ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ മുരളിയുടെ ആ സംഗീതം കേട്ടപ്പോൾ, അതു സ്നേഹത്തെ ഉണർത്തുന്നതാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. കൃഷ്ണൻ അവരെ കാണാതിരുന്നപ്പോൾ, അവർ ആ സംഗീതം അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളോട് വിവരണം ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ Previous deeds ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ആ സംഗീതത്തെ വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി, എന്നാൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അവരെ അതീവ ആവേശം പിടിച്ചു, മനസ്സ് അശാന്തമായി, വാക്കുകൾ തടഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ, മയില്പീച്ച തലയിൽ, ഏറ്റവും മികച്ച നർത്തകന്റെ രൂപത്തിൽ, കർണികാര പൂക്കൾ കാതിൽ, സ്വർണ്ണത്തോട് തുല്യമായ പീതാംബരം ധരിച്ച്, കാട്ടുപൂക്കളുടെ മാല ചുറ്റി, മുരളിയുടെ കുഴികളിൽ തന്റെ അധരാമൃതം നിറച്ച്, ഗോപ ബാലരുമായി ചുറ്റപ്പെട്ട്, വൃന്ദാവനത്തിലെ കാടിലേക്ക് കടന്നു. അവന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കാടിന് ആനന്ദം കൊടുത്തു; അവന്റെ ഗാനം കാടിനെ പ്രസിദ്ധമാക്കി. രാജാവേ, കൃഷ്ണന്റെ മുരളി മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ആ സംഗീതം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകർഷിച്ചു; വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ അതിനെ വിവരണം ചെയ്തു, അതിൽ മുഴുമ്മായി ആകുകയും ചെയ്തു. ഗോപികൾ പറഞ്ഞു: “സുഹൃത്തുക്കളേ, കണ്ണുകൾക്ക് ഇതിൽ വലിയ ഫലം ഒന്നുമില്ല—വ്രജപതിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെ, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം പശുക്കളെ ഇടയാക്കി, മുരളി മുഖത്ത് അലങ്കരിച്ച്, സ്നേഹഭരിതമായ കാഴ്ചകൾ ലഭിച്ചുകൊണ്ട് കാണുന്നത്.” കൃഷ്ണനും രാമനും, മാങ്ങാ തണ്ടുകൾ, ഇളം ഇലകൾ, മയില്പീച്ച, താമരയും കുമുദവും പൂക്കളും, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ, ഗോപബാലരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന വിദഗ്ധ നർത്തകർ പോലെ, പാടിക്കൊണ്ടു പ്രകാശിച്ചു. “സുഹൃത്തുക്കളേ, ഈ മുരളിക്ക് എത്ര ഭാഗ്യം! ദാമോദരന്റെ അധരാമൃതം അതു മാത്രം ആസ്വദിക്കുന്നു; അതിനെ ഗോപികളും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നദികൾ, അവശിഷ്ടം ചുരണ്ടി, അതിന്റെ സുഖത്തിൽ ആവേശം കാട്ടുന്നു; അവരുടെ വെള്ളം വിറയുന്നു, മരങ്ങൾ കണ്ണീരൊഴിക്കുന്നു.” “സുഹൃത്തുക്കളേ, വൃന്ദാവനം ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തമായിരിക്കുന്നു, ദേവകീ സുതന്റെ പാദജലത്തിൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഗോവിന്ദൻ മുരളി വായിക്കുന്നതും, മയിലുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും, മലയുടെ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ജീവികൾ ശാന്തമാകുന്നതും കാണുമ്പോൾ അതു അതിന്റെ മഹത്വം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.” “നന്ദന്റെ പുത്രനെ അത്ഭുതമായ അലങ്കാരത്തിൽ, കൃഷ്ണന്റെ മുരളിശബ്ദം കറുപ്പട്ടികളുമായി കേൾക്കുമ്പോൾ, ഈ കാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന കാട്ടുമാനുകൾ പോലും ഭാഗ്യവാൻ; അവർ സ്നേഹഭരിതമായ കാഴ്ചകളാൽ ആരാധന നടത്തുന്നു.” കൃഷ്ണന്റെ രൂപവും, സ്വഭാവവും കണ്ണുകൾക്ക് ഉത്സവമാണ്; അവന്റെ മുരളിയുടെ മധുരമായ, ഒറ്റപ്പെട്ട സംഗീതം കേൾക്കുമ്പോൾ, ദേവതകൾ സ്വർഗ്ഗരഥങ്ങളിൽ, സ്നേഹത്തിൽ മനസ്സ് അശാന്തമായി, പൂമാലകൾ വീണുപോകുന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ അഴുകുന്നു, അവർ മയങ്ങുന്നു. പശുക്കൾ, കൃഷ്ണന്റെ അധരത്തിൽ നിന്നു ഒഴുകുന്ന മുരളിശബ്ദം ചെവി ഉയർത്തി ആസ്വദിക്കുന്നു; കன்றുകൾ, വായിൽ പാൽ നിറയുന്ന നിലയിൽ, ഗോപാലനെ നോക്കി കണ്ണീരൊഴിക്കുന്നു, ഹൃദയത്തിൽ അവനെ അഴുകുന്നു. “അമ്മേ, ഈ കാട്ടിലെ പക്ഷികൾ ഭാഗ്യശാലി സന്യാസികൾ തന്നെയാണ്; മനോഹരമായ മരങ്ങളുടെ ശാഖകളിൽ കയറി, കണ്ണുകൾ അടച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ മുരളിശബ്ദം കേൾക്കുന്നു, മറ്റെല്ലാം മറക്കുന്നു.” നദികൾ, മുകുന്ദന്റെ ഗാനശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ, പ്രവാഹത്തിൽ ചക്രങ്ങൾ തെളിയുന്നു, ആവേശം ശമിക്കുന്നു, അവയുടെ തരംഗങ്ങൾ കൊണ്ട് മുരാരിയെ അഴുകുന്നു, താമരകൾ പാദങ്ങൾക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു. വ്രജയുടെ പശുക്കൾ ചൂടിൽ രാമനും ഗോപബാലരും കൂടെ കൃഷ്‌ണൻ മുരളി വായിച്ച് കാടിലൂടെ ഇടയാക്കുമ്പോൾ, മരങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞു, പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ ശാഖകൾ ഉയർത്തി, കൃഷ്ണനു തണൽ നൽകുന്നു. പുലിന്ദ സ്ത്രീകൾ, മഹാഗായകൻ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ നിന്നു ലഭിച്ച ചുവപ്പു, അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ നെഞ്ചിൽ അണിയിച്ച ചുവപ്പു, പുല്ലിൽ വീണത്, മുഖത്തും നെഞ്ചിലും ഉപയോഗിച്ച്, കൃഷ്ണനെ കണ്ട സ്നേഹത്തിന്റെ വേദന ശമിപ്പിക്കുന്നു. ഈ കുന്ന് ഹരിയുടെ ഏറ്റവും മികച്ച സേവകനാണ്; രാമ-കൃഷ്ണന്റെ പാദസ്പർശത്തിൽ ആഹ്ലാദപ്പെട്ട്, അവർക്കും പശുക്കൾക്കും സുഹൃത്തുക്കൾക്കും വെള്ളം, ഇളം പുല്ല്, വേരുകൾ നൽകുന്നു. രാമ-കൃഷ്ണൻ ഗോപബാലരുമായി കാടിലൂടെ പശുക്കളെ ഇടയാക്കി, മുരളിയുടെ മധുരമായ ശബ്ദം മുഴക്കുമ്പോൾ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും ആകർഷിതരായി, ചലിക്കുന്നവരും ശാന്തമാകുന്നു, മരങ്ങൾ ആവേശം കൊണ്ടു, ബന്ധങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങൾ അകറ്റുന്നു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ വൃന്ദാവനത്തിലെ കായികങ്ങൾ ഗോപികൾ പരസ്പരം വിവരിച്ചു, അവന്റെ ലീലകളിൽ മുഴുമ്മായി ആകുന്നു. ഇതോടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയുടെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു—പарамഹംസന്മാർക്കുള്ള ഈ മഹാ ശാസ്ത്രം. ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിൽ മുഴുകിയവൻ, സ്വയം അറിയാനും, ഉയർന്നതിനെ അറിയാനും കഴിയില്ല; ശരീരത്തിനായി ജീവിക്കുന്നവൻ, കാറ്റുപമ്പ് പോലെ, ശ്വാസം മാത്രം ഉണ്ട്, ജീവിതം പാഴായിരിക്കുന്നു. ഈ ഫലപ്രാപ്തി മനുഷ്യർക്കു ഉത്തമമായ ഗുണമല്ല; അവരെ ആകർഷിക്കാൻ, മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ഫലങ്ങൾ പറയപ്പെടുന്നു. ജന്മത്തിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹങ്ങളോടും, ജീവനും, സ്വന്തം ആളുകളോടും ബന്ധം പുലർത്തുന്നു, ഇവയാണ് അവരുടെ ദു:ഖത്തിന് കാരണമാകുന്നു. സ്വന്തം ഗുണം അറിയാത്തവർ, ദു:ഖത്തിന്റെ വഴിയിൽ അകന്ന് നടക്കുന്നു; ജ്ഞാനി വീണ്ടും അവരെ ആ ഇരുണ്ട വഴികളിൽ ആകർഷിക്കുമോ? അറിവില്ലാത്ത, തെറ്റായ മനസ്സുള്ള ചിലർ, പൂക്കളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച്, ഫലപ്രാപ്തി പറയുന്നില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ പ്രശംസിക്കുന്നില്ല. കാമം, ദയനീയത, ലോഭം എന്നിവയിൽ മുങ്ങിയവർ, പൂക്കളിൽ മനസ്സു പതിയുന്നവർ, തീയിൽ ആകർഷിതരാകുന്ന വണ്ടുകളെ പോലെയാണ്; അവർ സത്യലോകം അറിയുന്നില്ല. അവര്ക്ക്, ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന, ഈ ലോകം ഉരുത്തിരിയുന്ന എന്നെ അറിയില്ല; സ്തുതികളും യജ്ഞങ്ങളും കൊണ്ട് സംതൃപ്തി ലഭിക്കാത്തവർ, മൂടൽമഞ്ഞ് കൊണ്ട് കാഴ്ച തടയപ്പെട്ടവരെ പോലെയാണ്. എന്റെ പരോക്ഷമായ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിൽ മുഴുകിയവർ, ഹിംസയിലേയ്ക്ക് ആകർഷിതരായി വളരുമ്പോൾ, യജ്ഞം പോലും അവർക്കു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ക്രൂരതയുള്ളവർ, സ്വയം സന്തോഷം ആഗ്രഹിച്ച്, ദേവന്മാർക്കും പിതാക്കൾക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കും, ഹിംസയിലൂടെ ലഭിച്ച മൃഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്നു. വാണിജ്യക്കാർ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്ന് സ്വപ്നത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതുപോലെ, അവർ ഹൃദയത്തിൽ ആ ലോകത്തിൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ കാണുന്നു, അതു കേൾക്കാൻ സ്വപ്നം പോലെ ആഹ്ലാദകരമാണ്. രാജസ, സത്വ, തമസ് ഗുണങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ, അവയെ ആരാധിക്കുന്നവർ, ഇന്ദ്രനും മറ്റ് പ്രധാന ദേവന്മാർക്കും പൂജ ചെയ്യുന്നു, എന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നില്ല. ദേവന്മാരെ യജ്ഞത്തിൽ ആരാധിച്ച ശേഷം, 'സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കാം' എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നു, അതു അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ധനവും ഉന്നത ജന്മവും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പൂക്കളിൽ മനസ്സു പതിയുന്നവർ, അഭിമാനവും ലോഭവും കൂടിയവർ, എന്റെ ഉപദേശം പോലും ആകർഷിക്കുന്നില്ല. വേദങ്ങൾ, ത്രൈഗുണ്യത്തിൽ, ബ്രഹ്മം, ആത്മാവ്, ദേവന്മാർ എന്നിവയെ സംബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു; മുനികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു, ഞാൻതന്നെ പരോക്ഷവാക്കുകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശബ്ദ-ബ്രഹ്മം അതീവ ദുർബോധ്യമാണ്; പ്രാണൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവയിൽ നിന്നു രൂപപ്പെട്ടത്; അതു അതിരില്ലാത്തത്, അഗാധം, ആഴം, സമുദ്രം പോലെ കടന്നുപോകാൻ കഷ്ടമാണ്. അത് ഞാൻ, അനന്തൻ, ബ്രഹ്മം, അഗാധശക്തിയാൽ വികസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; ജീവികളിൽ, ശബ്ദരൂപത്തിൽ, താമരതണ്ടിൽ തന്തുവിനെ പോലെ, അതു കാണപ്പെടുന്നു. വലയത്തിൽ നിന്ന് തന്തു പുറത്ത് വിടുന്ന വല蜘蛛യെപ്പോലെ, ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വായിലൂടെ, പ്രാണൻ, ശബ്ദം, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് മനസിലൂടെ, സ്പർശരൂപത്തിൽ ഉദിക്കുന്നു. അവൻ, ചണ്ഡസ്സുകളും അമൃതവും, ആയിരം വഴികൾ ഉള്ളവൻ; ഓം, വ്യഞ്ജനങ്ങൾ, സ്വരങ്ങൾ, ഉച്ചാരണം, ഘോഷം എന്നിവയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, അവൻ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിതനാണ്. അവൻ, സ്വയം, വലിയ, അനന്തമായ വാക്കുകൾ, വിവിധ ഭാഷകളിൽ, ചണ്ഡസ്സുകൾ നാലു അക്ഷരങ്ങൾ വീതം വർദ്ധിപ്പിച്ച്, സൃഷ്ടിക്കുകയും പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗായത്രി, ഉഷ്ണിക്, അനുഷ്ടുപ്, ബൃഹതീ, പങ്ക്തി, തൃഷ്ടുബ്, ജഗതി, അതിച്ഛന്ദസ്, അത്യഷ്ടി, അതിജഗത്, വിരാട്—ഇവ ചണ്ഡസ്സുകളാണ്. അവൻ എന്ത് സ്ഥാപിക്കുന്നു, എന്ത് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, എന്ത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു, എന്ത് വ്യത്യാസം കാണിക്കുന്നു? ഈ ലോകത്തിൽ, അതിന്റെ ഹൃദയം ഞാൻ മാത്രം അറിയുന്നു.