ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ ആധാരമായ അനന്തൻ, അതായത് ബ്രഹ്മൻ, അനന്തശക്തിയാൽ ഈ ശബ്ദരൂപമായ തന്തുവിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ജലപദ്മത്തിന്റെ കണികയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന തന്തുവിനെപോലെ, ഈ ശബ്ദം എല്ലാ ജീവികളിലും അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഒരു ജാലം തനിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വിടുന്ന സപ്തപദിയെപ്പോലെ, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പ്രത്യക്ഷമായി, മനസ്സിലൂടെയും സ്പർശരൂപത്തിലും, ജീവശ്വാസം പിറവിയെടുക്കുന്നു. ഭഗവാൻ തന്നെ ഛന്ദസുകളുടെ, അതായത് വേദമാന്ത്രങ്ങളുടെ, അമൃതതയുടെ, ആയിരം പാതകളുടെ രൂപമാണ്. അക്ഷരങ്ങൾ, സ്വരങ്ങൾ, ഉച്ചാരണങ്ങൾ, ഘോഷങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഓംകാരത്തിൽ നിന്ന് അവൻ അന്തർദ്ധാനിക്കുന്നു. അവൻ തന്നെ സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുകയും പുനഃസംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മഹത്തായ അനന്തമായ വാച്, വിവിധ ഭാഷകളിൽ, നാലു അക്ഷരങ്ങൾ വീതം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഛന്ദസുകളാൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗായത്രി, ഉഷ്ണിക്, അനുഷ്ടുപ്, ബൃഹതീ, പങ്ക്തി, തൃഷ്ടുപ്, ജഗതീ, അതിഛന്ദസ്, അത്യഷ്ടി, അതിജഗതി, വിരാട്—ഇവയാണ് ആ ഛന്ദസുകൾ. ഈ വാക്യങ്ങൾ എന്താണ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്, എന്താണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, എന്താണ് വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നത്, എന്താണ് നിഷേധിക്കുന്നത്—ഇതിന്റെ ഹൃദയം ഈ ലോകത്തിൽ ഞാനല്ലാതെ ആര്ക്കും അറിയില്ല. അത് എന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, എന്നെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നു, എന്നെ നിഷേധിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ശബ്ദത്തിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന വേദാർത്ഥം മുഴുവനും എന്നെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തി, മായയെ മാത്രം ഉച്ചരിച്ച് അവസാനം അതിനെ നിഷേധിച്ച് കൃപയാകുന്നു. അത് മൃഗങ്ങൾ—മാൻ, പന്നി, കാട്ടുനായ, കാള, മഹിഷി, ആന, പശുപുഞ്ചി, കുരങ്ങ്, നീരാളി, പാമ്പ്—ഇവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, രാജാക്കന്മാരിൽ പ്രധാനനായ പാരിക്ഷിത്, തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം ആ മഹാത്മാവിന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കടന്നു. അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ, അഗ്നിഹോത്രം ദഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മഹർഷിയെ അവർ കണ്ടു. ആ മഹർഷി ദീർഘകാലം കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ടു പ്രകാശവാനായിരുന്നു; എന്നാൽ, ഭഗവാന്റെ കൃപയുള്ള കാഴ്ചകളും അമൃതസമാനമായ വചനങ്ങളും കേട്ടതുകൊണ്ടു, അത്രയും ക്ഷീണിച്ചിരുന്നില്ല. നീണ്ട ശരീരവും താമരപ്പൂവിന്റെ ദളങ്ങളെപ്പോലുള്ള കണ്ണുകളും, ജടാമുടിയും വൃക്ഷചർമ്മ വസ്ത്രവും ധരിച്ചും, യുക്തമായ അശുദ്ധതയോടെയും അലങ്കാരരഹിതനുമായും അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാജാവ് ആശ്രമത്തിലേക്ക് അടുക്കി വന്ദനം ചെയ്‌തപ്പോൾ, മഹർഷി യഥാക്രമം అతനോട് ആദരപൂർവ്വം സ്വാഗതം പറഞ്ഞു. ശേഷം, മഹർഷി രാജാവിനെ യോഗ്യമായ ഉപചാരങ്ങൾ നൽകി, ആത്മസംയമനമുള്ള രാജാവിനെ ഇരുത്തി, ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞയെ ഓർത്ത്, സുദിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, നിങ്ങൾ സദാചാരികളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടന്മാരുടെ നാശത്തിനുമാണ് ഈ യാത്ര. കാരണം, നിങ്ങൾ ഹരിയുടെ ശക്തിയേയാണ്. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ഇന്ദ്രൻ, വായു, യമൻ, ധർമ്മൻ, വരുണൻ—ഈ സ്ഥാനങ്ങളിലൊക്കെയും രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതും നിങ്ങൾ തന്നെയാണ്. നിങ്ങളെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വിജയരഥത്തിൽ കയറി, രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കഠിനമായ വില്ലുമായി, ദുഷ്ടന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവനാണ് നിങ്ങൾ. നിങ്ങളുടെ സൈന്യത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭൂമിയെ ചവിട്ടുമ്പോൾ ഭൂമണ്ഡലം വിറയുന്നു; മഹാപടകളെ അണിനിരത്തി, ദീപ്തിമാനായ സൂര്യനെപ്പോലെ നിങ്ങൾ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നു. ഇപ്പോൾ തന്നെ, ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ച വർണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥയുടെ എല്ലാ അതിരുകളും, ചോറന്മാർക്കാൽ തകർക്കപ്പെടും. അപ്രകാരം, ലോഭവും അഴുക്കും നിറഞ്ഞ പുരുഷന്മാർ അധർമ്മം വളർത്തും; നിങ്ങൾ വിശ്രമിച്ചാൽ, ഈ ലോകം ദുര്‍ജ്ജനന്മാരാൽ പിടിച്ചുപറ്റപ്പെടുകയും നശിക്കുകയും ചെയ്യും. എങ്കിലും, മഹാനുഭാവാ, നിങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്തെന്നു ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു; നമുക്ക് സത്യഹൃദയത്തോടെ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാം." ഇതിനു ശേഷം, ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: "ശീതകാലത്തിന്റെ ആദ്യ മാസം, നന്ദഗോപന്റെ വ്രജയിലെ യൗവനവതിയായ ഗോപികകൾ, കാത്യായനിദേവിയെ ഉപവാസചര്യയോടെ ആരാധിച്ചു. അവർ പുലർച്ചെ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, യമുനാതീരത്ത് കുളിച്ച്, മണലാൽ ഒരു ദേവീപ്രതിമ നിർമ്മിച്ച്, സുഗന്ധപുഷ്പങ്ങൾ, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, അർപ്പണങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപം, വിവിധ ദാനങ്ങൾ, മുളകളും പഴങ്ങളും ധാന്യങ്ങളും എന്നിവയാൽ ദേവിയെ പൂജിച്ചു. അവർ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചു: 'കാത്യായനി മഹാമായേ മഹായോഗിന്യധീശ്വരി, നന്ദഗോപസ്യ സുതം പതി മേ കുരു തേ നമഃ.' അങ്ങനെ, അവർ കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു കേന്ദ്രീകരിച്ച്, ഭദ്രകാളിയെ ഒരു മാസം പൂജിച്ചു, നന്ദന്റെ പുത്രൻ തങ്ങളുടെ ഭർത്താവാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ. പ്രതിദിനം, സഖികളോടൊപ്പം ഉണർന്ന്, കൈകൈകോർത്ത്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട്, അവർ യമുനയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി. ഒരിക്കൽ, അവർ യമുനാതീരത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, പതിവുപോലെ വസ്ത്രങ്ങൾ അകത്തുവെച്ച്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട് ആനന്ദത്തോടെ ജലത്തിൽ കളിച്ചു. സർവ്വയോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, സഖികളോടൊപ്പം അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, ഉടൻ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത്, കടമ്പമരത്തിൽ കയറി, സഖികളോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: 'വരൂ, ഓരോരുത്തി തങ്ങളുടേതായ വസ്ത്രം എടുക്കൂ; ഞാൻ സത്യം പറയുന്നു. നിങ്ങൾ ഉപവാസചര്യയിൽ ക്ഷീണിച്ചവരാണെങ്കിൽ, ഞാൻ കളിയല്ലാതെ പറയുന്നു. ഞാൻ ഒരിക്കലും കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല; ഈ ബാലന്മാർക്ക് അതറിയാം. സുന്ദരികളേ, ഓരോരുത്തി വേർതിരിച്ച് വരിക, ഒരുമിച്ചല്ല.' കൃഷ്ണന്റെ ഈ കളിയാട്ടം കണ്ട ഗോപികകൾ പരസ്പരം ലജ്ജയോടെ നോക്കി, പുഞ്ചിരിച്ചു, പക്ഷേ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കെ, മനസ്സിൽ ആകുലതയോടെ, കഴുത്തുവരെയായി തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി വിറയുന്ന അവർ പറഞ്ഞു: 'പ്രിയ നന്ദനന്ദനാ, ദയവായി ഞങ്ങളെ മാനിക്കണം; നിങ്ങൾ വ്രജയുടെ മഹത്വം അറിയുന്നവനാണ്. ഞങ്ങൾ വിറയുന്നു, ദയവായി ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചു തരിക.' 'ശ്യാമസുന്ദരാ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദാസികളാണ്; നിങ്ങൾ പറയുന്നതു ചെയ്യാം. ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനേ, ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചു തരൂ; അല്ലെങ്കിൽ രാജാവിനോട് പരാതി പറയും.' ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്റെ ദാസികളാണെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യുമെന്നും സത്യം ആണെങ്കിൽ, ഈ വിശുദ്ധപുഞ്ചിരിയുള്ളവർ ഇവിടെ വന്നു വസ്ത്രങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങണം.' അപ്പോൾ, തണുപ്പിൽ വിറയുന്ന ഗോപികകൾ കൈകൊണ്ട് ശരീരം മറച്ച് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. അവരെ അശക്തരായി കണ്ട കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ നിർമ്മലഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ചും, വസ്ത്രങ്ങൾ തോളിൽ വച്ച്, സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ വസ്ത്രം ധരിക്കാതെ വെള്ളത്തിൽ കയറിയത് ദേവതകളോടുള്ള അപചാരമാണ്. കൈകൂപ്പി തലവഴിച്ച് ഈ ദോഷം മാറ്റുക; പിന്നെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത് ധരിക്കാം.' അച്യുതന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, വ്രജനാരികൾ മനസ്സിലാക്കി—വസ്ത്രം ധരിക്കാതെയുള്ള സ്നാനം വ്രതമനുസരിച്ച് തെറ്റാണ്. തന്റെ ആഗ്രഹം പൂർത്തിയാക്കാനായി, കൃഷ്ണൻ നേരിട്ട് നിർദ്ദേശിച്ചതിനാൽ, അത് വ്രതസമാപ്തിയായി അംഗീകരിച്ചു; അതിൽ പാപമില്ലെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.