ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വേദങ്ങൾ മുഴുവൻ ശബ്ദത്തെ ആശ്രയിച്ച് എന്നെ സ്ഥാപിക്കുകയും, എന്നെ സൂചിപ്പിക്കുകയും, വ്യത്യസ്തമാക്കുകയും, നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവയുടെ അർത്ഥം, മായയെ മാത്രം ഉരുത്തിരിയിക്കുകയും, അവസാനം അതിനെ നിഷേധിച്ച് ദയാലുവാകുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ, അതിനോടൊപ്പം മൃഗങ്ങൾ—മാൻ, പന്നി, കാട്ടുപട്ടി, കാള, കാട്ടുപോത്ത്, ആന, പശുവിന്റെ വാൽ, കുരങ്ങ്, മംഗൂസ്, പാമ്പ് എന്നിവയും ചുറ്റിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രധാനനായ രാജാവ് തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം ആ മഹാശുദ്ധമായ സ്ഥലത്തേക്ക് അകത്തു കടന്നു, അവിടെ യജ്ഞാഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നതും, സന്യാസി ആ സപ്തർശിയെ ഇരുന്നുകാണുകയും ചെയ്തു. ദീർഘകാലം കഠിനതാപസ്യയിൽ ലയിച്ചിരുന്ന ആ സന്യാസി, ഭഗവാന്റെ സ്നേഹഭാവവും അമൃതംപോലുള്ള വാക്കുകളും കേട്ടതുകൊണ്ട് അത്ര ക്ഷീണിച്ചവനായി തോന്നിയില്ല; തന്റെ രൂപം കൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു, ഉയരമുള്ള ശരീരവും, താമരക്കണ്ണുകളും, ജടയും, വൃക്ഷചർമ്മം ധരിച്ചവനും, സന്യാസിക്ക് യോജിച്ചവണ്ണം അശുദ്ധമായതും, അലങ്കാരമില്ലാത്തതും ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ രാജാവ് ആശ്രമത്തിലേക്ക് അടുക്കി വന്ദനം ചെയ്യുമ്പോൾ, സന്യാസി യഥോചിതമായ ആദരവും, അഭിവാദനവും നൽകി രാജാവിനെ സ്വീകരിച്ചു. യഥാക്രമം അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, ആത്മനിയന്ത്രിതനായ രാജാവിനെ ഇരിപ്പിച്ചു, സന്യാസി ഭഗവാന്റെ കല്പന ഓർത്ത്, സ്നേഹപൂർവ്വം മൃദുവായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. “ഭഗവൻ, നിങ്ങളുടേത് സത്പുരുഷന്മാരുടെ രക്ഷയ്ക്കും, ദുഷ്ടന്മാരുടെ നാശത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള യാത്രയാണ്; ഹരിയുടെ ശക്തിയാണ് നിങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ഇന്ദ്രൻ, വായു, യമൻ, ധർമ്മം, വരുണൻ—ഇവയുടെ രൂപവും നിലയും സ്വീകരിക്കുന്ന ശുദ്ധനായോനു ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വിജയരഥത്തിൽ കയറി, ഭയാനകമായ വില്ല് കൈവശം വഹിക്കുമ്പോൾ, ദുഷ്ടന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. നിങ്ങളുടെ സൈന്യത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ ചക്രം ചതുപ്പിച്ച്, അതിന്റെ ഗോളത്തെ കുലുക്കി, മഹാസൈന്യത്തെ കൂട്ടി, പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ആ സമയത്ത്, ഭഗവാനാൽ സൃഷ്ടിച്ച വർണ്ണാശ്രമങ്ങളുടെ അതിരുകൾ കള്ളന്മാർക്കാൽ തകർക്കപ്പെടും. അപ്രമാദികൾക്കും, അകാങ্ক്ഷകൾക്കും അദ്ധർമ്മം വളരുകയും, നിങ്ങൾ വിശ്രമിച്ചാൽ ലോകം കള്ളന്മാർ പിടിച്ചെടുക്കുകയും നശിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നിരുന്നാലും, ധീരനായ രാജാവേ, നിങ്ങൾ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു; നാം സത്ഹൃദയത്തോടെ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാം.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ശീതകാലത്തിന്റെ ആദ്യമാസത്തിൽ, നന്ദയുടെ വ്രജത്തിലെ യുവതികൾ കാത്യായനിയെ ആരാധിക്കുന്ന വ്രതം ആചരിച്ചു; അവർ ലഘുവായ ഭക്ഷണം മാത്രം കഴിച്ചു. പകലിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, അവർ കാലിന്ദി നദിയിൽ കുളിച്ച്, നദീതീരത്ത് മണൽകൊണ്ട് ദേവിയുടെ പ്രതിമ നിർമ്മിച്ചു, രാജാവേ, അവളെ പൂജിച്ചു. സുഗന്ധമുള്ള പൂക്കളും, ഉത്കൃഷ്ട സുഗന്ധികളും, അർപ്പണങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപം, വിതരണങ്ങൾ—വളരുന്ന തുള്ളികൾ, പഴങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവയുമായി അവർ കാത്യായനിയെ ആരാധിച്ചു. “കാത്യായനി, മഹാശക്തി, മഹായോഗിനി, പരമാധിപതി, നന്ദൻറെ പുത്രനെ എന്റെ ഭർത്താവാക്കണമേ; ഞാൻ നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു” എന്ന മന്ത്രം ചൊല്ലി അവർ പൂജ നടത്തി. അങ്ങനെ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു പതിപ്പിച്ച ആ ഗോപികകൾ, ഒരു മാസം ഭദ്രകാളിയെ ആരാധിച്ച്, നന്ദൻറെ പുത്രൻ ഭർത്താവാവണമെന്ന ആഗ്രഹംകൊണ്ടു വ്രതം ആചരിച്ചു. രാവിലെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം എഴുന്നേറ്റു, കൈകൾ ചേർത്ത്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട്, അവർ ദിവസവും