ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശौनകാദിമഹർഷിമാർക്കു സുതൻ ഭക്തിപൂർവ്വം ശ്രീമദ്ഭാഗവതത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ പുരാണകഥയുടെ അമൃതം രാജാവിന് ലഭിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾക്കു ഭാഗവതകഥയുടെ അമൃതം ലഭിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ലോകത്തിൽ എവിടെയാണ് സാക്ഷാൽ അമൃതം? എവിടെയാണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള കഥകൾ? എവിടെയാണ് അതിന്റെ പാത്രം? മഹാരത്നം എവിടെയാണ്? ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച ബ്രഹ്മരാതൻ, ദേവന്മാരെ പരിഹസിച്ചു. ഭക്തിയില്ലാത്തവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവർക്കു ഈ കഥാമൃതം നൽകാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല; ദേവന്മാർക്കു പോലും ഈ ഭാഗവതകഥകൾ ലഭ്യമല്ലാത്തവയാണ്. രാജാവിന്റെ മോക്ഷം കണ്ടപ്പോൾ സൃഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. സത്യലോകത്തിൽ ഒരു തുലാസി കെട്ടി, അജനായ ജനകൻ മോക്ഷസാധനങ്ങളെ തൂക്കി നോക്കി. മറ്റു ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ചെറുതായാണ്, ഇതിന് വലിയ ഭാരവുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ മുനികളും അത്ഭുതഭരിതരായി നിറഞ്ഞത്. ഭാഗവതം തന്നെ ഭഗവാന്റെ രൂപം എന്നാണ് അവർ വിലയിരുത്തിയത്. കലിയുഗത്തിൽ, കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ ഉടനെ വൈകുന്ഠഫലമുണ്ടാകുമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ഏഴു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ കേട്ടാൽ, എല്ലാ വിധത്തിലും മോക്ഷം ലഭിക്കും; പണ്ടെ, കരുണാനിധികളായ സനകാദിമുനികൾ നാരദനോട് ഇതു പറഞ്ഞിരുന്നു. നാരദൻ ബ്രഹ്മസംബന്ധം കൊണ്ടു ദിവ്യമായ സനകന്മാരിൽ നിന്ന് ഇതു കേട്ടെങ്കിലും, ഏഴു ദിവസത്തിൽ കേൾക്കേണ്ട രീതി കുമാരന്മാർ വിശദീകരിച്ചു. അപ്പോൾ ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: ലോകബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനും, എപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്നവനുമായ നാരദൻ, യജ്ഞശാലയിൽ വിരുന്നിലിരുന്നവരോട് എങ്ങനെ സ്നേഹമോ ബന്ധമോ അനുഭവിച്ചു? സുതൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇവിടെ ഭക്തിയോടെ ഈ കഥ പറയാം; ശുകമുനി എന്നെ ശിഷ്യനായി കരുതിയശേഷം രഹസ്യമായി പറഞ്ഞതാണിത്. ഒരു ദിവസം വിശാലയിലായിരുന്നു; നാലു വിശുദ്ധ മുനികൾ ധർമ്മസംഗമത്തിനായി കൂടിയപ്പോൾ അവിടെ നാരദനെയും കണ്ടു. കുമാരന്മാർ ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് മുഖം താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു? മനസ്സിൽ എന്താണ് കഷ്ടം? എവിടേക്കാണ് ഇങ്ങനെ അതിവേഗം പോകുന്നത്? എവിടുനിന്നാണ് വരുന്നത്? ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ ശൂന്യഹൃദയനായി, സ്വം സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ട സാധാരണ മനുഷ്യനെപോലെ തോന്നുന്നു. അസക്തനായി ജീവിക്കുന്നവനു ഇതൊന്നും യോജിച്ചില്ലല്ലോ; കാരണം പറയൂ. നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഭൂമിയെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായതെന്ന് കരുതി, പുഷ്കരം, പ്രയാഗം, കാശി, ഗോദാവരി എന്നിവ സന്ദർശിച്ചു. ഹരിക്ഷേത്രം, കുരുക്ഷേത്രം, ശ്രീരംഗം, സേതുബന്ധം തുടങ്ങിയ തീർത്ഥങ്ങളും ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചു. എവിടെയും മനസ്സിന് തൃപ്തി തരുന്ന സന്തോഷം എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല; ഇപ്പോൾ ഭൂമി അധർമ്മത്തിന്റെ സുഹൃത്ത് കലിയുടെ ബാധയിൽ വിഷമിതമാണ്. സത്യവും തപസ്സും ശുദ്ധിയും കാരുണ്യവും ദാനവും ഇല്ലാതായി. ദാരിദ്ര്യപീഡിതരായ ജീവികൾ വയറു നിറയ്ക്കാനും കപടം സംസാരിക്കാനുമാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ജനങ്ങൾ മന്ദബുദ്ധിയും ദുർബലരും ദുർദൈവികളും ആകുന്നു; നല്ലവർ വളരെ കുറവാണ്, അവരും