ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്യാപാരികൾ യാഥാർത്ഥ്യമായ സമ്പത്തിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കു ഓടുന്നതുപോലെ, ചിലർ മനസ്സിൽ ആ സ്വപ്നലോകത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു, അതിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന സുഖങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിച്ചു. ആ ലോകം കേൾക്കാൻ അത്രമേൽ ആഹ്ലാദകരമായിരിക്കും, പക്ഷേ അതൊരു സ്വപ്നം പോലെയാണ്—അസ്ഥിരവും യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്തതുമാണ്. രജസ്, സത്ത്വ, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങളിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നവരും, ആ ഗുണങ്ങളെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നവരും, യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്നെ അറിയാതെ, ഇന്ദ്രനും മറ്റ് പ്രധാന ദേവതകളെയും ആരാധിക്കുന്നു. ഇവർ യാഗങ്ങൾ നടത്തി ദേവതകളെ സ്തുതിച്ച്, "നാം സ്വർഗത്തിൽ സുഖം അനുഭവിക്കും" എന്ന ആശയത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ സുഖം കഴിഞ്ഞാൽ, അവരിൽ പലരും ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ധനവാന്മാരായി, ഉന്നതജാതിയിൽ ജനിക്കണമെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, മനസ്സു പുഷ്പവാക്യങ്ങളിൽ ആകർഷിതരായി, അത്യന്തം അഭിമാനവും അതിരില്ലാത്ത താല്പര്യവും ഉള്ളവർക്കു, എന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ആകർഷണീയമല്ല. വേദങ്ങൾ ബ്രഹ്മം, ആത്മാവ്, ദേവതകൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു; മഹർഷികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു, ഞാനും അതുപോലെ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശബ്ദബ്രഹ്മം അത്യന്തം ഗ്രഹിക്കാൻ ദുഷ്കരമായ ഒന്നാണ്—പ്രാണൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവയാൽ ചേർന്നത്; അതിരില്ലാത്തതും, അഗാധവും, സമുദ്രം പോലെയുള്ളതുമാണ്. അതിന് രൂപം നൽകുന്നത് അനന്തമായ ശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മൻ തന്നെയാണ്; എല്ലാ ജീവികളിലും അത് ശബ്ദരൂപത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു—പുഷ്പത്തിന്റെ കുരുക്കിലെ നൂൽപോലെ. സ്പൈഡർ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു വായിലൂടെ ജാലം പുറത്ത് വിടുന്നതുപോലെ, പ്രാണനും ശബ്ദത്തോടുകൂടി ആകാശത്തിൽ നിന്നു മനസ്സിലൂടെ സ്പർശരൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു. ആ പ്രഭു ഛന്ദസ്സുകളും അമൃതവും ആയിരം മാർഗ്ഗങ്ങളുമുള്ളവനാണ്; അക്ഷരങ്ങൾ, സ്വരങ്ങൾ, ഉഷ്മങ്ങൾ, അനുനാസികങ്ങൾ ചേർന്ന ഓം എന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ തന്നെ, വിവിധ ഭാഷകളിൽ, നാലു അക്ഷരങ്ങൾ വീതം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയതും അനന്തവുമായ വാക്കുകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും പിന്മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗായത്രി, ഉഷ്ണിക്, അനുഷ്ടുപ്, ബൃഹതീ, പങ്ക്തി, തൃഷ്ടുപ്, ജഗതീ, അതിഛന്ദസ്, അത്യഷ്ടി, അതിജഗതീ, വിരാട്—ഇവയാണ് ഛന്ദസ്സുകൾ. ഈ വാക്കുകൾ എന്ത് സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്ത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു, എന്ത് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു, അതോ എന്ത് നിരസിക്കുന്നു—ഇവയുടെ ആന്തരസാരാംശം എന്നെ ഒഴികെ ആരും അറിയുന്നില്ല. ഈ വാക്കുകൾ എന്നെ സ്ഥാപിക്കുകയും, സൂചിപ്പിക്കുകയും, വ്യത്യസ്തമാക്കുകയും, നിരസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ വേദങ്ങളുടെ സകല അർത്ഥവും ശബ്ദത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് എന്നെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു; ഒടുവിൽ മായ മാത്രം പാരായണം ചെയ്ത്, അതിനെ നിരസിച്ച് ദയയോടെ അവസാനിക്കുന്നു. അത് ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ മാൻ, കാട്ടുപന്നി, കാട്ടുനായ, കാള, മഹിഷി, ആന, പശുവിന്റെ വാൽ, കുരങ്ങ്, നീരാളി, പാമ്പ് എന്നിവയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തിലേക്ക് രാജാക്കൻ തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അവിടെ യജ്ഞാഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നതും, മഹർഷിയെ ഇരുന്നിരിക്കുന്നതും കണ്ടു. അവൻ ദീർഘകാലം കഠിനതപസ്സിൽ മുഴുകിയിരുന്നുവെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ കാഴ്ചകളും അമൃതസമാനമായ വാക്കുകളും കേട്ടതിനാൽ, അത്ര ക്ഷീണിച്ചവനായി തോന്നിയില്ല. ദീർഘനായനായ കണ്ണുകൾ, ജടാമുടി, വൃക്ഷച്ചൊല്ല് ധരിച്ച വസ്ത്രം, യഥായോഗ്യം അശുദ്ധമായ രൂപം, അലങ്കാരമില്ലാത്ത അവസ്ഥ—ഇവയൊക്കെയാണ് ആ മഹർഷിയുടെ രൂപം. രാജാവ് ആശ്രമത്തിൽ എത്തി, മഹർഷിക്ക് നമസ്കരിച്ചു. മഹർഷി യോജിച്ച സത്കാരവും ആശംസകളും നൽകി രാജാവിനെ സ്വീകരിച്ചു. മഹർഷി യഥാവിധി അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച ശേഷം, ആത്മസംയമനം പുലർത്തുന്ന രാജാവിനെ ഇരുത്തി, ഹരിയുടെ ആജ്ഞ ഓർമ്മിച്ച് സ്നേഹപൂർവ്വം സാന്ത്വന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "ഭഗവൻറെ ശക്തിയാൽ നീ സന്മാർഗ്ഗക്കാരെ രക്ഷിക്കാനും ദുഷ്ടരെ സംഹരിക്കാനും ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ഇന്ദ്രൻ, വായു, യമൻ, ധർമ്മൻ, വരുണൻ എന്നിവരുടെ രൂപവും സ്ഥാനവും നീ സ്വീകരിക്കുന്നു—നിനക്ക് നമസ്കാരം, ശുദ്ധനേ. നീ രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വിജയരഥത്തിൽ കയറി ഭയങ്കരമായ വില്ല് കൈവശമാക്കി ഇറങ്ങാത്തപ്പോൾ, നിന്റെ രഥം കൊണ്ടു ദുഷ്ടരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. നിന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ കാൽമുതൽ ഭൂമിയെ ചവിട്ടി, ഭൂമണ്ഡലം കുലുക്കി, മഹാസൈന്യത്തെ പുറത്ത് വിളിച്ചു നീ സഞ്ചരിക്കുന്നു—പ്രകാശിക്കുന്ന സൂര്യനെപ്പോലെ. അപ്പോൾ തന്നെ, ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ച വർണ്ണാശ്രമ വ്യവസ്ഥയുടെ എല്ലാ അതിരുകളും കള്ളന്മാർ തകർക്കും. അപ്രകാരം, ധർമ്മം ഇല്ലാതായ, തൃപ്തിയില്ലാത്ത, അതിരില്ലാത്ത പുരുഷന്മാർ അന്യായം വളർത്തും; നീ വിശ്രമിച്ചാൽ, ലോകം കള്ളന്മാരാൽ പിടിച്ചെടുക്കപ്പെടും, നശിക്കും. എങ്കിലും, മഹാശൂരാ, നീ ഇവിടെ വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം ചോദിക്കുന്നു; നാം സത്യഹൃദയത്തോടെ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാം." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: "ശീതകാലത്തിന്റെ ആദ്യമാസത്തിൽ, നന്ദഗോപന്റെ വ്രജയിലുള്ള യുവതികൾ, കാത്യായനീ ദേവിയെ ഉപാസിക്കാൻ വ്രതം ആരംഭിച്ചു. അവർ സൂക്ഷ്മമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ മാത്രം കഴിച്ചു. പ്രഭാതത്തിൽ, സൂര്യോദയ സമയത്ത്, കാളിന്ദി നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു, കരയിൽ മണൽകൊണ്ടു ദേവിയുടെ പ്രതിമ നിർമ്മിച്ചു, അവളെ ആരാധിച്ചു. സुगന്ധമുള്ള പുഷ്പമാലകളും, സുഗന്ധിതങ്ങൾ, അർപ്പണങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപം, ചെറുതും വലുതുമായ വിത്ത്, പഴം, ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവയുമായി അവർ ദേവിയെ ആരാധിച്ചു. 'കാത്യായനീ, മഹാശക്തിയേ, മഹായോഗിനിയേ, പരമേശ്വരിയേ, നന്ദപുത്രൻ എനിക്ക് ഭർത്താവാവണമേ; നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു' എന്ന മന്ത്രം ജപിച്ചു അവർ ആരാധന നടത്തി. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കിയ ആ കന്യകമാർ, ഒരു മാസം ഭദ്രകാളിയെ ആരാധിച്ചു, നന്ദനന്ദനനായ കൃഷ്ണൻ ഭർത്താവാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ. പുലർച്ചെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം എഴുന്നേറ്റു, കൈകൈകോർത്ത്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട്, ദിവസേന കാളിന്ദിയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി. ഒരു ദിവസം, അവർ നദിത്തീരത്ത് എത്തി, പതിവുപോലെ വസ്ത്രങ്ങൾ വച്ചു, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട് ആനന്ദത്തോടെ വെള്ളത്തിൽ കളിച്ചു. അപ്പോൾ, യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, അവരുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കി, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം അവിടെ എത്തി, അവരുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ. വേഗത്തിൽ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തു, കദമ്പമരത്തിൽ കയറി, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, കളിയോടെ അവളോടു പറഞ്ഞു: 'വരൂ പെൺകുട്ടികളേ, നിങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും ഇഷ്ടാനുസരണം എടുത്തു കൊണ്ടുപോകൂ; ഞാൻ സത്യമാണ് പറയുന്നത്, കളിയല്ല—നിങ്ങൾ വ്രതത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ. ഞാൻ ഒരിക്കലും പൊയ്കരുത് പറഞ്ഞിട്ടില്ല, ഈ കുട്ടികൾക്ക് അതറിയാം; ഒരുമിച്ച് അല്ല, ഓരോരുത്തരും വരിക. കൃഷ്ണന്റെ ഈ കളിയനുഭവിച്ച്, ഗോപികൾ ലജ്ജയോടെ പരസ്പരം നോക്കി, പുഞ്ചിരിച്ചു, പുറത്തു വരാതെ നിന്നു. ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മനസ്സു ഉല്ലാസത്തോടെ നിറഞ്ഞ്, തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ കഴുകിയ അവൾ, കിടക്കുമ്പോൾ, 'നന്ദപുത്രാ, ദയവായി ഞങ്ങളെ മാനിക്കണം; നീ വ്രജയുടെ മഹത്വം അർഹിക്കുന്നവനാണ്. ഞങ്ങൾ വിറയുന്നുണ്ട്; ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തിരിച്ചു തരിക' എന്നു വിനയപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.