കാലിന്ദിയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി. ഒരു ദിവസം, നദീതീരത്ത് എത്തിയ അവർ, മുൻപുപോലെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചു, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു. ആ ഗോപികകളുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കിയ യോഗികൾക്കു മേലായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം അവിടെയെത്തി, അവരുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ. അതിവേഗം അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത്, കദംബമരത്തിൽ കയറി, ബാലന്മാരോടൊപ്പം ചിരിച്ച്, ഗോപികകളോടു തമാശയായി പറഞ്ഞു: “വരുവിൻ, ഓരോരുത്തരായി സ്വന്തമായ വസ്ത്രം എടുക്കൂ; ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു, വ്രതത്തിൽ തളർന്നുവെങ്കിൽ, ഞാൻ കളിയല്ല. ഞാൻ ഇതുവരെ കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല, ഈ ബാലന്മാർക്ക് അതറിയാം; ഉരിയുള്ളവരേ, ഓരോരുത്തരായി വസ്ത്രം എടുക്കൂ, ഒരുമിച്ച് വരരുത്.” കൃഷ്ണന്റെ കളിയുള്ള ഈ പ്രവർത്തനം കണ്ടു, ഗോപികകൾ പ്രേമത്തിൽ മുങ്ങി, പരസ്പരം ലജ്ജയോടെ നോക്കി, പുഞ്ചിരിച്ചു, പക്ഷേ പുറത്തു വരുകയില്ല. ഗോവിന്ദൻ തമാശയായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സിൽ ഉല്ലാസം നിറഞ്ഞ, തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കഴുകി വിറയുന്ന ഗോപികകൾ, കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: “നന്ദൻറെ പ്രിയപുത്രാ, ദയവായി ഞങ്ങളെ മാനിക്കൂ; നിങ്ങൾ വ്രജയിൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നതാണ്. ഞങ്ങൾ വിറയുന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ തിരികെ തരിക.” “श्यामसुन्दरാ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ദാസികൾ; നിന്റെ കല്പന അനുസരിക്കും. വസ്ത്രങ്ങൾ തരിക, ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, അല്ലെങ്കിൽ രാജാവിനോട് പരാതി പറയും.” ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ സത്യമായി എന്റെ ദാസികൾ, എന്റെ കല്പന അനുസരിക്കും എന്നാണെങ്കിൽ, ഈ ശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരിയുള്ളവരിൽ ഓരോരുത്തരായി വസ്ത്രം എടുക്കുവിൻ.” അപ്പോൾ, തണുപ്പിൽ വിറയുന്ന ഗോപികകൾ, കൈകൾ കൊണ്ട് ശരീരഭാഗങ്ങൾ മറച്ച്, വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്നു. അവരെ അശക്തരായി കണ്ട കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ ശുദ്ധഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങൾ തൻറെ ചുമലിൽ വെച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ വ്രതം പാലിച്ച്, നഗ്നരായി വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചത് ദേവതകളോടുള്ള അപചാരമാണ്. കൈകൾ ചേർത്ത് തലകെട്ട് വന്ദനം ചെയ്യൂ, അപ്പോൾ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് ധരിക്കാം.” അച്യുതന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വ്രജയിലെ ഗോപികകൾ, നഗ്നമായി കുളിക്കുന്നത് വ്രതത്തിനുള്ള ലംഘനമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാൻ, കൃഷ്ണനു നേരിട്ട് നിർദ്ദേശിച്ചതുകൊണ്ട്, അതിനെ വ്രതത്തിന്റെ സമാപനമായി സ്വീകരിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ വന്ദനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, കരുണയോടെ, സന്തോഷത്തോടെ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരികെ നൽകി. കഠിനമായി കളിച്ചും, ലജ്ജിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തിട്ടും, ഗോപികകൾ കൃഷ്ണനോട് ദേഷ്യം കാണിച്ചില്ല; അവൻറെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച ശേഷം, ഹൃദയം പ്രിയനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച, ലജ്ജയോടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, അവൻറെ അടുത്ത് നിന്നു. അവരുടെ കാൽസ്പർശം ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, ദാമോദരൻ, വ്രതം പാലിച്ച ഗോപികകളോട് അവരുടെ ഉദ്ദേശത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം, എന്നെ ആരാധിക്കണമെന്നത്, എനിക്കറിയാം; ഞാൻ അതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു, അത് തീർച്ചയായും പൂർത്തിയാകും. എന്റെ ഭക്തിയിൽ മനസ്സു പതിപ്പിച്ചവർക്കു, ആഗ്രഹം കാമത്തിൽ കലയില്ല; വറുത്തതും ഉരുണ്ടതും ധാന്യങ്ങൾ സാധാരണയായി മുളയ്ക്കാത്തതുപോലെ.