ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശരദ്കാലത്തിൽ ആകാശം നിർമലമായും നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നതു പോലെ, സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞ മനസ്സിന് ബ്രഹ്മശബ്ദത്തിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയുന്നു. ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ പൂർണ്ണമായി പ്രകാശിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, കൃഷ്ണനും വൃഷ്ണി വംശജരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഭൂമിയിൽ തിളങ്ങി നിന്നു. കുളിരും ചൂടും ഒരുപോലെ സമന്വയിച്ച കാട്ടുമഞ്ഞിന്റെ സുഗന്ധം ആസ്വദിച്ചവർക്ക് ദുഃഖങ്ങൾ അകന്നു പോയെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ മനസ്സെ കവർന്ന ഗോപികൾക്ക് ആ സാന്ത്വനമുണ്ടായില്ല. ശരദ്കാലത്തിൽ പശുക്കൾ, മാൻ, പക്ഷികൾ, സ്ത്രീകൾ, പൂക്കളുള്ള ചെടികൾ എന്നിവ അവയുടെ കൂട്ടുകാരാൽ ആഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടു繁, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈ എല്ലാ ഫലങ്ങളും ഭഗവാന്റെ കർമഫലമായാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. സൂര്യോദയത്തിൽ കമലങ്ങൾ ആനന്ദിച്ചെങ്കിലും, രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന കുമുദങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല; രാജാവിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ജനങ്ങൾ ഭയരഹിതരായിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ കള്ളന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അങ്ങനെ അല്ല. നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ഉത്സവങ്ങൾ കൊണ്ടും ഇന്ദ്രിയാനന്ദം കൊണ്ടും ഭൂമി സമൃദ്ധിയായി തിളങ്ങി, ഹരിയുടെ കലകളാൽ വിളവെടുപ്പ് സമൃദ്ധമായി. വ്യാപാരികളും, ഋഷികളും, രാജാക്കന്മാരും സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് തങ്ങളുടെ കർമ്മങ്ങൾക്കായി പുറപ്പെട്ടു; മഴയാൽ തടയപ്പെട്ടിരുന്ന സിദ്ധർ സമയമെത്തുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ തേടുന്നതുപോലെ. സ്വയംഭൂയായ അവൻ തന്റെ ജനങ്ങൾക്കായി സ്വന്തം നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു; മുമ്പ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ പ്രജാപതിയെ സ്തുതിച്ചു: "ഓ ലോകസൃഷ്ടാവേ, എത്ര ഉത്തമമായാണ് നിന്റെ സൃഷ്ടി! യജ്ഞങ്ങൾ എല്ലാം നിന്നിൽ സ്ഥാപിതമാണ്; നാം ഒരുമിച്ച് അന്നം അനുഭവിക്കാം." തപസ്സ്, ജ്ഞാനം, യോഗം എന്നിവയിൽ ലയിച്ചിരുന്ന ഹൃഷീകേശൻ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, ആഗ്രഹിച്ച ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും അവൻ തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗം നൽകി; അതായത്, ധ്യാനവും യോഗവും, തപസ്സും ജ്ഞാനവും വൈരാഗ്യവും. ഇങ്ങനെ ശരദ്കാലത്ത്, സുതാര്യമായ ജലവും പുഷ്പിതമായ കമലങ്ങളുടെ സുഗന്ധവുമുള്ള സമയത്ത്, അച്യുതൻ പശുക്കളെയും ഗോപബാലന്മാരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് കാട്ടിലേക്കു കുളിരുള്ള കാറ്റിൽ കടന്നു. പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ മരങ്ങൾ, തേനീച്ചയുടെ ഗുഞ്ചൻ, പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്ന തടാകങ്ങളും നദികളും—ഇവയിൽ കന്നുകാലികളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം കാട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, വംശി വായിച്ചു. വ്രജസ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ വംശിനാദം കേട്ടപ്പോൾ—ആ സ്നേഹമുണർത്തുന്ന സംഗീതം—അവരിൽ ചിലർ, കൃഷ്ണൻ കാണാതെ, അതിന്റെ മാധുര്യം സുഹൃത്തുക്കളോട് വിവരിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ കഥകൾ ഓർത്ത് വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി; എന്നാൽ സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രബലതയിൽ അവരുടെ മനസ്സുകൾ കുലുങ്ങി, വിവരണം തുടരാൻ കഴിയാതെ പോയി. മയില്പീലിയും കർണികാരപൂവും കാതിൽ, പൊന്നുപോലുള്ള പീതാംബരം, കാട്ടുപൂക്കളുടെ മാല, വംശിയുടെ രന്ധ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ചാരുതയുള്ള സ്വരം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ, ഗോപബാലന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് വൃന്ദാവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവന്റെ ചുവടുകൾ കൊണ്ട് വൃന്ദാവനം മനോഹരമായി, പാട്ടുകൊണ്ട് പ്രശസ്തമായി. രാജാവേ, ആ വംശിയുടെ ശബ്ദം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകർഷിച്ച്, വ്രജസ്ത്രീകൾ അതിനെ വിവരിച്ച് അതിൽ ലയിച്ചു. ഗോപികൾ പറഞ്ഞു: "സുഹൃത്തുക്കളേ, കണ്ണുകൾക്ക് ഇതിലേറെ ഭാഗ്യം മറ്റൊന്നുമില്ല—വ്രജാധിപതിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും അവരുടെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നത്, മുഖത്ത് വംശി അലങ്കാരവും സ്നേഹനോട്ടവും ലഭിക്കുന്നത്." മാവിൻ തളിരുകളും, മയില്പീലികളും, കമല-കുമുദമാലകളും അണിഞ്ഞ്, കാട്ടുപൂക്കൾ കൊണ്ടുള്ള വസ്ത്രത്തിൽ, അവർ ഗോപ സമൂഹത്തിൽ നർത്തകരെപ്പോലെ തിളങ്ങി പാടുന്നു. "സുഹൃത്തുക്കളേ, ഈ വംശിക്ക് എത്ര ഭാഗ്യമാണ്! ദാമോദരന്റെ അധരാമൃതം ഈ വംശിക്ക് മാത്രം ലഭിക്കുന്നു; അതിനെ പോലും ഗോപികൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നദികൾ അതിന്റെ ശേഷിച്ച മാധുര്യം ആസ്വദിച്ച് ആഹ്ലാദിക്കുന്നു; അവരുടെ ജലങ്ങൾ വിറയ്ക്കുന്നു, മരങ്ങൾ മുതിർന്നവർ പോലെ കണ്ണീർ വീഴ്ത്തുന്നു." "വൃന്ദാവനം ഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്; ദേവകിപുത്രന്റെ പാദജലം അതിനെ അനുഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗോവിന്ദനെ വംശി വായിക്കുന്നതും, മയിലുകൾ ആഹ്ലാദത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്നതും, മലകളിലെ എല്ലാ ജീവികളും നിശ്ചലമാകുന്നതും കാണാം." "ഈ മാൻമാർക്കും ഭാഗ്യമാണ്; നന്ദപുത്രനെ അത്ഭുതഭൂഷിതനായി കണ്ട്, കൃഷ്ണന്റെ വംശിനാദം കേട്ട്, കറുത്ത കുരുവികളോടൊപ്പം സ്നേഹനോട്ടം നൽകുന്നു." "കൃഷ്ണന്റെ രൂപവും പ്രവർത്തിയും കൺകളുടെ ഉത്സവമാണ്; അവന്റെ രഹസ്യമായ മധുരവംശിനാദം കേട്ട ദേവതകൾ ആകാശയാനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ സ്നേഹത്തിൽ കുലുങ്ങി, പുഷ്പമാലകൾ വീണു, വസ്ത്രങ്ങൾ അഴകുന്നു." "പശുക്കൾ കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന വംശിനാദം ചെവികൾ ഉയർത്തി ആസ്വദിച്ചു, അവയുടെ കன்றുകൾ പാൽ കുടിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് നിൽക്കുന്നു, കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ നിറയുന്നു, ഗോവിന്ദനെ ഹൃദയത്തിൽ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നപോലെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു." "അമ്മേ, ഈ കാട്ടിലെ പക്ഷികൾ ഭാഗ്യവാന്മാർ തന്നെയാണ്; മനോഹരമായ മരക്കൊമ്പുകളിൽ ഇരുന്നു കണ്ണുകൾ അടച്ച് കൃഷ്ണന്റെ വംശിനാദം കേട്ട് മറ്റെല്ലാം മറക്കുന്നു." "നദികൾ മുകുന്ദന്റെ പാട്ട് കേட்டு, അവരുടെ ഒഴുക്ക് വൃത്താകൃതിയിൽ മാറി, ആഗ്രഹങ്ങൾ അകറ്റി, തരംഗങ്ങളാൽ മുരാരിയെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് കമലങ്ങൾ അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കുന്നു." "വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾ രാമനും ഗോപബാലന്മാരുമായി ചൂടിൽ ചവറ്റുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ വംശി വായിക്കുന്നു; മരങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞു, പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ ശാഖകൾ ഉയർത്തി, തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടയായി പരത്തി കൃഷ്ണനെയും കൂട്ടുകാരെയും തണുപ്പിക്കുന്നു." "പുലിന്ദസ്ത്രീകൾ മഹാഗായകനായ കൃഷ്ണന്റെ പാദക്കുങ്കുമം, അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വയറിലും തുമ്പിലുമാണ് പതിഞ്ഞത്, പുല്ലിൽ അവശേഷിച്ചതും അവർ ഏറ്റെടുത്ത് സ്വന്തം മുഖത്തും വക്ഷസ്സിലും പുരട്ടി, കൃഷ്ണനെ കണ്ട സ്നേഹവേദന അകറ്റുന്നു." "ഈ മല, ഹരിയുടെ ഭൃത്യന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, രാമ-കൃഷ്ണന്മാരുടെ പാദസ്പർശത്തിൽ ആഹ്ലാദിച്ചു, അവർക്കും അവരുടെ പശുക്കൾക്കും കൂട്ടുകാര്ക്കും മലയിൽ നിന്ന് വെള്ളവും മൃദുലമായ പുല്ലും കിഴങ്ങുകളും സമർപ്പിക്കുന്നു." "രാമനും കൃഷ്ണനും പശുക്കളെ കാട്ടിലൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുമ്പോൾ, ഗോപബാലന്മാർ കൂടെ, അവരുടെ വംശിനാദം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകർഷിക്കുന്നു; ചലിക്കുന്നവയും നിശ്ചലമാകുന്നു, മരങ്ങൾ ആഹ്ലാദത്തിൽ വിറയ്ക്കുന്നു, അവരുടെ ബന്ധങ്ങളിലെ അടയാളങ്ങൾ അദ്ഭുതത്തിൽ വീണു പോകുന്നു." "ഇങ്ങനെ, വൃന്ദാവനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പരസ്പരം വിവരിച്ചുകൊണ്ടു ഗോപികൾ അവന്റെ കായിക്രീഡകളിൽ ലയിച്ചു." ഇതോടെ, ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—പരംഹംസന്മാർക്കുള്ള ഈ മഹാഗ്രന്ഥം. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവൻ തൻറെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയുന്നില്ല, അതിലപ്പുറം ഒന്നും അറിയുന്നില്ല; ശരീരത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവൻ കാറ്റുപോലുള്ള ഒരു കുഴലാണ്—ജീവിതം വെർത്ഥമാണ്. ഈ കർമ്മഫലങ്ങൾ മനുഷ്യർക്കു പരമോന്നത ലാഭമല്ല; അവരെ ആകർഷിക്കാൻ മാത്രമാണ് പറയുന്നത്, മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നത് പോലെ. ജന്മം മുതൽ മനുഷ്യർ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും, ജീവനും, ബന്ധുക്കൾക്കും ആസക്തരാണ്; ഇവ തന്നെയാണ് അവരുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ. യഥാർത്ഥ ഹിതം അറിയാത്തവർ ദുഃഖപഥത്തിൽ വഴിതെറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾ വീണ്ടും അവരെ അതേ അജ്ഞാനത്തിലേക്ക് നയിക്കുമോ? അർത്ഥബോധം ഇല്ലാതെ, തെറ്റായ മനസ്സുള്ള ചിലർ ഈ പൂക്കളായ ഫലങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കാറില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ സ്തുതിക്കാറുമില്ല. കാമം, ദയനീയത, ലോഭം എന്നിവയാൽ ബാധിച്ച മനസ്സുള്ളവർ പൂക്കളിൽ മാത്രം ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു; അവർ തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ലോകം അറിയുന്നില്ല, തീയിൽ പറക്കുന്ന ഈരളിപോലെയാണ്. "പ്രിയവേ, ഞാൻ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, എന്നിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, എന്നെ അവർ അറിയുന്നില്ല; യജ്ഞങ്ങളും സ്തുതികളും കൊണ്ട് തൃപ്തരാകാത്തവർ, മൂടൽമഞ്ഞിൽ കണ്ണടയുന്നവരെപ്പോലെയാണ്." എന്റെ പരോക്ഷ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കാതെ, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ലയിച്ചവർ ഹിംസയിൽ ആസക്തരായാൽ, അവർക്കു യജ്ഞം പോലും നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.