ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൂമിയിൽ യജ്ഞങ്ങളിലൂടെ ദേവതകളെ ആരാധിച്ചവർ, "നാം സ്വർഗത്തിൽ ആസ്വദിക്കും" എന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ സൗഖ്യം അവസാനിച്ചാൽ, അവർ വീണ്ടും ഭൂമിയിൽ സമ്പന്നരായി ഉന്നതജന്മം പ്രാപിക്കാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ പുഷ്പിതമായ വാക്കുകളിൽ മനസ്സു ചിതറുന്നവർ, അഭിമാനികളും അത്യന്തം ലോഭികളുമായവർക്ക്—even എന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ആകർഷകമല്ല. വേദങ്ങൾ, ബ്രഹ്മം, ആത്മാവ്, ദേവതകൾ എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; മഹർഷികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു, ഞാനും അത്തരം പരോക്ഷവാക്യങ്ങൾക്കാണ് ഇഷ്ടം. ശബ്ദബ്രഹ്മം അത്യന്തം ഗ്രഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും, പ്രാണൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവ ചേർന്ന് രൂപപ്പെടുന്നതും, അപ്പാരവും അഗാധവുമായതും സമുദ്രം പോലെ കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതുമാണ്. ഞാനായ അനന്തൻ—അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മം—ഇത് വികസിപ്പിക്കുന്നു; സകലജീവികളിലും ഇത് ശബ്ദരൂപത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു, കമലദണ്ടിനുള്ളിലെ തന്തുവുപോലെ. ഒരു ഇലി ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വായിലൂടെ തന്തു പുറത്ത് വിടുന്നതുപോലെ, പ്രാണൻ ശബ്ദംകൊണ്ട് ആകാശത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലൂടെ സ്പർശരൂപത്തിൽ ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. അവൻ ഛന്ദസ്സുകളും അമൃതവുമാണ്, ആയിരം മാർഗങ്ങൾ ഉള്ളവൻ; വ്യഞ്ജനങ്ങൾ, സ്വരങ്ങൾ, ഉഷ്മങ്ങൾ, അനുനാസികങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഓം എന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൻ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്നു. സ്വയം, അവൻ മഹത്തായ അനന്തമായ വാക്കുകൾ—വ്യത്യസ്ത ഭാഷകളിൽ, നാലു അക്ഷരങ്ങൾ വീതം കൂട്ടി കൂട്ടി—സൃഷ്ടിക്കുകയും പിന്‍വലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗായത്രി, ഉഷ്ണിക്, അനുഷ്ടുപ്, ബൃഹതി, പങ്ക്തി, ത്രിഷ്ടുപ്, ജഗതി, അതിഛന്ദസ്, അത്യഷ്ടി, അതിജഗത്, വിരാട്—ഇവയാണ് ഛന്ദസ്സുകൾ. ഇതൊക്കെ എന്തിനെ സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്താണ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്, സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നത്? ഈ ലോകത്തിൽ അതിന്റെ ഹൃദയം ഞാൻ മാത്രം അറിയുന്നു. അതെ, അത് എന്നെ സ്ഥാപിക്കുകയും, എന്നെ സൂചിപ്പിക്കുകയും, എന്നെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുകയും, നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശബ്ദം ആശ്രയിച്ച് വേദങ്ങളുടെ സമഗ്രാർത്ഥം എന്നെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നു; മായ മാത്രം പാരായണം ചെയ്ത ശേഷം അതിനെ നിഷേധിച്ച് കൃപയുള്ളതാവുന്നു. അത് മൃഗങ്ങൾ—മാൻ, പന്നി, കാട്ടുനായ, കാള, മാവലി, ആന, പശുവിന്റെ വാൽ, കുരങ്ങ്, മൂങ്ങ, പാമ്പ് എന്നിവയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തിലേക്ക് രാജാക്കൻ തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം പ്രവേശിച്ചു, അവിടെ യജ്ഞാഗ്നി കത്തുന്ന സന്യാസിയെ കാണുകയും ചെയ്തു. അവനെ ദീർഘകാലം കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ടുള്ള പ്രകാശത്തോടെ രാജാവ് കണ്ടു; ദൈവാനുഗ്രഹവും അമൃതസമമായ വചനങ്ങളും കേട്ടതിനാൽ അവൻ വളരെ ക്ഷയിച്ചിരുന്നില്ല. ദീർഘനായൻ, കമലദളസദൃശമായ കണ്ണുകൾ, ജടാമുടി, വർക്കം ധരിച്ചവസ്ത്രം, അശുദ്ധമായ വേഷം, അലങ്കാരമില്ലാത്തതും അശോഭനവുമായിരുന്നു. രാജാവ് ആശ്രമത്തിലേക്ക് അടുത്ത് നമസ്കരിച്ചപ്പോൾ, സന്യാസി യുക്തമായ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. യോഗ്യമായ അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, സ്വയംനിയമനിലയിലുള്ള രാജാവിനെ ഇരുത്തി, ഹരിയുടെ ആജ്ഞ ഓർത്തുകൊണ്ട്, സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു: "നീ ധാർമ്മികന്മാരെ രക്ഷിക്കാനും ദുഷ്ടന്മാരെ നശിപ്പിക്കാനുമാണ് ഈ ഭ്രമണം; നീ ഹരിയുടെ ശക്തിയാണ്. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ഇന്ദ്രൻ, കാറ്റ്, യമൻ, ധർമ്മൻ, വരുണൻ എന്നിവയുടെ രൂപങ്ങളിലേക്കും സ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും നീ പ്രവേശിക്കുന്നു—ശുദ്ധനായവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. നിന്റെ വിജയരഥം, രത്നാലങ്കൃതമായും ഭയങ്കരമായ വില്ലുമായി നീ കയറാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ പോലും, ദുഷ്ടന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. നിന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ കാൽ ചുവടുകൾ ഭൂമിയുടെ വട്ടം തകർക്കുന്നു, ഭൂമണ്ഡലം വിറയ്ക്കുന്നു, മഹാസൈന്യം നീയെടുത്ത് നീ പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ്, രാജാവേ, ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ച വർണാശ്രമ വ്യവസ്ഥയിലൂടെ സ്ഥാപിച്ച എല്ലാ അതിരുകളും കള്ളന്മാരാൽ നിശ്ചയമായും തകർക്കപ്പെടുന്നത്. അധർമ്മം ഉയരും, അത്യന്തം ലോഭികളും നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവരുമായ ആളുകൾ വളർത്തും; നീ വിശ്രമിച്ചാൽ ഈ ലോകം ദുഷ്ടന്മാരാൽ പിടിച്ചെടുക്കപ്പെടുകയും നശിക്കുകയും ചെയ്യും. എങ്കിലും, മഹാവീരാ, എന്തിനാണ് നീ ഇവിടെ വന്നത് എന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു; നമുക്ക് സത്യഹൃദയത്തോടെ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാം." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ശീതകാലം ആരംഭിച്ച ആദ്യമാസത്തിൽ, നന്ദഗോകുലത്തിലെ യൗവനത്തിൽ എത്തിയ ഗോപികകൾ, കാത്യായനീദേവിയെ ആരാധിക്കാൻ വ്രതം ആരംഭിച്ചു; വളരെ ലളിതമായ ഭക്ഷണമാണ് അവർ കഴിച്ചത്. പ്രഭാതത്തിൽ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചയുടൻ, അവർ കാളിന്ദിനദിയിൽ കുളിച്ച്, നദീതടത്തിൽ മണലാൽ ദേവിയുടെ പ്രതിമ നിർമ്മിച്ച് ആരാധിച്ചു. സുഗന്ധപുഷ്പമാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, അർപ്പണങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപം, വിവിധ തരത്തിലുള്ള—ചെടിപ്പിറവികൾ, പഴങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവയൊക്കെയും—they used for worship. അവർ ഈ മന്ത്രം ജപിച്ചു: "കാത്യായനീ മഹാമായേ മഹായോഗിന്യധീശ്വരി, നന്ദഗോപസുതം ദേവി പതിം മേ കുരു തേ നമഃ." ഇങ്ങനെ, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ മാത്രം ധ്യാനിച്ച്, ഒരു മാസം ഭദ്രകാളിയെ ആരാധിച്ച്, നന്ദപുത്രൻ ഭർത്താവാകണമെന്ന ആഗ്രഹം അവർ പാലിച്ചു. പ്രഭാതത്തിൽ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം എഴുന്നേറ്റ്, കൈകൈകോർത്ത്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട് അവർ ഓരോ ദിവസവും കാളിന്ദിയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി. ഒരു ദിവസം, നദീതടത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, മുമ്പെ പോലെ വസ്ത്രങ്ങൾ അകലെ വച്ചു, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട് ജലത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ കളിച്ചു. സകലയോഗികളുടെ അധിപനായ കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം അവിടെ എത്തി, അവരുടെ മോഹം നിറവേറ്റാൻ. വേഗത്തിൽ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്ത്, കദംബമരത്തിൽ കയറി, പക്കലുള്ള ബാലന്മാരോടൊപ്പം ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കളിയായി സംസാരിച്ചു: "വരൂ, ഓരോരുത്തരായി താങ്കളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചെടുക്കൂ; ഞാൻ സത്യമാണ് പറയുന്നു, കളിയല്ല—നിങ്ങൾ വ്രതത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ." "ഞാൻ ഒരിക്കലും കള്ളം പറഞ്ഞിട്ടില്ല, ഇവർക്ക് (കുട്ടികൾക്ക്) അതറിയാം; സുന്ദരികളേ, ഓരോരുത്തരായി വരിക, എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് വരേണ്ട." കൃഷ്ണന്റെ ഈ കളിയുള്ള പ്രവൃത്തി കണ്ടു, സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയ ഗോപികകൾ പരസ്പരം ലജ്ജയോടെ നോക്കി, പുഞ്ചിരിച്ചു, പക്ഷേ വെള്ളത്തിൽനിന്ന് പുറത്തു വരാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സുകൾ അലയുന്നു; കഴുത്തുവരെ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി വിറയുന്ന അവർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "നന്ദപുത്രാ, ദയവായി ഞങ്ങളെ ആദരിക്കുക; നിങ്ങൾ വ്രജയിലേയ്ക്ക് പ്രശംസനീയനാണെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയുന്നു. ഞങ്ങൾ വിറയുന്നു, ദയവായി ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരികെ തരിക." "ശ്യാമസുന്ദരാ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ദാസിമാരാണ്, നിങ്ങൾ പറയുന്നതു ചെയ്യാം; ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനായ കൃഷ്ണാ, ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തരിക, അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ രാജാവിനോട് പരാതിപ്പെടും." പുണ്യശ്ലോകനായ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ സത്യത്തിൽ എന്റെ ദാസിമാരാണെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുമെന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ ശുദ്ധസ്മിതമുള്ള ഗോപികമാർ ഇവിടെ വരിക, അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങുക.