ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന വ്രജയുവതികൾ, തണുപ്പിൽ വിറയുന്ന അവർ, കൈകൊണ്ടു തങ്ങളുടെ ലജ്ജാഭാഗങ്ങൾ മറച്ചു നിന്നു. അവരെ അശക്തരായി കണ്ട്, അവിടുന്ന് അവരുടെ നിർമ്മലഭക്തിയിൽ സന്തുഷ്ടനായ കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തന്റെ തോളിൽ വച്ചു, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ച് അവരോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ വ്രതം പാലിക്കാൻ നഗ്നരായി ജലത്തിൽ കയറിയത് ദേവതകളെ അപമാനിക്കുന്നതാണ്. ഈ പാപം നീക്കം ചെയ്യാൻ, കൈകൂപ്പി തലവണങ്ങി പ്രണാമം ചെയ്യുക. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുക്കാം.” അച്യുതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട വ്രജയുവതികൾക്ക്, നഗ്നസ്നാനം വ്രതത്തിൽ അശുദ്ധിയാണെന്ന് മനസിലായി. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ തന്നെ ഇതു നിർദ്ദേശിച്ചതിനാൽ, അവർ ഈ ഉപദേശത്തെ തന്നെ വ്രതപൂർണമായിത്തീരുന്നു എന്ന് കരുതി, കൃത്യമായി പ്രണാമം ചെയ്തു. അവരെ അങ്ങനെ വണങ്ങുന്നത് കണ്ട ദേവകിപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, ദയാലുവായി, സന്തോഷത്തോടെ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരികെ നൽകി. അവരെ കഠിനമായി പരിഹസിച്ചും ലജ്ജിപ്പിച്ചും കളിയാക്കിയിട്ടും, വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തുപോയിട്ടും, വ്രജയുവതികൾക്ക് കൃഷ്ണനോട് ഒരു വിരോധവും ഉണ്ടായില്ല; മറിച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവർക്കു അതിയായ സന്തോഷം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ അവർക്കു മനസ്സ് നിറഞ്ഞിരുന്നു; ലജ്ജയോടെ കണ്ണ് താഴ്ത്തി, അവൾ അവിടുന്ന് പോകാൻ സന്നദ്ധരായില്ല. അവരുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, ദാമോദരനായ കൃഷ്ണൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എനിക്ക് ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാൻ ഉള്ള ആഗ്രഹം എനിക്ക് അറിയാം. ഞാൻ അതു അംഗീകരിക്കുന്നു; അത് തീർച്ചയായും ഫലിക്കും. ആരുടെയെങ്കിലും മനസ്സിൽ എനിക്ക് മാത്രം ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആ ആഗ്രഹം കാമമായി വളരുകയില്ല; പുഴുങ്ങിയ വിത്ത് മുളയാത്തതുപോലെ. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങുക. വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികളിൽ നിങ്ങൾ എന്നോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കും, കാരണം ഈ വ്രതം നിങ്ങൾ എനിക്ക് വേണ്ടി തന്നെയാണ് നിർവഹിച്ചത്.” ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ഈ ഉപദേശം കേട്ട്, അവരുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റപ്പെട്ടുവെന്ന തൃപ്തിയോടെ, വ്രജയുവതികൾ കഷ്ടപ്പെട്ടും കൃഷ്ണന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ ധ്യാനംചെയ്തുകൊണ്ട് വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനുശേഷം ദേവകിപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, ഗോപബാലന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, തന്റെ അനിയനായ രാമനോടൊപ്പം, വൃന്ദാവനത്തിൽനിന്ന് ദൂരേയ്ക്ക് പശുക്കളെ മേയ്ക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ, ഉച്ചവെയിലിന്റെ കഠിനതയിൽ നിന്നു രക്ഷപെടാൻ മരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ടു തണൽ നൽകുന്നത് കൃഷ്ണൻ കണ്ടു. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം വ്രജവാസികൾക്ക് പറഞ്ഞു: “സ്റ്റോകകൃഷ്ണ, അംശു, ശ്രീദാമ, സുബല, അർജുന, വിശാല, ഋഷഭ, തേജസ്വി, ദേവപ്രസ്ഥ, വരൂഥപ—ഇവരെല്ലാം, ഈ മരങ്ങൾ എത്ര മഹാത്മാക്കളാണ്! മറ്റുള്ളവർക്കു വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവർ. കാറ്റ്, മഴ, ചൂട്, തണുപ്പ് എല്ലാം സഹിച്ച് നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഇവരുടെ ജന്മം എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരുടേതാണ്! എല്ലാ ജീവികളും ഇവരാൽ ജീവിക്കുന്നു. സത്പുരുഷന്മാരുപോലെ, ഇവർ ഒരിക്കലും അഭയം തേടുന്നവരെ നിരസിക്കുന്നില്ല. ഇല, പൂവ്, പഴം, തണൽ, വേരുകൾ, തൊലി, മരച്ചില്ല, സുഗന്ധമുള്ള പിഞ്ച്, പഞ്ചസാര, ചാര, അസ്ഥി എന്നിവ നൽകിക്കൊണ്ട്, ഇവർ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നു. ശരീരത്തിൽ ജനിച്ചവർക്കു ശരിക്കും പൂർണ്ണത നേടുന്നത്, ജീവൻ, സമ്പത്ത്, ബുദ്ധി, വാക്ക് എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് പരമഹിതം ചെയ്യുന്നതിലൂടെയാണ്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ പുതിയ തളിരുകൾ, കുലകൾ, പഴങ്ങൾ, പൂക്കൾ, ഇലകൾ നിറഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ താഴ്‌വരയിലൂടെ യമുനാനദിയിൽ കയറി. അവിടെ, വിശുദ്ധവും തണുത്തതുമായ ജലത്തിൽ പശുക്കൾക്ക് വെള്ളം കൊടുത്തു; പിന്നെ ഗോപബാലന്മാരും തണുത്ത ജലം കുടിച്ചു തൃപ്തരായി. പിന്നീട്, കാട്ടിൽ പശുക്കളെ ഇഷ്ടംപോലെ മേഞ്ഞുവിടാൻ അനുവദിച്ച്, കൃഷ്ണനും രാമനും, വിശ്രമിച്ചു, വിശപ്പോടെ, ഗോപബാലന്മാർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു: “ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, താനെന്താണെന്ന് മറന്നുപോകുന്നു; മരണത്തിൽ, അതിവിശേഷമായി, എല്ലാം മറന്നുപോകുന്നു. ജനനം, ഒരാൾക്ക് താൻ തന്നെയാണെന്ന് തോന്നിച്ചാലും, അതു സ്വപ്നം പോലെയോ ഭ്രമപോലെയോ, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നതാണ്. നേരത്തെ കാണുന്ന സ്വപ്നം പോലെയും ഭ്രമം പോലെയും, അതു പിന്നീടു ഓർക്കാനാവില്ല; അങ്ങനെ, പുതിയതാണെന്നോ പഴയതല്ലെന്നോ തോന്നുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവരുടെ വിഷയങ്ങൾ, മനസ്സ്—ഈ മൂന്നു രൂപങ്ങൾ സത്യത്തിൽ ദ്രവ്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അകത്തും പുറത്തും എന്ന ഭേദം മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്, സത്പാപങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളെപ്പോലെ. പ്രിയമേ, ജീവികൾ എപ്പോഴും ജനിച്ച് നശിക്കുന്നു; അതിവേഗം, സൂക്ഷ്മമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്താൽ ഇത് കാണാൻ കഴിയില്ല. അഗ്‌നി, നദി, മരം എന്നിവയുടെ ജ്വാല, ഒഴുക്ക്, ഫലം എന്നിവ പോലെ, എല്ലായ്പ്പോഴും ജീവികളുടെ കാലഘട്ടങ്ങളും അവസ്ഥകളും നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ വിളക്ക് ജ്വാലയാണ്, ഈ വെള്ളം ഒഴുക്കാണ്, ഈ മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനാണ്—ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് സത്യമല്ല; ജീവിതം സ്ഥിരമാണെന്ന ധാരണയും അങ്ങനെ തന്നെ തെറ്റാണ്. സ്വകൃതി പ്രകാരം ഈ മനുഷ്യൻ ജനിച്ചുവെന്നും മരിച്ചുവെന്നും കരുതരുത്; ഇത് മരം കത്തുമ്പോൾ അഗ്നി ഉദിച്ച് നശിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള മായയാണ്. ഗർഭധാരണ, ഗർഭാവസ്ഥ, ജനനം, ബാല്യം, കിശോറാവസ്ഥ, യൗവനം, പ്രൗഢി, വയസ്സായാവസ്ഥ, മരണം—ഇവയാണ് ശരീരത്തിന്റെ ഒമ്പത് അവസ്ഥകൾ. ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ ഈ വിവിധ ശരീരങ്ങൾ ഭ്രമത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളാണ്; ഗുണങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ചിലപ്പോൾ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കിട്ടുകയും വിട്ടുകളയുകയും ചെയ്യുന്നു. ആത്മാവിന്റെ വരവും പോകലും അച്ഛനും മകനും എന്നുപോലെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; എന്നാൽ വസ്തുതകളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയുന്നവൻ ഇരുപക്ഷത്തിലും പെടുന്നില്ല. ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തും ഫലവും അറിയുന്നവൻ ജനനവും നാശവും തിരിച്ചറിയുമെങ്കിലും, വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്; അതുപോലെ, സാക്ഷിയും ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണ്. ഇങ്ങനെ, ആത്മാവിനെയും പ്രകൃതിയെയും വ്യത്യാസപ്പെടുത്താതെ, ബന്ധത്തിൽ ഭ്രമിച്ചു, മനുഷ്യൻ സംസാരത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു. സത്വഗുണത്തിൽ ദേവന്മാരുടെ സ്ഥാനം, രജസിൽ അസുരന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും സ്ഥാനം, തമസിൽ പ്രേതാദികളുടെ സ്ഥാനം—ഇങ്ങനെ, പ്രവൃത്തികളുടെ പ്രേരണയാൽ മനുഷ്യൻ ഈ അവസ്ഥകളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും പാടുന്നതും കാണുമ്പോൾ അവരെ അനുകരിക്കുന്നതുപോലെ, ബുദ്ധിയുടെ ഗുണങ്ങൾ കാണുമ്പോഴും അപ്രവർത്തകനായവനും അനുകരിക്കപ്പെടുന്നു. വെള്ളം ഒഴുകുമ്പോൾ മരങ്ങൾ നീങ്ങുന്നതുപോലെയും, കണ്ണ് കറങ്ങുമ്പോൾ ഭൂമി കറങ്ങുന്നതുപോലെയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഭ്രമം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നത് പൊള്ളയാണ്; സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന കാഴ്ചകൾ പൊള്ളയാണതുപോലെ, ആത്മാവിന് ലോകവ്യവഹാരവും അപ്രമാണമാണ്, ദശാർഹകുലജ. വിഷയങ്ങൾ ഇല്ലാത്തപ്പോഴും സംസാരചക്രം നിലയ്ക്കുന്നില്ല; ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ മനസ്സാകുലനായവന് ദു:ഖം സ്വപ്നത്തിലും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലും ഉണ്ടാകുന്നു.” ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും ഗോപബാലന്മാരും വൃന്ദാവനത്തിൽ പശുക്കളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ സമയം കഴിച്ചു, ആത്മതത്വങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്ത്, പ്രകൃതിയുടെ മഹത്വം അനുഭവിച്ചു.