ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭാഗവതം ആദ്യ സ്കന്ധത്തിലെ ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, മനുഷ്യരുടെ ഉത്തമമായ ഗതി ഫലപ്രദമായ കർമ്മഫലങ്ങൾ അല്ല, എന്നാൽ അവരെ ആകർഷിക്കാൻ, മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നപോലെ, അതിനെ കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്നു. ജനനം മുതൽ മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ, ജീവൻ, സ്വന്തം ജനങ്ങൾ എന്നിവയോട് ആകർഷിതരാണ്, എന്നാൽ ഇവയാണ് അവരുടെ ദു:ഖത്തിന് കാരണമാകുന്നത്. സ്വാർത്ഥം അറിയാത്തവർ ദു:ഖത്തിന്റെ വഴിയിൽ തെറ്റി നടക്കുന്നു; ബുദ്ധിമാനായവർ വീണ്ടും അവരെ അതേ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമോ? അങ്ങനെ, ചിലർ അറിവില്ലാതെ, തെറ്റായ മനസ്സോടെ, പൂക്കൾ പോലെ മനോഹരമായ കർമ്മഫലങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നില്ല, കാരണം വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ പ്രശംസിക്കുന്നില്ല. ആഗ്രഹം, ദയനീയത, ആസക്തി എന്നിവയുള്ളവർ, പൂക്കളുടെ ഭംഗിയിലാണു മനസ്സു, ഫലത്തിൽ അല്ല; അവർ തീയിൽ പറക്കുന്ന പാറ്റകളെപ്പോലെയാണ്, സ്വന്തം ലോകം അറിയുന്നില്ല. പ്രിയവേ, അവർ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന എന്നെ അറിയുന്നില്ല, ഈ ലോകം എന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നതെന്ന്; മന്ത്രങ്ങൾക്കും യാഗങ്ങൾക്കും തൃപ്തിയില്ലാത്തവർ, മൂടൽമഞ്ഞ് കണ്ണിൽ പടർന്നവരെപ്പോലെയാണ്. എന്റെ പരോക്ഷ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആസക്തരായവർ, ഹിംസയോട് ആകർഷണം വളരുമ്പോൾ, യാഗം പോലും അവർക്കു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നില്ല. നിഷ്ടൂരന്മാരായ, സ്വാർത്ഥസുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, ദേവന്മാർക്കും പിതൃകൾക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കും, ഹിംസയിലൂടെ ലഭിച്ച മൃഗങ്ങളാൽ യാഗങ്ങൾ നടത്തുന്നു. വ്യാപാരികൾ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വപ്നം പോലെ അശാസ്ത്രമായ ലോകത്തിൽ അനുഭവങ്ങൾക്കു മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. രാജസ, സാത്വിക, തമസ ഗുണങ്ങളിൽ ഉറച്ചവർ, ആ ഗുണങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവർ, ഇന്ദ്രാദി പ്രധാന ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നു, എന്നെ യഥാർത്ഥരൂപത്തിൽ അല്ല. ഇവിടെ ദേവന്മാരെ യാഗങ്ങൾ കൊണ്ട് ആരാധിച്ചവർ, "സ്വർഗത്തിൽ ആനന്ദിക്കും" എന്നതായാണ് കരുതുന്നത്; ആ അനുഭവം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും സമ്പന്നരായി, ഉന്നത ജന്മം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പൂക്കളെ പോലെ മനോഹരമായ വാക്കുകളിൽ മനസ്സു ചിതറുന്ന, അഭിമാനവും അത്യധികം ആസക്തിയും ഉള്ളവർക്ക് എന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ആകർഷണമില്ല. വേദങ്ങൾ, ത്രയീ വിഭജനം, ബ്രഹ്മം, ആത്മാവ്, ദേവതകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചാണ്; മുനികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു, ഞാൻ പോലും പരോക്ഷഭാഷയിൽ സ്നേഹിക്കുന്നു. ശബ്ദ-ബ്രഹ്മം അത്യന്തം ദുർബോധമാണ്, പ്രാണൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവ ചേർന്നതാണ്; അതു അതിരില്ലാത്തതും ആഴമുള്ളതും കടന്നുപോകാൻ കടലിനെപോലും പ്രയാസമുള്ളതും. അത് ഞാൻ, അനന്തൻ, അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മം, വികസിപ്പിക്കുന്നു; ജീവികളിൽ, ശബ്ദരൂപത്തിൽ, താമരയുടെ തണ്ടിൽ ഉള്ള തന്തു പോലെ കാണപ്പെടുന്നു. ഒരു ജാലം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വായിലൂടെ പുറത്ത് വിടുന്ന സ്പൈഡറിനെപോലെ, പ്രാണൻ, ശബ്ദംകൊണ്ട്, ആകാശത്തിൽ നിന്ന്, സ്പർശം രൂപത്തിൽ, മനസ്സിലൂടെ ഉദിക്കുന്നു. ആയതിൽ, ഭഗവാൻ ച്ഛന്ദസുകളും അമൃതവും കൊണ്ടുള്ളവൻ, ആയിരം വഴികളുള്ളവൻ; ഓം, വ്യഞ്ജനങ്ങൾ, സ്വരങ്ങൾ, ഉച്ചാരണം, ഘോഷം എന്നിവകൊണ്ട് ആകർഷിതനായി ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിതനാണ്. താൻ തന്നെ, വൻ വാക്കുകൾ, അനന്തമായ ഭാഷകൾ, നാല് അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർന്ന ച്ഛന്ദസുകൾ, സൃഷ്ടിക്കുകയും പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗായത്രി, ഉഷ്ണിക്, അനുഷ്ടുപ്, ബൃഹതി, പംക്തി, ത്രിഷ്ടുബ്, ജഗതി, അതിച്ഛന്ദസ്, അത്യഷ്ടി, അതിജഗത്, വിരാട്—ഇവയാണ് ച്ഛന്ദസുകൾ. അതു എന്തു സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്തു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, എന്തു സൂചിപ്പിക്കുന്നു, വേർതിരിക്കുന്നു? ഈ ലോകത്തിൽ അതിന്റെ ഹൃദയം ഞാൻ മാത്രം അറിയുന്നു. അത് എന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, എന്നെ വേർതിരിക്കുന്നു, എന്നെ നിരസിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട്, വേദങ്ങളുടെ പ്രസ്താവന, ശബ്ദം ആശ്രയിച്ച്, എന്നെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു, മായ മാത്രം ഉച്ചരിച്ച ശേഷം, അതിനെ നിരസിച്ച്, ദയയോടെ മാറുന്നു. അത് ഹരിയ്ക്കും, കാട്ടുപന്നികൾക്കും, കാട്ടുനായ്ക്കൾക്കും, കാളകൾക്കും, കാടുപോത്തുകൾക്കും, ആനകൾക്കും, പശുവിന്റെ വാലുകൾക്കും, കുരങ്ങുകൾക്കും, കുരുമുളകൾക്കും, പാമ്പുകൾക്കും ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആ മഹത്തായ തീർത്ഥത്തിൽ, രാജാവും, അവന്റെ പുത്രന്മാരും, അഗ്നി ജ്വലിക്കുന്ന സദസിൽ, സന്യാസിയെ ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു. ആ സന്യാസി, ദീർഘകാലം കഠിന തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ട്, ദേവന്റെ സ്നേഹഭാവവും അമൃതസമാനമായ വാക്കുകളും കേട്ടതുകൊണ്ട്, അത്ര ക്ഷീണിതനല്ലായിരുന്നു; ദീപ്തമായ രൂപം, താമരപത്രം പോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ, ജടയുള്ള തല, ചൊരിഞ്ഞ വസ്ത്രം, വൃത്തിയില്ലാതെ, അലങ്കാരങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, യഥാർത്ഥ സന്യാസിയുടെ രൂപത്തിൽ. രാജാവ് ആശ്രമത്തിൽ എത്തി, സന്യാസിയ്ക്ക് നമസ്കരിച്ചു, സന്യാസി യഥോചിതമായ ആദരവും സ്വാഗതവും നൽകി. യഥോചിതമായ അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, സ്വയം നിയന്ത്രിതനായ രാജാവിനെ ഇരുത്തി, ദൈവത്തിന്റെ ആജ്ഞ ഓർത്ത്, സന്യാസി സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു: "നിശ്ചയമായി, മഹാരാജാ, നിങ്ങളുടെ സഞ്ചാരം സജ്ജനരുടെ സംരക്ഷണത്തിനും ദുജ്ജനരുടെ നശിപ്പിനും വേണ്ടിയാണ്; ഹരിയുടെ ശക്തിയാണ് നിങ്ങൾ. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ഇന്ദ്രൻ, വायु, യമൻ, ധർമ്മൻ, വരുണൻ എന്നിവയുടെ രൂപവും സ്ഥാനവും സ്വീകരിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്ക് വന്ദനം. നിങ്ങൾ വിജയരഥത്തിൽ, രത്നങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച, ഭയങ്കരമായ വില്ലുമായി, കയറി, ദുജ്ജനരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. സൈന്യത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭൂമിയെ ചവിട്ടി, ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണം കുലുക്കി, വലിയ സേനയെ പുറത്ത് കൊണ്ടുവരുന്നു; ദീപ്തമായ സൂര്യനെപ്പോലെ നിങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ തന്നെ, രാജാവേ, വർണ്ണ-ആശ്രമം വിഭജിച്ച്, ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച അതിരുകൾ, കള്ളന്മാർ തകർക്കും. അന്യായം, ലോഭവും അനിയന്ത്രിതവും ഉള്ളവരുടെ ഇടയിൽ വളരും; നിങ്ങൾ വിശ്രമിച്ചാൽ, ഈ ലോകം കള്ളന്മാർ പിടിച്ചെടുക്കും, നശിക്കും. എങ്കിലും, വീരാ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത് എന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു; നമുക്ക് സത്യഹൃദയത്തോടെ അതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാം." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ശീതകാലം ആദ്യമാസത്തിൽ, നന്ദയുടെ വ്രജത്തിലെ യുവതികൾ, കാത്യായനീദേവിയെ ആരാധിക്കുന്ന വ്രതം ആചരിച്ചു, ലഘുഭക്ഷണം മാത്രം കഴിച്ചു. കാളിന്ദി നദിയിൽ, സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, കുളിച്ച്, മണൽകൊണ്ട് ദേവിയുടെ പ്രതിമ നിർമ്മിച്ച്, തീരത്ത് ആരാധിച്ചു. സुगന്ധിയായ പുഷ്പമാലകൾ, സുഗന്ധങ്ങൾ, അർപ്പണങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപം, വലിയതും ചെറുതുമായ കനികൾ, പഴങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് അവർ ദേവിയെ ആരാധിച്ചു. "കാത്യായനി മഹാമായേ മഹായോഗിനി, അദിഷ്വ, നന്ദസ്യ പുത്രം മേ പതിം കുരു, നമഃ" എന്ന മന്ത്രം ജപിച്ച്, അവർ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജ ചെയ്തു. അങ്ങനെ, കൃഷ്ണനെ മനസ്സിൽ നിറച്ചു, ഒരു മാസം ഭദ്രകാളിയെ ആരാധിച്ചു, നന്ദപുത്രൻ ഭർത്താവാവണമെന്ന ആഗ്രഹം കൊണ്ട്. പ്രഭാതത്തിൽ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, കൈകൾ ചേർത്ത്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട്, അവർ പ്രതിദിനം കാളിന്ദിയിൽ കുളിക്കാൻ പോയി.