ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആത്മാവിനെ കൈവശം വെച്ചവൻ തന്റെ സ്വന്തം നഗരവും ജനങ്ങളും സൃഷ്ടിച്ചു. മുമ്പ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ സൃഷ്ടിയുടെ അധിപതിയെ സ്തുതിച്ചു. “ആഹാ, ലോകസ്രഷ്ടാവേ, എത്ര ഉത്തമമാണ് നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ! എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളും നിന്നിൽ സ്ഥാപിതമാണ്; നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് അന്നം പുഞ്ചിരിച്ച് പങ്കിടാം,” എന്നിങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞു. തപസ്സും ജ്ഞാനവും യോഗവും ആഴത്തിൽ ആഴപ്പെട്ട ഹൃഷീകേശൻ, മഹാമുനി, തന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച ജിവങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരിലും, ജന്മമില്ലാത്തവൻ തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നൽകി—അത് ധ്യാന-യോഗ-തപസ്സ്-ജ്ഞാന-വൈരാഗ്യത്തിന്റെ ഐശ്വര്യമായിരുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഈ രീതിയിൽ, ശരത്കാലത്തിൽ, സുതാര്യമായ വെള്ളവും പൂക്കുന്ന താമരകളുടെ സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അച്യുതൻ, കുരുമ്മകളും കുരുമ്മകുട്ടികളും കൂട്ടുകാരുമായി, കാറ്റ് തണുപ്പിച്ച വനത്തിലേക്ക് കടന്നു. പൂക്കുന്ന മരങ്ങളും, തേനീച്ചകളുടെ ഗംഭീരം, പുഴകളും തടാകങ്ങളും പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞ അരണ്യത്തിൽ, കുരുമ്മകുട്ടികൾക്കൊപ്പം കുരുമ്മകളെ ഇടിച്ചുകൊണ്ട്, തേനീച്ചകളുടെ അധിപതി, കൃഷ്ണൻ, തന്റെ തൂതുവിളയിൽ സംഗീതം പാടിയിരുന്നു. വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണന്റെ ഈ പ്രണയത്തെ ഉണർത്തുന്ന തൂതുവിള ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കണ്ടില്ലാതെ, അവർ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് അതിനെ വിവരിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ വൃത്താന്തങ്ങൾ ഓർത്ത് വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി, എന്നാൽ പ്രണയത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ മനസ്സു ചിതറിപ്പോയി; അവർ തുടർന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ പോയി. മയില്പെരുമ, ഏറ്റവും മികച്ച നർത്തകന്റെ രൂപം, കർണികാരപൂക്കൾ കാതിൽ, പൊൻമണലോലമായ വസ്ത്രം, വനപുഷ്പങ്ങളുടെ മാല, തൂതുവിളയുടെ കുഴികളിൽ നിന്ന് ചുവടുപിടിക്കുന്ന അമൃതം, കൂട്ടുകാരുടെ വളയം, കൃഷ്ണൻ വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് കടന്നു. അവന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങളും ഗാനവും ആ വനത്തെ ആനന്ദകരമാക്കി. രാജാവേ, അങ്ങനെ, തൂതുവിളയുടെ ശബ്ദം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും മയക്കമായിത്തീർന്നു; വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ അതിനെ വിവരിച്ച് അതിൽ ആഴപ്പെട്ടു. ഗോപികൾ പറഞ്ഞു: “സുഹൃത്തുക്കൾ, കണ്ണിന് ഇതിലധികം ഫലമില്ല; വ്രജയുടെ അധിപതിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കുരുമ്മകളെ ഇടിച്ചുകൊണ്ട്, തൂതുവിള മുഖത്ത്, പ്രണയഭരിതമായ ദൃഷ്ടി നൽകുന്നത് കാണുന്നത് തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം.” മാവിന്റെ തളികളും, മയില്പെരുമയും, താമരയും കുമുദവും പുഷ്പമാലകളും, വനപുഷ്പങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രം, ഈ രണ്ടുപേരും കുരുമ്മകൂട്ടത്തിൽ നർത്തകന്മാരെപ്പോലെ, സംഗീതം പാടിക്കൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു. “ദാമോദരന്റെ അധരാമൃതം ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ ഈ തൂതുവിളയേക്കാൾ ഭാഗ്യവാനാരുണ്ട്? ഗോപികൾക്കും ആധരമൃതം ആഗ്രഹമാണ്; നദികൾ അതിന്റെ ശേഷിച്ച മധുരം ആസ്വദിച്ച് സന്തോഷിക്കുന്നു, ജലങ്ങൾ കുലുങ്ങുന്നു, മരങ്ങൾ മുതിർന്നവർ പോലെ കണ്ണുനീരൊഴിക്കുന്നു.” “സുഹൃത്തുക്കൾ, വൃന്ദാവനം ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തമാണ്, ദേവകിയുടെ പുത്രന്റെ പാദജലം അതിനെ അനുഗ്രഹിച്ചു; ഗോവിന്ദനെ തൂതുവിളയിൽ പാടുന്നത് കാണുമ്പോൾ, മയിലുകൾ മയക്കത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു, പർവതശൃംഗങ്ങളിൽ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും നിശ്ചലമാകുന്നു.” “നന്ദന്റെ പുത്രനെ അത്ഭുതമായ വേഷത്തിൽ, തൂതുവിള ശബ്ദം കേട്ട് കാട്ടുപോത്തുക്കളോടൊപ്പം കാട്ടുപോത്തുക്കളെ പോലും പ്രണയഭരിതമായ ദൃഷ്ടിയിൽ ആരാധിക്കുന്നു; അവരും ഭാഗ്യവാന്മാർ.” കൃഷ്ണന്റെ രൂപവും പ്രവർത്തിയും കണ്ണിന് ഉത്സവം പോലെയാണ്; തൂതുവിളയുടെ മധുരമായ ഒറ്റപ്പെട്ട ഗാനമാവും കേട്ടപ്പോൾ, ദിവ്യരഥത്തിൽ വിരുന്നെത്തിയ ദേവതകൾ പ്രണയത്തിൽ മനസ്സു ചിതറിപ്പോയി; പൂമാലകൾ വീണു, വസ്ത്രങ്ങൾ ശിഥിലമായി, അവൾ വീണു. കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്നുള്ള തൂതുവിള ഗാനം കേൾക്കാൻ കുരുമ്മകൾ ചെവി ഉയർത്തി, നിലത്ത് നിശ്ചലമായി, കുരുമ്മകുട്ടികൾ പാൽ വായിൽ നിറച്ച് നിൽക്കുന്നു; കണ്ണിൽ കണ്ണുനീർ, ഗോവിന്ദനെ ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നതുപോലെ. “അമ്മേ, ഈ വനത്തിലെ പക്ഷികൾ ഭാഗ്യവാന്മാർ, മഹാത്മാക്കളാണ്; മനോഹരമായ മരങ്ങളുടെ ശാഖകളിൽ കയറി, കൃഷ്ണന്റെ തൂതുവിള ഗാനം കേൾക്കുന്നു, കണ്ണ് അടച്ചു, എല്ലാം മറന്നു.” മുകുന്ദന്റെ ഗാനം കേട്ട്, നദികൾ അവരുടെ പ്രവാഹം വൃത്തങ്ങളായി, പ്രണയം ശാന്തമായി, മുരാരിയെ തിരകളാൽ അഴുകുന്നു, പാദത്തിൽ താമരകൾ അർപ്പിക്കുന്നു. വ്രജയുടെ കുരുമ്മകൾ, രാമയും കൂട്ടുകാരും കുരുമ്മകളെ ഇടിച്ചുകൊണ്ടു സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ ചെടികളിൽ, കൃഷ്ണൻ തൂതുവിള പാടുന്നു; മരങ്ങൾ പ്രണയത്തിൽ പൂക്കുന്ന ശാഖകൾ ഉയർത്തി, തണൽവെക്കാനായി ശരീരം വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. പുലിന്ദ സ്ത്രീകൾ, ഹരിയുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ പൂക്കൾക്കൊണ്ട് അഴുകിയതും, പുല്ലിൽ പതിഞ്ഞതും, അതിനെ മുഖത്തും മാര്ഗ്ഗത്തും പുരട്ടി, കൃഷ്ണനെ കണ്ട പ്രണയവേദന ശമിപ്പിക്കുന്നു. ഈ മല, ഹരിയുടെ ഏറ്റവും നല്ല സേവകനാണ്; രാമ-കൃഷ്ണന്റെ പാദസ്പർശത്തിൽ ആനന്ദം കൊണ്ടു, കുരുമ്മകൾക്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും വെള്ളം, തണുത്ത പുല്ല്, വേരുകൾ അർപ്പിക്കുന്നു. രാമ-കൃഷ്ണൻ കുരുമ്മകളെ വനത്തിലൂടെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഇടിച്ചുകൊണ്ടു പോകുമ്പോൾ, തൂതുവിളയുടെ മധുരഗാനം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും മയക്കമാണ്; ചലിക്കുന്നവരും നിശ്ചലമാകുന്നു, മരങ്ങൾ ആനന്ദത്തിൽ, ബന്ധങ്ങളുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ വീണുപോകുന്നു. അങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ വൃത്താന്തങ്ങൾ പരസ്പരം വിവരിച്ചുകൊണ്ട്, ഗോപികൾ അവന്റെ ലീലകളിൽ ലയിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയുടെ ഇരുപതാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണം, പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശാസ്ത്രം. ഇന്ദ്രിയവസ്തുക്കളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവൻ സ്വയം അറിയുന്നില്ല, ഉയർന്നതും അറിയുന്നില്ല; ശരീരത്തിനായി ജീവിക്കുന്നവൻ, കാറ്റുപോലുള്ള കുഴൽപോലെ, ജീവിതം വെറും ശ്വാസം മാത്രമാണ്. ഈ ഫലപ്രാപ്തി ജനങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമല്ല, പക്ഷേ, ഔഷധം രുചികരമാക്കുന്നത് പോലെ, ആളുകളെ ആകർഷിക്കാൻ പറയപ്പെടുന്നു. ജന്മത്തിൽ നിന്ന്, മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും, ജീവിതത്തിനും, തങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്കും ആസക്തരാണ്; അതാണ് അവരുടെ ദു:ഖത്തിന്റെ കാരണവും. സ്വന്തം ഉത്തമം അറിയാത്തവർ, ദു:ഖപഥത്തിൽ വഴിതെറ്റി അലയുന്നു; ജ്ഞാനിയ്ക്ക്, അവരെ വീണ്ടും ആ അന്ധകാരപൂർണ്ണ വഴികളിൽ ആകർഷിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? അങ്ങനെ, ചിലർ, ബുദ്ധിയില്ലാതെ, തെറ്റായ മനസ്സോടെ, പൂക്കളായ ഫലപ്രാപ്തികൾ പറയാറില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ പുകഴ്താറില്ല. കാമം, ദയയും, ലോഭവും നിറഞ്ഞവർ, പൂക്കളിൽ മനസ്സു പതിപ്പിച്ചവർ, തീയിൽ പറക്കുന്ന വണ്ടുപോലെയാണ്; അവർ സ്വയം യഥാർത്ഥ ലോകം അറിയുന്നില്ല. “പ്രിയവേ, അവർ എന്നെ അറിയുന്നില്ല; ഞാൻ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നു, ഈ ലോകം എന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദയിക്കുന്നത്; വേദഗാന-യജ്ഞങ്ങളിൽ തൃപ്തിയില്ലാത്തവർ, മൂടൽമഞ്ഞിൽ ദൃഷ്ടി തടസ്സപ്പെട്ടവരെപ്പോലെയാണ്.” എന്റെ പരോക്ഷ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയവസ്തുക്കളിൽ ലയിച്ചവർ, ഹിംസയോട് ആസക്തി വളർത്തിയാൽ, യജ്ഞം പോലും അവർക്കു നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതല്ല. ക്രൂരന്മാർ, സ്വയം ആനന്ദം ആഗ്രഹിച്ച്, ദേവതകൾക്കും പിതാക്കൾക്കും ഭൂതങ്ങൾക്കുമുള്ള യജ്ഞങ്ങൾ ഹിംസയിലൂടെ നേടിയ മൃഗങ്ങളാൽ നടത്തുന്നു. വാണിഭക്കാർ യാഥാർത്ഥ്യ സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വപ്നം പിന്തുടരുന്നതുപോലെയാണ്; അവർ ഹൃദയത്തിൽ ആ ലോകത്തിൽ അനുഭവങ്ങൾക്കുള്ള അനുഗ്രഹം സ്വപ്നം പോലെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. രജസ്സിൽ, സത്ത്വത്തിൽ, തമസ്സിൽ, അതിന്റെ ആസക്തിയിൽ, ഇന്ദ്രാദി പ്രധാന ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നു; യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നില്ല. ദേവതകളെ യജ്ഞത്തിൽ ആരാധിച്ച്, “സ്വർഗത്തിൽ ആനന്ദിക്കും,” എന്ന് കരുതുന്നു; അതു തീർന്നാൽ, ഭൂമിയിൽ വീണ്ടും സമ്പന്നനും ഉന്നതജാതിയിലും ജനിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പുഷ്പവാക്യങ്ങളിൽ മനസ്സു ചിതറിപ്പോയ, അഭിമാനവും അത്യധികം ലോഭവും നിറഞ്ഞവർക്കും എന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ പോലും ആകർഷണമില്ല. ഈ വേദങ്ങൾ, ത്രയവിവരണത്തിൽ, ബ്രഹ്മൻ, ആത്മൻ, ദേവതകൾ എന്ന വിഷയങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; സന്യാസികൾ പരോക്ഷമായി സംസാരിക്കുന്നു, ഞാൻ പോലും പരോക്ഷ ഭാഷയിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു. ശബ്ദ-ബ്രഹ്മൻ വളരെ ദു:സാധ്യമാണ്, പ്രാണ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സു കൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ടത്; അതു അതിരില്ലാത്തതും, അഗാധവും, സമുദ്രം പോലെ അത്ര ദു:സാധ്യവും ആഴവും.