ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആ രാജാവ് ഒറ്റയ്ക്കായി സന്യാസിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് അടുത്തപ്പോൾ, അവൻ ദീർഘകായൻ, താമരക്കണ്ണുകൾ, ജടകൾ, വൃക്ഷച്ചർമ്മം ധരിച്ചവൻ, സന്യാസിക്ക് യോജിച്ചപോലെ ശുചിത്വം കുറവായതും അലങ്കാരങ്ങൾ ഇല്ലാതതുമായ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാജാവ് ആശ്രമത്തിൽ എത്തി സന്യാസിയെ വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു; സന്യാസി രാജാവിനെ യഥായോഗ്യമായ ആദരസത്കാരങ്ങൾ നൽകി സ്വാഗതം ചെയ്തു. സന്യാസി, യഥാവിധി അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച ശേഷം, ആത്മസംയമനമുള്ള രാജാവിനെ ഇരിപ്പിൽ പാർപ്പിച്ചു. ഹരിയുടെ ആജ്ഞയെ ഓർത്തു, സ്നേഹപൂർവ്വം, മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ സംസാരിച്ചു: “നീ സദാചാരികൾക്ക് സംരക്ഷണവും ദുഷ്ടന്മാർക്ക് നാശവും നൽകാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ; ഹരിയുടെ ശക്തി നീ തന്നെയാണ്. നീ സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ഇന്ദ്രൻ, വायु, യമൻ, ധർമ്മൻ, വരുണൻ എന്നിവരുടെ രൂപങ്ങളും സ്ഥാനങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നവൻ; ശുദ്ധനായ വാണേ, നിനക്ക് പ്രണാമം. നീ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വിജയരഥത്തിൽ കയറി, ഭയങ്കരമായ വില്ല് കൈവശം വഹിക്കുമ്പോൾ, ദുഷ്ടന്മാർ ഭയപ്പെടുന്നു. നിന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭൂമിയെ ചവിട്ടി, ഭൂമണ്ഡലത്തെ നടുക്കി, മഹാസൈന്യത്തെ ആഹ്വാനിച്ച്, നീ പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. രാജാവേ, അപ്പോൾ തന്നെ, ഭഗവാന്റെ നിർമാണമായ വർണ്ണ-ആശ്രമ വിഭജനം നിലനിൽക്കുന്ന അതിർത്തികൾ കള്ളന്മാർ നശിപ്പിക്കും. അകൃത്യം, ലോഭവും നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവരും വളർത്തിയതായ അധർമ്മം ഉയരും; നീ വിശ്രമിച്ചാൽ, കള്ളന്മാർ ഈ ലോകം പിടിച്ചെടുക്കും, ലോകം നശിക്കും. എങ്കിലും, വീരാ, നീ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം ചോദിക്കുന്നു; നമുക്ക് സത്യമനസ്സോടെ പ്രവർത്തിക്കാം.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ശീതകാലത്തിന്റെ ആദ്യ മാസത്തിൽ, നന്ദഗോപന്റെ വ്രജത്തിലെ യുവനാരികൾ, കാത്യായനീദേവിയെ ആരാധിക്കുന്ന വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു, ലഘുഭക്ഷണം മാത്രം കഴിച്ചു. പുലരിയിൽ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, അവർ കാളിന്ദി നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്തശേഷം, നദീതടത്തിൽ മണൽകൊണ്ട് ദേവിയുടെ പ്രതിമ നിർമിച്ച്, അവളെ ആരാധിച്ചു. സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പമാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, ഉപഹാരങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപങ്ങൾ, വലിയതും ചെറുതുമായ പലതരം കുരുതികളും ഫലങ്ങളും ധാന്യങ്ങളും അർപ്പിച്ച്, അവർ കാത്യായനീദേവിയെ പൂജിച്ചു. അവർ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചു: “കാത്യായനീ, മഹാശക്തി, മഹായോഗിനി, പരമാധിപതി, നന്ദപുത്രനെ എന്റെ ഭർത്താവാക്കണം; നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.” ഈ വിധത്തിൽ, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ച്, വ്രജത്തിലെ യുവനാരികൾ ഒരു മാസം ഭദ്രകാളിയെ ആരാധിച്ചു, നന്ദപുത്രൻ ഭർത്താവാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ. പുലരിയിൽ, കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം, കൈകൈ ചേർത്ത്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട്, അവർ ദിവസേന കാളിന്ദിയിൽ സ്നാനത്തിനായി പോയി. ഒരിക്കൽ, നദീതടത്തിൽ എത്തി, മുമ്പുപോലെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട്, അവർ ആനന്ദത്തോടെ വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു. യോജിമാരിൽ പ്രധാനിയായ കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ മനസ്സിലെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം അവിടേക്ക് എത്തി, അവരുടെ ആഗ്രഹം പൂർത്തിയാക്കാൻ. ഉടൻ, അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത്, കദംബമരത്തിൽ കയറി, കുട്ടികളോടൊപ്പം ചിരിച്ച്, തമാശയായി സംസാരിച്ചു: “വരൂ പെൺകുട്ടികളേ, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചു വാങ്ങൂ; ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു, കളിയല്ല, നിങ്ങൾ വ്രതത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു എങ്കിൽ. ഞാൻ ഒരിക്കലും കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല, ഈ കുട്ടികൾക്ക് അതറിയാം; സുന്ദരികളേ, ഓരോരുത്തരും വേറേ വരിക, ഒരുമിച്ച് വരരുത്.” കൃഷ്ണന്റെ ഈ കളിയുള്ള പെരുമാറ്റം കണ്ടു, ഗോപികൾ സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങിയവരായി, പരസ്പരം ലജ്ജാഭാവത്തിൽ നോക്കി, ചിരിച്ചു, എന്നാൽ പുറത്തു വരില്ല. ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ തമാശയായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ, അവർ മനസ്സിൽ കലങ്ങിയും, തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കഴുകി, നടുങ്ങി, കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “നന്ദപുത്രാ, ദയവായി ഞങ്ങളെ ആദരിക്കൂ; നീ വ്രജയിലെ പ്രശംസയ്ക്ക് അർഹൻ എന്നു ഞങ്ങൾക്ക് അറിയാം. ഞങ്ങൾ നടുങ്ങുന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചു തരിക.” “ശ്യാമസുന്ദരാ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ദാസികൾ, നീ പറയുന്നതു ചെയ്യാം; ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, വസ്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചു തരിക, അല്ലെങ്കിൽ രാജാവിനോട് പരാതി പറയും.” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ സത്യം എന്റെ ദാസികൾ ആണെങ്കിൽ, ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ഈ ശുദ്ധമായ ചിരിയുള്ള പെൺകുട്ടികൾ ഇവിടെ വരിക, വസ്ത്രങ്ങൾ സ്വീകരിക്കൂ.” തണുപ്പിൽ നടുങ്ങി, എല്ലാ ഗോപികളും വെള്ളത്തിൽ നിന്നു പുറത്തു വന്നു, കൈകൾ കൊണ്ട് ശരീരം മറച്ചു, കഷ്ടതയിൽ. അവരെ അശക്തരായി കണ്ട കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ ശുദ്ധഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങൾ ചുമലിൽ വച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ വസ്ത്രം ഇല്ലാതെ വെള്ളത്തിൽ കയറി, വ്രതം പാലിച്ചു; ദേവതകളോടുള്ള അശുദ്ധതയാണ് ഇത്. കൈകൂപ്പി, തലകൂറ്റി നമസ്കരിച്ചാൽ, ഈ പാപം നീങ്ങും; പിന്നെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് ധരിക്കൂ.” അച്യുതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഗോപികൾ, വസ്ത്രം ഇല്ലാതെ സ്നാനമെന്നത് വ്രതഭംഗമാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി; ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാൻ, കൃഷ്ണൻ തന്നെ ഇതിനെ വ്രതത്തിന്റെ സമാപ്തി എന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചതുകൊണ്ട് പാപമില്ലെന്ന് കരുതി, നമസ്കരിച്ചു. അവരെ ഇങ്ങനെ നമസ്കരിക്കുന്നതും കണ്ട കൃഷ്ണൻ, ദയാവശം, സന്തോഷത്തോടെ, അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചു നൽകി. കഠിനമായി കളിയാക്കിയതും, ലജ്ജിതരാക്കപ്പെട്ടതും, വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തതും ഉണ്ടായിട്ടും, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോടു വിരോധം കാണിച്ചില്ല; അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചശേഷം, ഹൃദയം പ്രിയനുമായി കൂടിക്കാഴ്ച്ച ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഗോപികൾ, ലജ്ജാഭാവത്തിൽ കണ്ണ് താഴ്ത്തി, അവന്റെ അടുത്ത് നിന്നു. അവരുടെ കാൽസ്പർശത്തിനുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, ദാമോദരൻ, വ്രതം പാലിച്ച ഗോപികൾക്ക് അവരുടെ ഉദ്ദേശത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം, സത്കാര്യവതികളേ, എന്നെ ആരാധിക്കാനാണ്; ഞാൻ അതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു, അത് തീർന്നതാണു. എന്റെ മേൽ മനസ്സു നിവർത്തിയവർക്കു, ആഗ്രഹം കാമത്തിൽ കലങ്ങില്ല, ഉണക്കിയതും വേവിച്ചതും ഉള്ള ധാന്യങ്ങൾ സാധാരണയായി മുളയ്ക്കാത്തതുപോലെ.” “ഇപ്പോൾ, വ്രജയിലേക്കു പോകൂ, വ്രതം പൂർത്തിയാക്കിയവരായി; വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികളിൽ, നിങ്ങൾ എന്നോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കും, ഈ വ്രതം എന്റെ ആരാധനയ്ക്കായി ചെയ്തതാണ്.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ട്, ഗോപികൾ, ആഗ്രഹം പൂർത്തിയാക്കി, കഷ്ടതയോടെയും, അവന്റെ താമരപ്പാദങ്ങൾ ധ്യാനിച്ച്, വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. പശുപാലക കുട്ടികൾക്കൊപ്പം, ദേവകിപുത്രൻ, വൃന്ദാവനം വിട്ടു, അനന്തരൻ കൂടെ, ദൂരത്ത് പശുക്കൾ മേയിക്കാൻ പോയി. അതിനുശേഷം, ഉച്ചയുടെ കനത്ത ചൂടിൽ, വൃക്ഷങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശരീരം കൊണ്ട് കുടയായി കനൽകിരണങ്ങളിൽ നിന്നു ഛായ നൽകുന്നത് കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ വ്രജവാസികൾക്ക് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.