ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾ രാമനും മറ്റു ഗോപ്പകുമാരന്മാരുമായി സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ മേച്ചു നടക്കുന്ന കാഴ്ച കൃഷ്ണൻ വംശി വായിച്ച് ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ വൃക്ഷങ്ങൾ കൃഷ്ണനോടുള്ള അമിതപ്രേമത്തിൽ തങ്ങളുടെ പുഷ്പിതമായ ശാഖകൾ ഉയർത്തി, സുഹൃത്തിനായുള്ള തണൽ നൽകാൻ തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടകളായി വ്യാപിപ്പിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കുങ്കുമം പുല്ലുകളിൽ പതിഞ്ഞതും, അത് അവരുടെ പ്രിയപുത്രന്മാരുടെ വക്ഷസ്സിൽ അലങ്കരിച്ചിരുന്നതും കണ്ടു, പുളിന്ദസ്ത്രികൾ അതു മുഖത്തും വക്ഷസ്സിലും പുരട്ടി കൃഷ്ണനെ കണ്ടതിൽ ഉണർന്ന പ്രേമവേദന ശമിപ്പിച്ചു. ഹരിയുടെ ഭൃത്യന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ആ പർവതത്തെ നോക്കൂ; രാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും പാദസ്പർശത്തിൽ ആനന്ദിതനായി, അവരും അവരുടെ പശുക്കളും കൂട്ടുകാരും എത്തുമ്പോൾ, പർവതം തൻ്റെ മലകൾക്കു മുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളവും തണുത്ത പുല്ലും മൂലകളും സമർപ്പിച്ച് ആദരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ രാമനും കൃഷ്ണനും പശുക്കളെ കാട്ടിലൂടെ നയിക്കുമ്പോൾ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, അവരുടെ വംശി മുഴങ്ങുന്ന മധുരധ്വനി എല്ലാ ജന്തുക്കളെയും ആകർഷിക്കുന്നു; സഞ്ചരിക്കുന്നവർ പോലും അചഞ്ചലരാകുന്നു, വൃക്ഷങ്ങൾ ആനന്ദത്തിൽ വിറയുന്നു, അവരുടെ ബന്ധനങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങൾ അത്ഭുതത്തിൽ വീണുപോകുന്നു. ഇങ്ങനെ, വ്രിന്ദാവനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പരസ്പരം വിവരിച്ചുകൊണ്ട് ഗോപ്പികൾ അവന്റെ കൃഡകളിൽ മുഴുകി പോയി. ഇതോടെ ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; ഇത് പരമഹംസന്മാരുടെ ശാസ്ത്രമാണ്. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയവൻ സ്വയം എന്താണെന്നോ അതിലുമുയർന്നതെന്താണെന്നോ അറിയുന്നില്ല; ശരീരത്തിനുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്നവൻ, വെറും കുഴൽപോലെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നവനാണ്; അവന്റെ ജീവിതം വെർത്ഥമാണ്. ഫലപ്രദമായ ഫലങ്ങൾ മനുഷ്യർക്കു പരമോന്നതമായ ഗുണമല്ല; പക്ഷേ അവരെ ആകർഷിക്കാനാണ് ഇത് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നപോലെ. ജന്മത്തിൽ നിന്നുതന്നെ മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ആസക്തിയോടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും ജീവിതത്തിനും ബന്ധുക്കൾക്കും അടിമകളായി, അവയൊക്കെയും അവരുടെ ദുരിതത്തിനുള്ള കാരണം തന്നെയാണ്. സ്വാർത്ഥതയിൽ അറിവില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ കഷ്ടപാടിന്റെ വഴിയിൽ വഴി തെറ്റി അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു; അത്തരം ഇരുണ്ട വഴികളിൽ വീണ്ടും അവരെ ആകർഷിക്കാൻ ജ്ഞാനികൾ ശ്രമിക്കില്ല. അറിവില്ലാത്തവരും വഴിതെറ്റിയ മനസ്സുള്ളവരും ഈ പുഷ്പവാക്യങ്ങളായ ഫലപ്രദഫലങ്ങളെ പ്രസംഗിക്കാറില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ പ്രശംസിക്കാറില്ല. കാമം, ദയനീയത, ലാലസ എന്നിവയാൽ ആകൃഷ്ടരായി, പൂക്കൾക്കു മാത്രമാണ് മനസ്സു നിൽക്കുന്നത്; അത്തരംവർ അഗ്നിയിൽ പറക്കുന്ന പറ്റങ്ങൾപോലെയാണ്; അവർക്കു തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലോകം അറിയില്ല. പ്രിയമേ, ഞാൻ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനാണ്, ഈ ലോകം എന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്; എന്നിട്ടും അവർ എന്നെ അറിയുന്നില്ല; യജ്ഞങ്ങളും സ്തുതികളും കൊണ്ട് തൃപ്തരാകാത്തവർ മൂടൽമഞ്ഞിൽ വീക്ഷണം നഷ്ടപ്പെടുന്നവരെപ്പോലെയാണ്. എന്റെ പരോക്ഷ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടരായി, ഹിംസയോടു ചേർന്ന് പോകുന്നവർക്ക് യജ്ഞം പോലും നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ക്രൂരന്മാർ, സ്വാർത്ഥസുഖത്തിനായി, ദേവന്മാർക്കും പിതൃകൾക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കുമായി, ഹിംസയിലൂടെ ലഭിച്ച മൃഗങ്ങൾ ഉപയോ​ഗിച്ച് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നു. യഥാർത്ഥ സമ്പത്തിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ പിന്തുടരുന്ന വ്യാപാരികളെപ്പോലെ, അവർ മനസ്സിൽ ആ ലോകത്തെ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതൊരു സ്വപ്നം കേൾക്കുന്നതുപോലെ ആസ്വാദ്യമാണ്. രാജസിക, സാത്വിക, താമസിക ഗുണങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്നവരും അവയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും ഇന്ദ്രാദിദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നു; എന്നിരുന്നാലും അവർക്കു ഞാൻ യഥാർത്ഥരൂപത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നില്ല. ഇവിടെ ദേവതകളെ യജ്ഞത്തിൽ ആരാധിച്ചവർ, 'നാം സ്വർഗത്തിൽ അനുഭവിക്കാം' എന്ന് കരുതുന്നു; അവിടെ അനുഭവം കഴിഞ്ഞാൽ, വീണ്ടും ഭൂമിയിൽ ധനികരായും ഉന്നതജന്മം പ്രാപിച്ചവരായും ജനിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പുഷ്പവാക്യങ്ങളിൽ മനസ്സു ചിതറുന്ന, അഭിമാനവും അതിരുകടന്ന ആഗ്രഹവും ഉള്ളവർക്കു എന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ആകർഷണമില്ല. ഈ വേദങ്ങൾ, ത്രയീവിഭാഗങ്ങളോടെ, ബ്രഹ്മം, ആത്മാവ്, ദേവതകൾ എന്നീ വിഷയങ്ങളിലാണ്; മഹർഷികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു; ഞാനും പരോക്ഷവാക്യങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശബ്ദബ്രഹ്മം അത്യന്തം ഗ്രഹിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതും, പ്രാണനും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും ചേർന്നതുമായതും, അതിരില്ലാത്തതും, അത്യന്തം ആഴമുള്ളതും സമുദ്രം പോലെ അഗമ്യവുമാണ്. അത് ഞാനെന്ന അനന്തൻ, അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മം, വികസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; ഭവങ്ങളിൽ അത് ശബ്ദരൂപത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു, കമലദണ്ടിലെ നൂൽപോലെ. ഉള്ളിൽ നിന്നും വായിലൂടെയും ഹൃദയത്തിലൂടെയും ജാലം പുറത്ത് വിടുന്ന ഇലഞ്ഞിയുടെപോലെ, പ്രാണവായു ശബ്ദത്തോടു കൂടിയുള്ളത് ആകാശത്തിൽ നിന്നു ഉത്ഭവിച്ച് മനസ്സിലൂടെ സ്പർശരൂപം എടുക്കുന്നു. അവൻ, അതായത് ഭഗവാൻ, ഛന്ദസ്സുകളും അമൃതവും ആയിരം പാതകളും ഉള്ളവൻ; ഉച്ചാരണമുള്ള അക്ഷരങ്ങൾ, സ്വരങ്ങൾ, ഉഷ്മങ്ങൾ, അനുനാസികങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒംകാരത്തിൽ അവൻ നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ തന്നെ, സ്വയം, മഹത്തായ അനന്തമായ വാക്കുകളെ വിവിധ ഭാഷകളിൽ, ഓരോ ഛന്ദസ്സും നാലു അക്ഷരങ്ങൾ വീതം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടുള്ളതും, സൃഷ്ടിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗായത്രീ, ഉഷ്ണിക്, അനുഷ്ടുപ്, ബൃഹതീ, പങ്ക്തി, ത്രിഷ്ടുപ്, ജഗതീ, അതിഛന്ദസ്, അത്യഷ്ടി, അതിജഗത്, വിരാട്—ഇവയാണ് ഛന്ദസ്സുകൾ. അത് എന്താണ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്, എന്താണ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്, എന്താണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, എന്താണ് വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നത്? ഈ ലോകത്ത് അതിന്റെ ഹൃദയം ഞാനല്ലാതെ ആരും അറിയുന്നില്ല. അത് എന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, എന്നെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നു, എന്നെ നിരസിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ ശബ്ദത്തിൽ ആശ്രയിച്ച വേദങ്ങളുടെ അർത്ഥം മുഴുവൻ എന്നെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നു; ഒടുവിൽ മായ മാത്രം ഉച്ചരിച്ച് അതിനെ നിരസിച്ച് ദയാലുവാകുന്നു. അത് ചുറ്റി മാൻ, പന്നി, കാട്ടുനായ, കാള, മാണ്, ആന, പശുവിന്റെ വാലുകൾ, കുരങ്ങുകൾ, നീർനയ, പാമ്പുകൾ എന്നിവയും ഉണ്ട്. ആ മഹാപുണ്യഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, രാജാവും പുത്രന്മാരും ചേർന്ന്, യജ്ഞാഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നതും, മഹർഷി അവിടെ ഇരിക്കുന്നതും കണ്ടു. അവൻ ദീർഘകാലം കഠിനതപസ്സിൽ ലീനനായതുകൊണ്ടും, ഭഗവാന്റെ കരുണയുള്ള കാഴ്ചകളും അമൃതസമാനമായ വചനങ്ങളും കേട്ടതുകൊണ്ടും, അത്രയും ക്ഷീണമില്ലാതെ പ്രകാശം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. ദീർഘനായ കായം, കമലദളസമാനമായ കണ്ണുകൾ, ജടാമുടി, വൃക്ഷചർമ്മവസ്ത്രം, വ്രതസ്ഥനെന്നതിനു യോജിച്ചപോലെ അശുദ്ധമായ രൂപം, അലങ്കാരമില്ലാത്തതും—all ഇവയോടുകൂടി മഹർഷി അവിടെ ഇരുന്നു. അപ്പോൾ രാജാവ് ആ ആശ്രമത്തിലേക്ക് അടുത്ത് മഹർഷിയ്ക്ക് നമസ്കരിച്ച്, മഹർഷി യോജിച്ച അതിഥിസത്കാരവും ആശംസകളും നൽകി സ്വീകരിച്ചു. മഹർഷി യുക്തമായ അർഘ്യാദികൾ സ്വീകരിച്ച്, ആത്മനിയമനത്തിൽ ഉള്ള രാജാവിനെ ഇരുത്തി, ഭഗവാന്റെ കല്പന ഓർത്തുകൊണ്ട്, സ്നേഹപൂർവ്വം മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ പ്രസംഗിച്ചു: നിശ്ചയമായും, മഹാരാജാവേ, നീ സഞ്ചരിക്കുന്നത് സജ്ജന്മാരുടെ സംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടന്മാരുടെ നാശത്തിനുമാണ്; ഹരിയുടെ ശക്തി നിലനിർത്തുന്നവനാണ് നീ. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, അഗ്നി, ഇന്ദ്രൻ, വായു, യമൻ, ധർമ്മൻ, വരുണൻ എന്നിവയുടെ രൂപവും സ്ഥാനവും നീ സ്വീകരിക്കുന്നു; പരിശുദ്ധനായവനേ, നമസ്കാരം. നിന്റെ വിജയരഥം, രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ചതും, ഭയങ്കരമായ വില്ലുമായി നീ കയറിയില്ലെങ്കിൽ പോലും, ദുഷ്ടന്മാരെ നീ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. നിന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ ചക്രം ചവിട്ടി, ഭൂമണ്ഡലം ഉണക്കി, മഹാസൈന്യത്തെ പുറത്ത് കൊണ്ടുവന്ന്, നീ പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അതു തന്നെയാണ്, രാജാവേ, ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ച വർണ്ണാശ്രമങ്ങളുടെ എല്ലാ അതിരുകളും കള്ളന്മാർക്ക് 의해 തകർക്കപ്പെടുമായിരുന്നു. അധർമ്മം ഉയർന്നുവരും, അതിരില്ലാത്തതും സ്വാർത്ഥതയാൽ വളർത്തപ്പെട്ടതുമായ പുരുഷന്മാർക്കാൽ; നീ വിശ്രമിച്ചാൽ, ഈ ലോകം കള്ളന്മാരാൽ പിടിച്ചെടുക്കപ്പെടും, സംഹാരമുണ്ടാകും.