ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അച്യുതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, വ്രജയിലെ ഗോപികമാർക്ക് മനസ്സിലായി അവർ നഗ്നരായി സ്നാനമാടുന്നത് തങ്ങളുടെ വ്രതത്തിന്റെ ലംഘനമാണെന്ന്. തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ അവർ ആ വാക്കുകൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സ്വീകരിച്ചു; അങ്ങനെയെങ്കിൽ തന്നെ അച്യുതൻ നേരിട്ട് നിർദ്ദേശിച്ചതിനാൽ അതിൽ പാപമില്ലെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. അവളെല്ലാം അങ്ങിനെയൊരു വിനയത്തോടെ കുനിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടു ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, കരുണയോടെ, സന്തോഷത്തോടെ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരികെ നൽകി. അവർ കഠിനമായി പരിഹസിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, ലജ്ജപ്പെടേണ്ടി വന്നു കളിയാക്കിയിട്ടും, വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു വെച്ചിട്ടും, ഗോപികമാർക്ക് കൃഷ്ണനോടൊന്നും വിരോധം തോന്നിയില്ല; മറിച്ച്, പ്രിയനായ കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവർ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. വസ്ത്രങ്ങൾ അണിഞ്ഞ ശേഷം, ഹൃദയം പ്രിയനുമായി കൂടിക്കാഴ്ചയിലായിരുന്നു; ലജ്ജാനമിതമായ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, അവർ അവിടുന്ന് വിട്ടുപോകാൻ മനസ്സില്ലാതെ കൃഷ്ണന്റെ സമീപത്തുതന്നെ നിന്നു. അവരുടെ ആഗ്രഹം കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിക്കാനാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ദാമോദരൻ ആ വ്രതം പാലിച്ച ഗോപികമാരോട് അങ്ങിനെയൊരു ഉദ്ദേശം അവര്ക്കുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. “നന്മയുള്ളവരായ ഗോപികമാരേ, നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ ആരാധിക്കണമെന്നുള്ള ഉദ്ദേശം എനിക്ക് അറിയാം. ഞാൻ അതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു; അത് നിർഭാഗ്യവശാൽ നിങ്ങൾക്ക് പൂർത്തീകരിക്കാൻ കഴിയുമെന്നു വിധിയിലുണ്ട്. എനിക്ക് മനസ്സു സമർപ്പിച്ചവർക്കു, ആഗ്രഹം കാമവാസനയിലേക്കു വഴിമാറുകയില്ല; അതുപോലെ, വറുത്തതും വേവിച്ചതുമായ ധാന്യങ്ങൾ സാധാരണയായി മുളയ്ക്കാറില്ല. ഇപ്പോൾ, ഗോപികമാരേ, വ്രതത്തിൽ പൂർണതയോടെ നിങ്ങൾ വ്രജയിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകൂ. വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികളിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്റെ കൂടെ സുഖാനുഭവം ലഭിക്കും; കാരണം, ഈ വ്രതം നിങ്ങൾ എന്റെ ആരാധനയ്ക്കായാണ് ചെയ്തതല്ലോ.” ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഈ ഉപദേശം കേട്ടശേഷം, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ടതിന്റെ സന്തോഷത്തോടെ, ഗോപികമാർ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്നെയെങ്കിലും കൃഷ്ണന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി വ്രജയിലേക്കു മടങ്ങി. അതിനുശേഷം, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, ഗോപബാലന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, തന്റെ അനിയനായ ബലരാമനോടൊപ്പം, ഇടയക്കുട്ടികളെ ദൂരത്തേക്ക് മേയിക്കാൻ കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ, ഉച്ചവെയിലിന്റെ കഠിനമായ ചൂടിൽ, മരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടയായിട്ട് തണൽ നൽകുന്നത് കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ വ്രജവാസികൾക്ക് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “സ്തോകകൃഷ്ണ, അംശു, ശ്രീദാമ, സുബല, അർജുന, വിശാല, ഋഷഭ, तेजസ്വി, ദേവപ്രസ്ഥ, വരൂഥപ—നിങ്ങൾ ഈ മഹാത്മാക്കളെ നോക്കൂ. അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ ഇനത്തിനായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നു. കാറ്റ്, മഴ, ചൂട്, തണുപ്പ് എന്നിവ സഹിച്ച് അവർ നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അവരുടെ ജന്മം ഭാഗ്യശാലിയല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും അവരാൽ നിലനിൽക്കുന്നു. സത്യസന്ധരായവരെപ്പോലെ, സഹായം തേടുന്നവരെ അവർ ഒരിക്കലും തള്ളുന്നില്ല. ഇല, പുഷ്പം, പഴം, തണൽ, വേരുകൾ, തൊലി, മരച്ചില്ല, സുഗന്ധവ്യാജം, പാൽ, ചാരം, അസ്ഥി എന്നിവകൊണ്ടു അവർ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് ഈ ലോകത്തിൽ ശരീരം പ്രാപിച്ചവർക്കു ജന്മത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പൂർണത: ജീവൻ, സമ്പത്ത്, ബുദ്ധി, വാക്ക് എന്നിവകൊണ്ടു ഒരുപോഴും പരമഹിതം ചെയ്യണം.” അങ്ങനെ, യമുനയുടെ തീരത്തേക്ക്, പുതുതായി തളിർക്കുന്നതും കുലകളാൽ, പഴങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, ഇലകൾ എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ താഴ്ന്ന ശാഖകളിലൂടെ, കൃഷ്ണനും ഗോപബാലന്മാരും കടന്നു. അവിടെ, ഗോപങ്ങൾ പശുക്കൾക്ക് ശുദ്ധവും ശീതളവും മംഗളകരമായ വെള്ളം കൊടുത്തു; പിന്നെ അവർതന്നെ ആ മധുരജലത്തിൽ തൃപ്തിയായി കുടിച്ചു. പശുക്കളെ ആ വനപ്രദേശങ്ങളിൽ സ്വേച്ഛയോടെ മേയാൻ വിട്ട ശേഷം, കൃഷ്ണനും രാമനും അവിടേക്ക് അടുത്തു; അപ്പോൾ വിശപ്പുള്ള ഗോപങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ലയിച്ചുപോകുന്നതുകൊണ്ടാണ് ജീവൻ വീണ്ടും തന്നെ മറക്കുന്നത്; മരണത്തിൽ ആകെ മറവിയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ജനനം, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളാണെന്നു അനുഭവപ്പെടുന്നവയാണെങ്കിലും, അത് ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളുടെ സ്വീകരണമാത്രമാണ്—ഒരു സ്വപ്നം പോലെയോ ഭ്രമം പോലെയോ. മുമ്പ് കണ്ട ഒരു സ്വപ്നമോ ഭ്രമമോ ഒരാൾക്ക് ഓർമ്മയില്ലാത്തപോലെ, അവസ്ഥ മാറുമ്പോൾ താനൊരു പുതിയവനാണെന്നു തോന്നുന്നു, പഴയവനല്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, മനസ്സ്—ഈ മൂന്നു ഭാവങ്ങളും വസ്തുവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; ഉള്ളും പുറവും എന്ന ഭേദം മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്, നല്ലവരുടെ പ്രവൃത്തിയും ദുഷ്ടരുടെ പ്രവൃത്തിയും വേർതിരിക്കുന്നതുപോലെ. പ്രിയവനേ, ജീവികൾ എപ്പോഴും ഉൽപ്പത്തി നാശങ്ങൾക്കിടയിലായിരിക്കുന്നു; അതിവേഗവും സൂക്ഷ്മവുമായ കാലത്തിന്റെ സ്വഭാവം കാണാൻ കഴിയില്ല. തീയുടെ ജ്വാലകൾ, നദിയുടെ ഒഴുക്ക്, മരത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ—ഇവയെപ്പോലെ എല്ലാ ജീവികളുടെ കാലഘട്ടങ്ങളും ഘട്ടങ്ങളുമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഈ വിളക്ക് ജ്വാലയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, ഈ വെള്ളം ഒഴുക്കെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, ഈ മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു—ഇങ്ങനെ പറയുക മിഥ്യയാണ്, ദീർഘായുസ്സിന്റെ ധാരണയും അങ്ങനെതന്നെ. സ്വന്തം കർമ്മത്തിന്റെ വിത്തിൽ നിന്ന് ഈ മനുഷ്യൻ ജനിക്കുന്നു, മരിക്കുന്നു എന്നും കരുതേണ്ട; അത് മിഥ്യയാണ്, മരത്തിൽ നിന്ന് തീ ഉയരുകയും കത്തിയശേഷം അപ്രത്യക്ഷമാകുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ. ഗർഭധാരണവും ഗർഭവാസവും ജനനവും ബാല്യവും കൗമാരവും യൗവനം, പ്രൗഢി, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം—ഇവയാണ് ശരീരത്തിന്റെ ഒൻപതു അവസ്ഥകൾ. ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ ഈ വിവിധ ശരീരങ്ങൾ ഭാവനയുടെ വസ്തുക്കളാൽ നിർമ്മിതമായവയാണ്; ഗുണങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചിലപ്പോൾ ഒരാൾ അവ പ്രാപിക്കുകയും, ചിലപ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പിതാവും പുത്രനും വഴി ആത്മാവിന്റെ ഉത്ഭവവും നാശവും നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ഉത്ഭവനാശങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അറിയുന്നവൻ അതിൽ അകപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മരത്തിന്റെ വിത്തും ഫലവും അറിയുന്നവൻ അതിന്റെ ജനനനാശങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു; എന്നാൽ, അവൻ മരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്; അതുപോലെ, സാക്ഷിയായ ആത്മാവ് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്. അങ്ങനെ, ആത്മാവിനെ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് തിരിച്ചറിയാത്തപോൾ, ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് ഉളവാകുന്ന മായയാൽ, മനുഷ്യൻ സംസാരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. സത്ത്വഗുണത്താൽ ദേവതകളുടെ സ്ഥാനം ലഭിക്കും; രജോഗുണത്താൽ അസുരന്മാരുടേയും മനുഷ്യരുടേയും സ്ഥാനം; തമോഗുണത്താൽ ഭൂതപ്രേതങ്ങളുടേയും മൃഗങ്ങളുടേയും അവസ്ഥ. കർമ്മം അനുസരിച്ച് ജീവൻ ഇവിടെയും അവിടെയും സഞ്ചരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും പാടുന്നതും കണ്ടു, ഒരാൾ അവരെ അനുകരിക്കുന്നു; അതുപോലെ, ബുദ്ധിയുടെ ഗുണങ്ങൾ കണ്ടാൽ, പ്രവർത്തനരഹിതനായവനും അനുസരിക്കാൻ പ്രേരിതനാവുന്നു. വെള്ളം ഒഴുകുമ്പോൾ മരങ്ങൾ നീങ്ങുന്നതുപോലെ, കണ്ണുകൾ ചുറ്റുമ്പോൾ ഭൂമി ചുറ്റുന്നതുപോലെ, അങ്ങനെ ആണ് ധാരണകളിൽ ഭ്രമം ഉണ്ടാകുന്നത്. മനസ്സിന്റെ ഭാവനയിലൂടെയുള്ള ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളുടെ അനുഭവം യഥാർത്ഥമല്ല; സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; അതുപോലെ, ദശാറഹകുലജനായ ഉദ്ധവ, ലോകവ്യവഹാരവും ആത്മാവിനേക്കുറിച്ച് അങ്ങനെതന്നെ. വിഷയം നിലനിൽക്കാതിരുന്നാലും, സംസാരചക്രം നിലച്ചു പോകുന്നില്ല; ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ലയിച്ചു പോകുന്നവന്നു, സ്വപ്നത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലുമുള്ള ദുരിതം സമാനമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ഉദ്ധവേ, വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ലയിക്കരുത്. ആത്മാവിനെ പിടിച്ചമർത്തുന്നതിൽ നിന്നുള്ള ആശയക്കുഴപ്പം കാണുക; മായാജാലമായ തെറ്റിദ്ധാരണ തിരിച്ചറിയുക. ദുഷ്ടന്മാർ പുറത്താക്കി, അപമാനിച്ചു, പരിഹസിച്ചു, അസൂയപ്പെടുത്തി, അടിച്ചു, തടഞ്ഞു, ഉപജീവനം നഷ്ടപ്പെടുത്തി, അജ്ഞന്മാർ തുപ്പി, മൂത്രം ഒഴിച്ചു, പലവിധം അലറിച്ചു എന്നാലും, നല്ലതു തേടുന്നവൻ, എത്ര കഷ്ടതയുണ്ടായാലും, സ്വയം സ്വയം ഉയർത്തണം.