ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ജന്മമില്ലാത്ത ആ മഹാത്മാവ്, തന്റെ തന്നെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളായി തപസ്സിന്റെ, ധ്യാനയോഗത്തിന്റെ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ, വൈരാഗ്യത്തിന്റെ ഐശ്വര്യങ്ങൾ ഓരോരുത്തർക്കും നല്കി അനുഗ്രഹിച്ചു. ശരദ്കാലത്ത് വെള്ളം സുതാര്യമാകുകയും, പൂക്കുന്ന താമരകളുടെ സുഗന്ധം വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോഴാണ് അച്യുതൻ, ഗോപബാലന്മാരോടും പശുക്കളോടും കൂടെ, ശീതളമായ കാറ്റ് വീശുന്ന കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്. ആ കാടുകളിൽ പൂക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ, ഗുഞ്ചയുള്ള തേനീച്ചകളുടെ ഗൂഢഗാനങ്ങൾ, പക്ഷികളുടെ വിളികൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്ന തടാകങ്ങളും നദികളും—all ഈ പ്രകൃതിഭംഗിയിൽ, ഗോവിന്ദൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടു കുരുൾ മുഴക്കിയപ്പോൾ, കാടിന്റെ സകല ജീവികളും ആ സംഗീതം ആസ്വദിച്ചു. വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ആ കുരുൾഗാനത്തിന്റെ മാധുര്യം കേട്ടപ്പോൾ, ക്രിസ്നനെ കാണാതെ തന്നെ, ആ സംഗീതം അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തി. അവരുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണന്റെ previous ലീലകൾ ഓർമ്മയിൽ വരുമ്പോൾ, അവർക്ക് അതു വിശദീകരിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ പോയി; പ്രേമത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അവർ വിങ്ങിപ്പോയി. കൃഷ്ണൻ, മയില്പീലി മസ്തകത്തിൽ അലങ്കരിച്ച്, നൃത്തശ്രേഷ്ഠന്റെ രൂപത്തിൽ, കർണികാരപൂക്കൾ കാതിലണിഞ്ഞ്, പൊന്നുപോലെയുള്ള പീതാംബരം ധരിച്ചു, കാട്ടുപൂക്കളുടെ ഹാരമായി, കുരുൾക്കുഴലിലെ ദ്വാരങ്ങൾ സ്വരാമൃതം നിറച്ച്, തന്റെ സ്നേഹിതരായ ഗോപബാലന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വൃന്ദാവന കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. തന്റെ ചുവടുപടികൾ കൊണ്ട് ആ കാട് ആനന്ദപ്രദമാക്കി, തന്റെ ഗാനത്തിൽ പ്രശസ്തി പകർന്നു. ഈ കുരുൾഗാനത്തിന്റെ മാധുര്യം വ്രജസ്ത്രികൾക്ക് മുഴുവനും കേൾക്കപ്പെട്ടു; അവർ അതിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അതിൽ മുഴുകിപ്പോയി. ഗോപികൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു: “സുഹൃത്തെ, കണ്ണുകൾക്ക് ഇതിൽ വലിയ ഫലം മറ്റൊന്നുമില്ല; വ്രജപതിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും അവരുടെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ടു, മുഖത്ത് കുരുൾ അലങ്കരിച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കുന്നത് കാണുന്നത് തന്നെ വലിയ ഭാഗ്യമാണ്.” ആ ഇരുവരും, മാവിൻ കൊമ്പുകളും, ഇലകളും, മയില്പീലികളും, താമരയും കുമുദവും ചേർന്ന ഹാരവും അണിഞ്ഞ്, കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ചു, ഗോപുരം പോലെയുള്ള ഗോപസമൂഹത്തിനിടയിൽ, നൃത്തവിദഗ്ധരായി, പാടിക്കൊണ്ട്, പ്രകാശിച്ചു. “സുഹൃത്തെ, ദാമോദരന്റെ അധരാമൃതം രുചിക്കുന്ന ഭാഗ്യം ഈ കുരുൾക്കാണ് ലഭിച്ചത്; അതിന് പോലും നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നതാണല്ലോ. അതിന്റെ ശേഷിച്ച സ്വാദിൽ നദികൾ ആനന്ദിക്കുന്നു; അവരുടെ ജലങ്ങൾ വിറച്ചൊഴുകുന്നു, വൃക്ഷങ്ങൾ മുതിർന്നവരുപോലെ കണ്ണുനീർ ചൊരിയുന്നു.” “സുഹൃത്തെ, വൃന്ദാവനത്തിന് ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു; കാരണം, ദേവകീസുതന്റെ പാദജലം അതിനെ അനുഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗോവിന്ദനെ കുരുൾ മുഴക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, മയിലുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; മലനിരകളിലെ സകല ജീവികളും