ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കാറ്റ്യായനീ മഹാദേവി, മഹായോഗിനി, പരമേശ്വരി, നന്ദന്റെ മകനെ ഞങ്ങളുടെ ഭർത്താവാക്കണമേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ, വ്രജത്തിലെ ബാലികമാർ ആ ദേവിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു. അവരുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ മാത്രമാവേശിച്ചു, ഒരു മാസം മുഴുവൻ ഭദ്രകാളിയെ ആരാധിച്ചു, നന്ദനന്ദനനായ കൃഷ്ണനെ ഭർത്താവായി പ്രാപിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ വ്രതം പാലിച്ചു. പ്രഭാതത്തിൽ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഉണർന്നു, കൈകോർത്ത്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട് അവർ ഓരോ ദിവസവും കാലിന്ദി നദിയിൽ കുളിക്കാനായി പോയി. ഒരു ദിവസം, അവർ പതിവുപോലെ നദീതീരത്ത് വന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ ജലത്തിൽ കളിച്ചു. അവരുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കിയ യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം അവിടെയെത്തി, അവരുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ. അതിവേഗം അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് അടുത്തുള്ള കടമ്പമരത്തിലേക്ക് കയറി, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, കളിയാക്കുന്ന തരത്തിൽ പെൺകുട്ടികളെ വിളിച്ചു: "വരൂ, നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും നിങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുക്കൂ, ഞാൻ സത്യമാണ് പറയുന്നത്, കളിയല്ല. നിങ്ങൾ വ്രതത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, വരിക." "ഞാൻ ഒരിക്കലും കള്ളം പറയില്ല, ഇവിടെയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് അതറിയാം. സുന്ദരികളേ, ഒരുമിച്ച് അല്ല, ഓരോരുത്തരായി വരിക," എന്നും കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ ഈ കളിയുള്ള പെരുമാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ, ഗോപികൾ പരസ്പരം ലജ്ജയോടെ നോക്കി, ചിരിച്ചു, പക്ഷേ ജലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മനസ്സിൽ അലയടിച്ച പെൺകുട്ടികൾ, തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കഴുത്തുവരെയും മുങ്ങി, വിറയുന്ന അവസ്ഥയിൽ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "നന്ദപുത്രാ, ദയവായി ഞങ്ങളെ മാനിക്കണം, നിങ്ങൾ വ്രജയുടെ മഹത്വം അർഹിക്കുന്നവനാണ്. ഞങ്ങൾ വിറയുന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ തിരികെ തരിക." "ശ്യാമസുന്ദരാ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദാസികളാണ്, നിങ്ങൾ പറയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യാം. ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, വസ്ത്രങ്ങൾ തരിക, അല്ലെങ്കിൽ രാജാവിനോട് പരാതി പറയും," എന്നും അവർ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ സത്യമായും എന്റെ ദാസികളാണെന്നും, ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം ചെയ്യുമെന്നുമാണെങ്കിൽ, ഈ വിശുദ്ധസ്മിതമുള്ളവരൊക്കെ ഇവിടെ വരികയും, വസ്ത്രങ്ങൾ സ്വീകരിക്കയും ചെയ്യണം." അതിനാൽ, തണുപ്പിൽ വിറയുന്ന ഗോപികൾ, കയ്യുകൊണ്ട് ശരീരം മറച്ച് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. അവരെ അശരണരായി കണ്ട കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ വിശുദ്ധഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങൾ തോളിൽ വച്ചു, സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ വസ്ത്രം ധരിക്കാതെ ജലത്തിൽ കയറിയത് ദേവതകളോടുള്ള അശുദ്ധമാണ്. കൈകൂപ്പി തലകൂവുക, അപ്പോൾ പാപം നീങ്ങും; അതിനുശേഷം വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് ധരിക്കൂ." അച്യുതന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, വ്രജയുവതികൾ മനസ്സിലാക്കി, നഗ്നമായി കുളിച്ചത് വ്രതത്തിന് വിരുദ്ധമാണെന്ന്. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ തന്നെയാണ് ഇതു നിർദ്ദേശിച്ചതിനാൽ, ഇതിൽ പാപമില്ലെന്ന് കരുതി, അവരുടെ വ്രതം സമാപിച്ചതായി അംഗീകരിച്ചു. അവരെ ഇങ്ങനെ നമസ്കരിക്കുന്നതു കണ്ട കൃഷ്ണൻ, ദയാപൂർവ്വം, സന്തോഷത്തോടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരികെ നൽകി. കളിയിലൂടെ അവരെ ലജ്ജിപ്പിച്ചു, പരീക്ഷിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തിട്ടും, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോട് ദേഷ്യപ്പെടാതെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. വസ്ത്രം ധരിച്ച ശേഷം, ഹൃദയം കൃഷ്ണനോടൊപ്പം കൂടാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നിറഞ്ഞു, ലജ്ജയോടെ താഴെ നോക്കി, അവിടെയേയ്ക്ക് നിന്ന് മാറാൻ അവർക്ക് മനസ്സായില്ല. അവരുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി ദാമോദരൻ, വ്രതം പാലിച്ച പെൺകുട്ടികളോട് അവരുടേതായ ലക്ഷ്യം സംബന്ധിച്ച് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം എനിക്ക് അറിയാം, ഞാൻ അതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു; അത് നിശ്ചയമായും സഫലമാകും." "എന്റെ മേൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ചവർക്കു, ആഗ്രഹം കാമമായി മാറില്ല; ചുട്ടതും വേവിച്ചതുമായ ധാന്യങ്ങൾ മുളയ്ക്കാത്തതുപോലെ. ഇനി നിങ്ങൾ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങൂ; വ്രതം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികളിൽ ഞാനൊപ്പം നിങ്ങള്ക്ക് ആനന്ദം അനുഭവിക്കാം; കാരണം നിങ്ങൾ ഈ വ്രതം എന്റെ ആരാധനയ്ക്കായി ചെയ്തതാണ്." ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശം കേട്ട്, ആ പെൺകുട്ടികൾ, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണപാദാരവിന്ദം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടോടെയാണ് വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങിയത്. അതിനുശേഷം, കൃഷ്ണൻ സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, തന്റെ അണ്ണൻ ബാലരാമനോടൊപ്പം, ദൂരത്തേക്ക് പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പോയി. അതിനിടെ, ഉച്ചവെയിലിന്റെ കനത്തിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടയാക്കി നിഴൽ നൽകുന്നത് കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ വ്രജവാസികൾക്ക് പറഞ്ഞു: "സ്തോകകൃഷ്ണാ, അംശു, ശ്രീദാമാ, സുബലാ, അർജുനാ, വിശാലാ, ഋഷഭാ, തേജസ്വിനേ, ദേവപ്രസ്ഥാ, വരൂഥപാ! ഈ മഹാത്മാക്കളെ നോക്കൂ, മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മക്കായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവരാണിവർ. കാറ്റ്, മഴ, ചൂട്, തണുപ്പ് എന്നിവയെ സഹിച്ച്, നമ്മെ സംരക്ഷിക്കുന്നു." "ഇവരുടെ ജന്മം ഭാഗ്യശാലിയാണ്; എല്ലാ ജീവികളും ഇവരാൽ ജീവിക്കുന്നു. സത്പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ, ഇവർ ഒരിക്കലും സഹായം തേടുന്നവരെ നിരസിക്കില്ല. ഇല, പൂവ്, പഴം, നിഴൽ, വേര്, തൊലി, മരച്ചില്ല, സുഗന്ധമുള്ള ഗന്ധം, രസം, ചാർ, അസ്ഥി എന്നിവകൊണ്ട് ഇവർ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു." "ഇവിടെ ജീവിക്കുന്ന ശരീരധാരികൾക്കുള്ള യഥാർത്ഥ ജീവിതസാഫല്യം ഇതാണ്: ജീവിതം, സമ്പത്ത്, ബുദ്ധി, വാക്ക് എന്നിവകൊണ്ട് പരമോന്നതമായ നന്മ ചെയ്യണം." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണനും സുഹൃത്തുക്കളും, പുതുപുതിയ ഇലകളും കായകളും പുഷ്പങ്ങളുമുള്ള വൃക്ഷങ്ങളുടെ താഴെയുള്ള ശാഖകൾക്കിടയിലൂടെ യമുനയിൽ കയറി. അവിടെ, പശുക്കൾക്ക് തണുത്ത, ശുദ്ധമായ ജലം നൽകുകയും, പിന്നീട് അവർ സ്വയം ആ മധുരജലം കുടിച്ച് തൃപ്തരായി. അവിടത്തെ കാട്ടിൽ, പശുക്കളെ സ്വേച്ഛയാൽ മേയാൻ വിട്ട്, കൃഷ്ണനും രാമനും, വിശ്രമിച്ച ശേഷം, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് വിശക്കുമ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു: "ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിയ്ക്കുമ്പോൾ ജന്തു സ്വയം മറക്കുന്നു; മരണത്തിൽ ആ മുഴുവൻ മറവിയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ജനനം, മനുഷ്യൻ തന്റെ ശരീരത്തോടൊപ്പം അനുഭവിച്ചാലും, അത് സ്വപ്നമോ ഭ്രമമോ പോലെയാണ്; അതുപോലെ, പഴയ സ്വപ്നം ഓർമ്മയില്ലാത്തപോലെ, മനുഷ്യനും പുതിയതായിട്ടാണ് കാണുന്നത്, പഴയതല്ല." "ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അവയുടെ വിഷയങ്ങൾ, മനസ്സ്—ഈ മൂന്നു ഭേദങ്ങൾ വസ്തുവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; അകത്തും പുറത്തുമായി വിഭജിക്കുന്നത് മനുഷ്യരാണ്, സത്പുരുഷന്മാരുടെയും ദുഷ്ടന്മാരുടെയും കർമ്മം വേർതിരിക്കുന്നതുപോലെ." "പ്രിയവനേ, ജീവികൾ എപ്പോഴും ജനിച്ചു ഇല്ലാതാകുന്നു; അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ സമയത്തിന്റെ വേഗത്തിൽ, നമ്മുടെ കണക്ക് കിട്ടാതെ, ഇവ നടക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനും സുഹൃത്തുക്കളും പശുക്കളോടൊപ്പം വൃന്ദാവനത്തിലെ അതിമനോഹരമായ ദിവസങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു, വൃജവാസികൾക്കും പ്രകൃതിക്കും ജീവജാലങ്ങൾക്കും മഹത്വം പകർന്നു.