കപടത്തിൽ ലീനരായി, സന്ന്യാസികളും കുടുംബം പോഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. യുവതികൾ വീട്ടിൽ അധികാരം പിടിച്ചു, ഭർത്താവിന്റെ സഹോദരന്മാർ ഉപദേശം നൽകുന്നു, മക്കൾ ലാഭം വേണ്ടി വിറ്റു, ഭർത്താവിനും ഭാര്യയ്ക്കും തമ്മിൽ അസൂയയും കലഹവും. വിദേശികൾ ആശ്രമങ്ങളും, തീർത്ഥങ്ങളും തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു; ദുഷ്ടർ ദേവാലയങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു. യോഗിയും സിദ്ധനും ജ്ഞാനിയും ശീലവാനുമില്ല; കലിയുടെ കാട്ടുതീയിൽ എല്ലാ ധാർമ്മികചര്യകളും ചിതലായി. ഗ്രാമങ്ങൾ കള്ളന്മാരാൽ പീഡിതമാണ്, ദ്വിജന്മാർ ശിവന്റെ ത്രിശൂലത്തിൽ തകർന്നിരിക്കുന്നു; സ്ത്രീകൾ, മുടി പിരിച്ചവരായി, കലിയിൽ മോഹഭാവത്തിൽ ആകുന്നു. ഇങ്ങനെ കലിയുടെ ദോഷങ്ങൾ കണ്ടു ഞാൻ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു; അങ്ങനെ യമുനയുടെ തീരത്ത്, ഭഗവാന്റെ ലീലാഭൂമിയിൽ എത്തി. അവിടെ ഞാൻ ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടു—നിങ്ങൾ കേൾക്കുക: ഒരുത്തി യുവതിയായ പെൺകുട്ടി, വിഷാദത്തിലും ക്ഷീണത്തിലും ആയിരുന്നു. അവളുടെ അരികിൽ രണ്ടു വൃദ്ധന്മാർ, കിടന്നുറങ്ങുന്നവരും, ശ്വാസം മന്ദമായവരുമായിരുന്നു; അവൾ അവരെ സേവിച്ചു, ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു, അവര്ക്ക് മുമ്പിൽ കരഞ്ഞു. ആ പെൺകുട്ടി പത്ത് ദിക്കുകളിലും രക്ഷകരെ തേടി നോക്കി; അവളുടെ ശരീരം നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ വീശി ശുശ്രൂഷിച്ചു, അവളെ വീണ്ടും ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഇത് ദൂരത്ത് നിന്ന് കണ്ട ഞാൻ കൗതുകത്തോടെ സമീപിച്ചു; എന്നെ കണ്ട യുവതിയ്ക്ക് ഉണർവ് വന്നു, ഉത്കണ്ഠയോടെ അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. "മഹർഷേ, ദയവായി ഒരു നിമിഷം ഇവിടെ തങ്ങൂ, എന്റെ ഉത്കണ്ഠ നീക്കി തരൂ; നിങ്ങളുടെ ദർശനം ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ വചനങ്ങൾക്കൊണ്ട് പീഡനത്തിൽ നിന്ന് ആശ്വാസം ലഭിക്കും; മഹാഭാഗ്യത്താൽ മാത്രമേ നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ. നാരദൻ ചോദിച്ചു: ആരാണ് നീ? ഇവരാരാണ്? ഈ കമലനയനികളായ സ്ത്രീകൾ ആരാണ്? ദേവതേ, ദയവായി നിന്റെ ദു:ഖകാരണം വിശദമായി പറയൂ. അവൾ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഭക്തി എന്നറിയപ്പെടുന്നു; ഇവർ എന്റെ മക്കളായ ജ്ഞാനനും വൈരാഗ്യനും ആണ്—ഇപ്പോൾ കാലത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ വൃദ്ധരായിരിക്കുന്നു. ഗംഗാദികൾ എന്നെ ഓർത്ത് എന്നെ സേവിക്കാൻ ഇവിടെയെത്തി; ദേവതകളും എന്നെ സേവിച്ചിട്ടും എനിക്ക് യഥാർത്ഥമായ ക്ഷേമം ലഭിച്ചില്ല. നീ കേൾക്കൂ, മഹാതപസ്സുള്ള മുനിവേ, എന്റെ കഥ; ഇത് അറിയപ്പെടുന്നതാണ് എങ്കിലും കേൾക്കുന്നതിലൂടെ സുഖം ലഭിക്കും. ഡ്രാവിഡദേശത്ത് ഞാൻ ജനിച്ചു, കര്‍ണ്ണാടകത്തിൽ വളർന്നു; മഹാരാഷ്ട്രയിലും ഗുജരദേശത്തിലും ചിലയിടങ്ങളിൽ ഞാൻ വൃദ്ധയായി. അവിടെ കലിയുടെ ഭയങ്കരപ്രഭാവംകൊണ്ട് മതഭ്രഷ്ടന്മാർ എന്നെ ആക്രമിച്ചു; ഞാൻ ദീനം ആയി, മക്കളോടൊപ്പം ദീർഘകാലം അവിടെ കഴിഞ്ഞു. വൃന്ദാവനത്തിലെത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും ഞാൻ യുവതിയായി, ഉജ്ജ്വലമായ രൂപം നേടി. എന്നാൽ എന്റെ രണ്ടു മക്കളും ക്ഷീണിതരായി കിടക്കുന്നു; ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോകാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. അവർ വൃദ്ധരായി, ഞാൻ ദുഃഖത്തിൽ; ഞാൻ യുവതിയായിട്ടും എന്റെ മക്കൾ എങ്ങനെ വൃദ്ധരായി? ഇങ്ങനെ മൂവരും ഒരുമിച്ചിരുന്നിട്ടും ഈ വിപരീതം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? സാധാരണ അമ്മയ്ക്കു വൃദ്ധതയുണ്ടാകേണ്ടതാണല്ലോ, മക്കൾക്ക് യുവത്വം. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ദുഃഖിതയാകുന്നു, അത്ഭുതത്തോടെ മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കുന്നു; യോഗസമ്പന്നനായ ജ്ഞാനിയേ, ഇതിന് കാരണം എന്താണെന്ന് ദയവായി പറയൂ.