നിശ്ചലരാവുന്നു.” “ഭാഗ്യശാലികളാണ് ഈ മന്ദബുദ്ധിയുള്ള മാൻമാരും; അവർ നന്ദന്റെ പുത്രനെ അത്ഭുതപൂർവ്വം അലങ്കരിച്ച്, കുരുൾഗാനം കേൾക്കുമ്പോൾ, കാളിമാരോടൊപ്പം സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കി ആരാധിക്കുന്നു.” കൃഷ്ണന്റെ രൂപവും പ്രവർത്തിയും കാഴ്ചയ്ക്ക് ഉത്സവമായിരുന്നു; അവന്റെ കുരുൾഗാനത്തിന്റെ രഹസ്യസുന്ദരമായ മാധുര്യം കേട്ട ദേവതകൾ ആകാശരഥങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടു, പ്രേമത്തിൽ വിങ്ങി, പുഷ്പഹാരങ്ങൾ ഒഴിയിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങൾ അശ്രദ്ധയിൽ വീണുപോയി. കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്നു ഒഴുകുന്ന കുരുൾഗാനത്തിന്റെ അമൃതം ചെവികൾ ഉയർത്തി കുടിച്ച പശുക്കൾ നിശ്ചലരായി നിന്നു; അവരുടെ കിടാവുകൾ പോലും പാൽ വായിൽ വെച്ചവണ്ണം നിലച്ചു; കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ് ഗോവിന്ദനെ നോക്കിയപ്പോൾ, മനസ്സിൽ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. “അമ്മേ, ഈ കാട്ടിലെ പക്ഷികളും ഭാഗ്യശാലി മഹർഷികളാണ്; മനോഹരമായ വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൊമ്പുകളിൽ ഇരുന്ന്, കണ്ണടച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ കുരുൾഗാനം കേൾക്കുകയാണ്; മറ്റു കാര്യങ്ങൾ അവർക്ക് ഓർമ്മയില്ല.” മുകുന്ദന്റെ ഗാനം കേട്ട നദികൾ, തിരകളിൽ ചുറ്റുപാടുകൾ കാണിച്ചു, ആസ്വാദനം ശമിപ്പിച്ചു, തരംഗഭുജങ്ങളാൽ മുരാരിയെ അണച്ചു, പാദത്തിൽ താമരകൾ സമർപ്പിച്ചു. വ്രജത്തിലെ പശുക്കളെ ബാലരാമനും ഗോപബാലന്മാരും കൂട്ടി സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ മേയ്ക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കുരുൾ മുഴക്കുന്നത് കണ്ടു, വൃക്ഷങ്ങൾ പ്രേമത്തിൽ നിറഞ്ഞു, പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ ശാഖകൾ ഉയർത്തി, തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടയാക്കി സുഹൃത്തിനായുള്ള തണൽ പകർന്നു. പുലിന്ദസ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ പാദത്തിലെ കുങ്കുമം, അവരുടെ സ്നേഹിതരുടെ വക്ഷസ്സിൽ പതിഞ്ഞതും പുല്ലിൽ വീണതും, മുഖത്തും വക്ഷസ്സിലും പുരട്ടി, കൃഷ്ണനെ കണ്ടതിൽ ഉണർന്ന പ്രേമവേദന ശമിപ്പിച്ചു. ഈ മല, ഹരിയുടെ ഏറ്റവും നല്ല ദാസനാണ്; രാമനും കൃഷ്ണനും കാൽവെച്ചത് കൊണ്ട് ആനന്ദിച്ചു, തങ്ങളുടെ പശുക്കൾക്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും വെള്ളവും ഇളഞ്ഞ പുല്ലും മൂലികകളും സമർപ്പിച്ചു. രാമനും കൃഷ്ണനും പശുക്കളെ കാട്ടിലൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുമ്പോൾ, അവരുടെ കുരുൾഗാനത്തിന്റെ മധുരത്വത്തിൽ സകല ജീവികളും ആകർഷിതരായി; സഞ്ചരിക്കുന്നവരും നിശ്ചലരായി, വൃക്ഷങ്ങൾ ആവേശംകൊണ്ട് വിറച്ചു, അവരുടെ ബന്ധനങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങൾ പോലും അപ്രത്യക്ഷമായി. ഇങ്ങനെ, വൃന്ദാവനത്തിൽ കറങ്ങുന്ന കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ തമ്മിൽ വിവരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഗോപികൾ അവയിൽ മുഴുകിപ്പോയി. ഇതോടെ ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരമഹംസന്മാർക്ക് അനുയോജ്യമായ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ ഈ അധ്യായം. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയവൻ താനെയും അതിനപ്പുറത്തുള്ളതെയും അറിയുന്നില്ല; ശരീരാർത്ഥം മാത്രം ജീവിക്കുന്നവൻ, കുഴമ്പു കുഴയ്ക്കുന്ന കുഴമ്പുപോലെ, ജീവിതം വെറുതെ കളയുന്നു. ഫലപ്രാപ്തി മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമോന്നതമായ ഗുണമല്ല; മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നതുപോലെ, ആകർഷിക്കാൻ മാത്രമാണ് അതു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ജന്മത്തിൽ നിന്നുതന്നെ, മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ വാഞ്ഛകളോടും, ജീവൻപോലും തങ്ങളുടെ ജനങ്ങളോടും ആസ്വാദനത്തിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതു തന്നെ അവരുടെ ദു:ഖത്തിന് കാരണമാകുന്നു. സ്വന്തം ശ്രേയസ്സ് അറിയാത്തവർ ദുരിതപഥത്തിൽ അലയുന്നു; ബുദ്ധിമാൻ വീണ്ടും അവരെ ആsame അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ പ്രവൃത്തികളിലേയ്ക്ക് നയിക്കുമോ? അർത്ഥബോധം ഇല്ലാത്ത ചിലർ, തെറ്റിദ്ധാരണയോടെ, ഈ പൂക്കളെപോലെയുള്ള ഫലപ്രാപ്തികളെ പ്രസംഗിക്കാറില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ പ്രശംസിക്കാറില്ല. കാമം, ദയനീയത, ലോഭം എന്നിവയാൽ ബാധിച്ച മനസ്സുള്ളവർ, പൂക്കളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധയുള്ളവർ, അഗ്നിയിലേക്കു പറക്കുന്ന കീടങ്ങൾപോലെയാണ്; അവര്ക്ക് തങ്ങളുടെ സത്യലോകം അറിയില്ല. എൻ പ്രിയനേ, ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്ന, ലോകം ഉത്ഭവിക്കുന്ന എന്നെ അവർ അറിയുന്നില്ല; സ്തോത്രങ്ങളും യജ്ഞങ്ങളും കൊണ്ട് തൃപ്തരാകാത്തവർ മഞ്ഞുമൂടിയ കണ്ണുള്ളവർപോലെയാണ്. എന്റെ പരോക്ഷാഭിപ്രായം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്യുന്നവർ, ഹിംസയോടു ചേർന്ന് പോകുന്നുവെങ്കിൽ, അവർക്കു യജ്ഞം നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ക്രൂരന്മാർ, സ്വന്തം സുഖത്തിനായി, ദേവന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കും, ഹിംസയിലൂടെ ലഭിച്ച മൃഗങ്ങളാൽ യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു. വാണികന്മാർ സ്വപ്നത്തിൽ സ്വപ്നസമ്പത്ത് കാണുന്നതുപോലെ, അവർ ഹൃദയത്തിൽ ആഹ്ലാദം അനുഭവിക്കുന്നു, എന്നാൽ അത് യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; കേൾക്കാൻ രസകരമായ സ്വപ്നം പോലെയാണ്. രജസ്സിൽ, സത്ത്വത്തിൽ, തമസ്സിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവരും അവയെ ആരാധിക്കുന്നവരും, ഇന്ദ്രാദിദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നു; എന്നെ യഥാർത്ഥരൂപത്തിൽ ആരും ആരാധിക്കുന്നില്ല. ദേവതകളെ യജ്ഞങ്ങളാൽ ഇവിടെ ആരാധിച്ചവൻ, 'സ്വർഗത്തിൽ ആനന്ദിക്കാം' എന്നു കരുതുന്നു; അതു തീർന്നാൽ, ഭൂമിയിൽ ധനവാനും ഉന്നതജന്മവാനുമായി ജനിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള വാക്കുകളിൽ ആകൃഷ്ടരായ, അഹങ്കാരവും അത്യന്തം ലോഭവുമുള്ളവർക്കു, എന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ആകർഷകരമല്ല. ഈ വേദങ്ങൾ ബ്രഹ്മം, ആത്മാവ്, ദേവതകൾ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു; മഹർഷികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു; ഞാൻ തന്നെയും പരോക്ഷവാദം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ശബ്ദബ്രഹ്മം വളരെ ദുർഗ്രഹമാണ്; പ്രാണൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവയാൽ നിർമ്മിതമായത്; അതു അപ്പാരമായതും, അതീവ ഗഹനവും, സമുദ്രംപോലെ ദുർഘടവുമാണ്. അനന്തശക്തിയുള്ള ഞാൻ, അനന്ത ബ്രഹ്മം, അതിനെ വികസിപ്പിക്കുന്നു; ജീവികളിൽ അത് ശബ്ദരൂപത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു, താമരത്തണ്ടിൽ ഉള്ള തന്തുപോലെ. ഉയിരാളം കണികകളാൽ നിർമ്മിതമായ വെബ് എങ്ങനെ പുഴുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു വായിലൂടെ പുറപ്പെടുന്നു, അങ്ങനെ പ്രാണൻ ശബ്ദത്തോടു കൂടിയിട്ടു ആകാശത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച്, മനസ്സിലൂടെ സ്പർശരൂപം പ്രാപിക്കുന്നു. അവൻ, ആ ദൈവം, ഛന്ദസ്സുകളാൽ നിർമ്മിതനും അമൃതസ്വരൂപനും ആയിരം മാർഗങ്ങളുള്ളവനും ആകുന്നു; അക്ഷരങ്ങളാൽ, സ്വരങ്ങളാൽ, ഉച്ചാരണങ്ങളാൽ, ഘോഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഓംകാരത്തിൽ അവൻ അഭ്യന്തരമായി പ്രതിഷ്ഠിതനാണ്.