരിൽ നിന്നാണ്, സത്പുരുഷന്മാരുടെയും ദുഷ്ടന്മാരുടെയും പ്രവൃത്തികൾപോലെ. പ്രിയവരേ, സതതം ജീവികൾ ജനിക്കുന്നു, നശിക്കുന്നു; വളരെ സൂക്ഷ്മമായ സമയത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഇത് കാണാനാവില്ല. അഗ്നിശിഖ, നദിയിലേക്കുള്ള ജലം, വൃക്ഷഫലങ്ങൾ—ഇവ പോലെ, എല്ലാ ജീവികളുടെ കാലവും ഘട്ടങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ വിളക്ക് ശിഖയെന്നു പറയുന്നു, ഈ ജലം ഒഴുക്കെന്നു പറയുന്നു, ഈ മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെന്നു പറയുന്നു—ഈ വാക്ക് മിഥ്യയാണ്, ദീർഘായുസ്സിന്റെ ആശയവും അങ്ങനെ തന്നെ. മനുഷ്യൻ തന്റെ പ്രവൃത്തിയുടെ വിത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചു, മരിക്കുന്നു എന്ന് കരുതരുത്; ഇത് മായയാണ്, മരത്തിൽ അഗ്നി ഉത്ഭവിക്കുകയും നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതു പോലെ. ഗർഭധാരണം, ഗർഭാവസ്ഥ, ജനനം, ബാല്യകാലം, ശിശുകാലം, യൗവനം, പ്രൗഢി, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം—ഇവയാണ് ശരീരത്തിന്റെ ഒൻപത് ഘട്ടങ്ങൾ. ഇവയെല്ലാം, ഉന്നതവും താഴ്ന്നതുമായ ശരീരങ്ങൾ, ഭ്രമത്തിൽ നിന്നുള്ളവയാണ്; ഗുണങ്ങളുമായി ബന്ധം കൊണ്ടാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്; ചിലപ്പോൾ ലഭിക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. പിതാവും പുത്രനും വഴി ആത്മാവിന്റെ ഉത്ഭവവും നാശവും അനുമാനിക്കുന്നു; പക്ഷേ, ഉത്ഭവം-നാശം ഉള്ളവയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നവന്, ഇരു ലക്ഷണങ്ങളും ബാധകമല്ല. വൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തും ഫലവും അറിയുന്നവൻ, ജനനവും നാശവും മനസ്സിലാക്കുന്നു, പക്ഷേ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് വേറെയാണ്; അതുപോലെ സാക്ഷി ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേറെയാണ്. ആത്മാവും പ്രകൃതിയും വേറെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്തവൻ, ബന്ധത്തിൽ ഭ്രമിച്ചാൽ, ലോകത്തിൽ അകപ്പെടുന്നു. സത്ത്വഗുണം വഴി ദേവതകളെ, രാജസ്ഗുണം വഴി അസുരന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും, തമസ്ഗുണം വഴി ഭൂതപ്രേതങ്ങളെയും മൃഗങ്ങളെയും പ്രാപിക്കുന്നു; പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടാണ് ഇവിടെയൊക്കെ ചുറ്റുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും പാടുന്നതും കാണുമ്പോൾ, ഒരാൾ അവരെ അനുകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, ബുദ്ധിയുടെ ഗുണങ്ങളെ നിരീക്ഷിച്ചാലും, നിർജ്ജീവനും അനുകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകും. ജലം ഒഴുകുമ്പോൾ മരങ്ങൾ നീങ്ങുന്നുവെന്നു തോന്നും, കണ്ണ് ചുറ്റുമ്പോൾ ഭൂമി ചലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും; അതുപോലെ, ബോധം കുഴപ്പപ്പെടുന്നു. മനസ്സിന്റെ ഭ്രമം കൊണ്ടുള്ള ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളുടെ അനുഭവം മിഥ്യയാണ്; സ്വപ്നത്തിലെ ദൃശ്യം യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; അതുപോലെ, ലോകജീവിതം ആത്മാവിനും മിഥ്യയാണ്, ദാശാർഹവംശജനേ. വിഷയം ഇല്ലെങ്കിലും, ലോകചക്രം നിലയ്ക്കില്ല; ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ധ്യാനിക്കുന്നവന്, ദുഃഖം സ്വപ്നത്തിൽപോലും ഉണർന്നതിൽപോലും ഉണ്ടാകും. ഉദ്ധവാ, അതുകൊണ്ട്, വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ലയിക്കരുത്. ആത്മാവിൽ നിന്നുള്ള കുഴപ്പങ്ങൾ കാണുക, മായാപ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തെറ്റായ ധാരണ തിരിച്ചറിയുക. വെറുതെയാക്കപ്പെടും, ദുഷ്ടന്മാർ ഉപമാനിക്കും, പരിഹാസം ചെയ്യും, അസൂയപിടിക്കും, അടിക്കും, തടയും, ഉപജീവനം നഷ്ടപ്പെടും— അജ്ഞാനികൾ തുപ്പും, മൂത്രംചെയ്യും, പലവിധത്തിൽ പീഡിപ്പിക്കും—എങ്കിലും, നല്ലത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, കഷ്ടതയിൽപോലും, സ്വയം ആത്മാവിലൂടെ ഉയരണമെന്നു. ഉദ്ധവൻ ചോദിച്ചു: “ഇത് എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം, വാക്കുകളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായവാ? ദയവായി വിശദീകരിക്കുക.” “ശരീരത്തോട് ഈ അതിക്രമം സഹിക്കുന്നത് വളരെ ദുഷ്കരമാണു, ലോകാത്മാവേ, ജ്ഞാനികൾക്കുപോലും, കാരണം പ്രകൃതിയുടെ ശക്തി വലിയതാണ്. നിങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായ, ശാന്തരായ, പാദസമാശ്രയമുള്ളവരെ ഒഴികെ.” “ബ്രഹ്മതത്ത്വത്തിൽ ബൃഹസ്പതി, സ്വരൂപജ്ഞാനത്തിൽ ഹരിയും, പശുക്കൾ, ഗുരു, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടുള്ള ഭക്തിയിൽവിശ്വക്സേനനെ അനുസരിക്കുന്നു.” “പുകഴ്ചയും ഗാനംകൊണ്ടും, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലുമുള്ള പുരുഷന്മാർ, സ്ത്രീകളുടെ കാതിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നു, രാമൻ സത്പുരുഷന്മാരിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതുപോലെ.” “ഭക്ഷണവും ഹോമവുമാണ് യജ്ഞകർത്താക്കളുടെ ഭാര്യമാർക്ക് അനുകൂലത നൽകുന്നത്.” അപ്പോൾ, ഗോപാലന്മാർ പറഞ്ഞു: “രാമാ, ബലവാനായവാ, കൃഷ്ണാ, ദുഷ്ടന്മാരുടെ നാശകർത്താവാ, ഈ വിശപ്പ് നമ്മെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു; അതിന്റെ പരിഹാരം നീ നൽകണം.