ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

നന്ദന്റെ മകനായ കൃഷ്ണനെ അത്ഭുതകരമായ ആഭരണങ്ങളിലുമായി കാണുമ്പോഴും, അവന്റെ മധുരമായ വംശിനാദം കറുത്ത കുരങ്ങാടുകളോടൊപ്പം കേൾക്കുമ്പോഴും, ഈ സാദാ മനസ്സുള്ള മാൻമരങ്ങൾ പോലും ഭാഗ്യശാലികളാണെന്ന് പറയേണ്ടതുണ്ട്. അവർ സ്നേഹഭാവമുള്ള കണ്ണുകളാൽ കൃഷ്ണനെ ആരാധിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ മനോഹരമായ രൂപവും ശീലവും കണ്ണുകൾക്കുള്ള ഉത്സവമാണ്. അവന്റെ വംശിയുടെ മധുരവും അന്തസ്സുമുള്ള രാഗം കേൾക്കുമ്പോൾ, ദിവ്യരഥങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേവതകൾ പോലും പ്രണയഭാവത്തിൽ മനസ്സു കുലുങ്ങി, പുഷ്പമാലകൾ വീണു, വസ്ത്രങ്ങൾ ഇളകി, അവശരായി വീഴുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്നു ഒഴുകുന്ന വംശിനാദത്തിന്റെ അമൃതം ചെവികൾ ഉയർത്തി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട്, പശുക്കൾ അകമ്പടി നില്ക്കുന്നു. അവരുടെ കിടാക്കൾപോലും പാലു കുടിക്കുമ്പോൾ നിൽക്കുന്നു; കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറയുന്നു, ഹൃദയത്തിൽ തന്നെ ഗോവിന്ദനെ അങ്കലാപ്പ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ. അമ്മേ, ഈ കാടിലെ പക്ഷികൾ പോലും ഭാഗ്യശാലികളായ സന്യാസികൾ തന്നെയാണ്. മനോഹരമായ മരങ്ങൾക്കു മുകളിൽ കയറി, കണ്ണുകൾ അടച്ച് കൃഷ്ണന്റെ വംശിനാദം കേൾക്കുകയാണ് അവർ, മറ്റൊന്നും മറന്നു. മുകുന്ദന്റെ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ, നദികൾ അവരുടെ ഒഴുക്കിൽ വട്ടങ്ങൾ വരച്ചു, കാമം ശമിപ്പിച്ചു, തിരകളെന്ന കൈകളാൽ മുരാരിയെ അങ്കലാപ്പ് ചെയ്ത്, അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ താമരകൾ അർപ്പിക്കുന്നു. വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾ രാമനും കൃഷ്ണനും മറ്റു ഗോപ്പകുമാരന്മാരും കൂടെ ചൂടിൽ ചാരുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ വംശി വായിക്കുന്നു. ആ സമയത്ത് മരങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞു, പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ ശാഖകൾ ഉയർത്തി, സുഹൃത്തിനായി തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടയാക്കുന്നു. പുലിന്ദ സ്ത്രീകൾ, മഹാഗായകനായ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മുലയിലേയ്ക്ക് പകരുന്ന കുങ്കുമം പുല്ലിൽ വീണതെടുത്ത് മുഖത്തും മുലയിലും പുരട്ടി, കൃഷ്ണനെ കണ്ടതിന്റെ പ്രണയവേദന ശമിപ്പിക്കുന്നു. ഹരിയുടെ ശ്രേഷ്ഠഭൃത്യൻ ആയ ഈ ഗിരി കാണുക; രാമനുടെയും കൃഷ്ണന്റെയും പാദസ്പർശത്തിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട്, അവർക്കും അവരുടെ പശുക്കൾക്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും വെള്ളവും, സസ്യവും, കിഴങ്ങുകളും അർപ്പിച്ച് ആദരിക്കുന്നു. രാമനും കൃഷ്ണനും പശുക്കളെ കാട്ടിലൂടെയും, ഗോപ്പകുമാരന്മാരോടൊപ്പം നയിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ വംശിയുടെ മധുരസ്വരം എല്ലാ ജന്തുക്കളെയും ആകർഷിക്കുന്നു; ചലിക്കുന്നവരും നിശ്ചലരാവുന്നു, മരങ്ങൾ ആവേശഭരിതരായി, ബന്ധങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങൾ പോലും അദ്ഭുതത്തിൽ വീഴുന്നു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ വ്രിന്ദാവനവാസത്തിലെ ലീലകൾ പരസ്പരം വിവരണം ചെയ്തുകൊണ്ട്, ഗോപികമാർ അവന്റെ കായികലാസ്യങ്ങളിൽ മുഴുകി പോയി. ഇവിടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ മുഴുകിയവൻ സ്വയം എന്താണെന്നോ അതിനപ്പുറം എന്താണെന്നോ അറിയുന്നില്ല; ശരീരത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവൻ കുഴൽപോലെ ശ്വാസം മാത്രം എടുക്കുന്നു, ജീവിതം പാഴാക്കുന്നു. ഫലപ്രാപ്തി മനുഷ്യർക്കു പരമോന്നതമല്ല, എന്നാൽ അവരെ ആകർഷിക്കാൻ, മരുന്നു മധുരിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അതിനെക്കുറിച്ച് പറയപ്പെടുന്നു. ജന്മത്തിൽത്തന്നെ മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും, ജീവനും, ബന്ധുക്കൾക്കുമുള്ള ആസ്വാദനത്തിൽ പറ്റിയിരിക്കുന്നു, ഇവ തന്നെയാണ് അവരുടെ ദു:ഖത്തിന് കാരണം. സ്വാർത്ഥതയിൽ അകപ്പെട്ടവർ ദു:ഖപഥത്തിൽ വഴിയറിയാതെ അലഞ്ഞു നടക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾ വീണ്ടും അവരെ അന്ധകാരപഥത്തിലേക്ക് നയിക്കുമോ? അർത്ഥബോധമില്ലാത്ത ചിലർ, തെറ്റായ മനസ്സോടെ, പൂക്കളായി കാണുന്ന ഫലപ്രാപ്തികളെ പ്രസ്താവിക്കുന്നില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ മഹത്വവത്ക്കരിക്കുന്നില്ല. കാമം, ദയനീയത, ലോഭം എന്നിവയാൽ പീഡിതരായവർ, പൂക്കളിൽ മനസ്സു നിർത്തുന്നവർ, തീയിൽ പറക്കുന്ന പുഴുക്കളുപോലെയാണ്; അവർ തങ്ങളുടെ സത്യലോകം അറിയുന്നില്ല. പ്രിയയേ, ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന, ഈ ലോകം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത് ഞാൻ തന്നെ ആണെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല; യജ്ഞവും സ്തുതിയും കൊണ്ടു സംതൃപ്തരാകാത്തവർ മൂടൽമഞ്ഞിൽ കണ്ണടഞ്ഞവരെപ്പോലെയാണ്. എന്റെ പരോക്ഷാഭിപ്രായം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം വളർത്തുന്നവർ, ഹിംസയോടു ചേർന്ന് പോകുമ്പോൾ, യജ്ഞം പോലും അവർക്കു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ക്രൂരന്മാർ, സ്വാർത്ഥസുഖത്തിനായി, ദേവന്മാർക്കും പിതൃകൾക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കും, ഹിംസയിലൂടെ ലഭിച്ച മൃഗങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നു. വാണിഭക്കാർ സ്വപ്നത്തിനുവേണ്ടി യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ മനസ്സിൽ സ്വപ്നസമാനമായ ആ ലോകത്തെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തി സന്തോഷിക്കുന്നു. രജസ്സ്, സത്ത്വം, തമസ് എന്നീ ഗുണങ്ങളിൽ ഉറച്ചവരും, അവയെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നവരും, ഇന്ദ്രാദി പ്രധാനദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നു, എങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നില്ല. ദേവതകളെ യജ്ഞങ്ങൾക്കൊണ്ട് ഇവിടെ ആരാധിച്ചവർ, “സ്വർഗത്തിൽ ആസ്വദിക്കാം” എന്ന് കരുതുന്നു; അവിടെ അനുഭവം കഴിഞ്ഞാൽ, ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ധനികരും ഉന്നതജാതികളുമാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, പൂക്കളിൽ മനസ്സു നിർത്തുന്നവർ, അഭിമാനികൾ, അത്യന്തം ലോഭികൾ, എന്റെ ഉപദേശത്തിലും ആകർഷണം കാണുന്നില്ല. ഈ വേദങ്ങൾ, ത്രയീഭാഗങ്ങളാൽ, ബ്രഹ്മവും ആത്മാവും ദേവന്മാരുമെന്ന വിഷയങ്ങൾക്കാണ്; മുനികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു; ഞാനുമത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശബ്ദബ്രഹ്മം വളരെ ദുർബോധ്യമാണ്; പ്രാണനും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും ചേർന്നതാണ്; അതിനുള്ളിൽ അതിരില്ല, ആഴം ഇല്ല, സമുദ്രം പോലെ കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അത് ഞാൻ, അനന്തശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മൻ, വികസിപ്പിക്കുന്നു; ജീവികളിൽ അത് ശബ്ദത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു, താമരത്തണ്ടിൽ ഉള്ള നൂൽ പോലെ. ഏതു പോലെ ഒരു ഇലഞ്ഞി ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വായിലൂടെ ജാലം പുറത്ത് വിടുന്നുവോ, അതുപോലെ പ്രാണവായു ശബ്ദത്തോടുകൂടെ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച്, മനസ്സിലൂടെ സ്പർശമായി രൂപപ്പെടുന്നു. ആയിരം പാതകളുള്ള, ഛന്ദസ്സും അമൃതവും ആകുന്ന, ഓംകാരത്തിൽ വ്യഞ്ജനങ്ങൾ, സ്വരങ്ങൾ, ഉഷ്മങ്ങൾ, അനുനാസികങ്ങൾ ചേർന്ന് ഉള്ളതായ അവൻ അകത്താണ് സ്ഥാപിതൻ. വിവിധ ഭാഷകളിൽ, നാലു അക്ഷരങ്ങൾ വീതം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഛന്ദസ്സുകളിൽ, അവൻ സ്വയം വലിയതും അനന്തവുമായ വാക്കുകളെ സൃഷ്ടിക്കുകയും പിന്മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗായത്രീ, ഉഷ്ണിക്, അനുഷ്ടുപ്, ബൃഹതീ, പങ്ക്തി, ത്രിഷ്ടുപ്, ജഗതീ, അതിഛന്ദസ്, അത്യഷ്ടി, അതിജഗത്, വിരാട്—ഇവയാണ് ഛന്ദസ്സുകൾ. ഇത് എന്താണ് സ്ഥാപിക്കുന്നത്, എന്താണ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്, എന്താണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, എന്താണ് വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നത്? ഈ ലോകത്തിൽ അതിന്റെ ഹൃദയം ഞാൻ മാത്രമാണ് അറിയുന്നത്. ഇത് എന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, എന്നെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നു, എന്നെ നിരസിക്കുന്നു; ഈ വേദങ്ങളിലെ മുഴുവൻ അർത്ഥവും ശബ്ദത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് എന്നെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്നു; ഒടുവിൽ മായ മാത്രം പാരായണം ചെയ്ത് അതിനെ നിരസിക്കയും, കൃപയാകുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ, അതിനെ മാൻമരങ്ങൾ, കാട്ടുപന്നികൾ, കാട്ടുനായ്ക്കൾ, കാള, കാട്ടുപോത്ത്, ആന, പശുവിന്റെ വാൽ, കുരങ്ങൻ, മൂങ്ങ, പാമ്പ് എന്നിവ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്നു. ആ പ്രധാനം ആശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച രാജാധിരാജൻ തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം മഹർഷിയെ അഗ്നിഹോത്രം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിലയിൽ കണ്ടു. ദീർഘകാലം കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപം പ്രകാശം വിടുന്നതായിരുന്നു; കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹഭരിതമായ കാഴ്ചയും അമൃതസമാനമായ വചനങ്ങളും കേട്ടതിനാൽ, അത്ര ക്ഷീണിതനല്ലായിരുന്നു. നീലോത്തരങ്ങളായ കണ്ണുകളും, ജടാമുടിയും, വൃക്ഷച്ചിരടകൾ ധരിച്ച വസ്ത്രവും, യതിവേഷത്തിനനുസരിച്ച് അശുദ്ധതയും അലങ്കാരമില്ലായ്മയും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. രാജാവ് ആശ്രമത്തിലേക്ക് അടുക്കി മഹർഷിക്ക് നമസ്കരിച്ചു. മഹർഷി അദ്ദേഹത്തെ യഥാവിധി ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു, ഹൃദയപൂർവ്വം ആശംസകൾ അർപ്പിച്ചു. മഹർഷി യഥാവിധി അർപ്പണങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, ആ ആത്മസംയമനനായ രാജാവിനെ ഇരുത്തി, ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞ ഓർത്ത്, സൗമ്യമായ വാക്കുകളിൽ അദ്ദേഹത്തെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. “പ്രഭോ, നീ ധർമ്മജ്ജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും ദുഷ്ടരുടെ സംഹാരത്തിനുമാണ് ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്; നീ ഹരിയുടെ ധാരയാണ്,” മഹർഷി പറഞ്ഞു.