ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശരദ്കാലം എത്തുമ്പോൾ സമുദ്രം ശാന്തവും നിശബ്ദവുമായി. അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള നിശ്ചലതയെ കാണുമ്പോൾ, ഒരുജ്ഞാനിയുടെ നിരന്തര ചലനങ്ങൾ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ ആത്മാവിൽ മുഴുവൻ ലയിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. കർഷകർ ശക്തമായ കരിങ്കെട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ച് വയലുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുക്കുന്നു; അതുപോലെ, യോഗികൾ അവരുടെ പ്രാണശക്തിയിലൂടെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രവാഹം നിയന്ത്രിച്ച് അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ശരദ്കാലത്തിലെ സൂര്യകിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉണ്ടാകുന്ന ചൂട്, ചന്ദ്രൻ തന്റെ ശീതളതയാൽ ദൂരീകരിക്കുന്നു; അതുപോലെ, മുകുന്ദൻ വ്രജയിലെ സ്ത്രീകളുടെ ദേഹബോധത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം അകറ്റുന്നു. ആകാശം അകാലത്തിൽ പാവം, ശുദ്ധമായ നക്ഷത്രങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതുപോലെ, സത്വഗുണം നിറഞ്ഞ മനസ് ബ്രഹ്മനാദത്തിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കുന്നു. ചന്ദ്രൻ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ, തൻറെ അഖണ്ഡമായ രൂപം കൊണ്ട് ആകാശത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; അതുപോലെ കൃഷ്ണൻ, വൃഷ്ണി വംശത്തിന്റെ ഇടയിൽ ഭൂമിയിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. വനത്തിൽ വീശുന്ന കാറ്റ്, തണലും ചൂടും പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും ചേർന്നതിൽ മനുഷ്യർ അവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ വിട്ടുവെക്കുന്നു; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അവരുടെ ഹൃദയം കവർന്ന ഗോപികൾക്ക് അങ്ങനെ കഴിയില്ല. ശരദ്കാലത്തിൽ പശുക്കൾ, മാൻ, പക്ഷികൾ, സ്ത്രീകൾ, പൂക്കൾ—all അവരുടെ പുരുഷന്മാർക്കാൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ട് വളരുന്നു; അതുപോലെ, ഭഗവാന്റെ കർമ്മഫലങ്ങൾ ഫലങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. സൂര്യൻ ഉദയിക്കുമ്പോൾ താമരപ്പൂക്കൾ സന്തോഷിക്കുന്നു, എന്നാൽ രാത്രി-വിരിയുന്ന പൂക്കൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല; അതുപോലെ, ഒരു രാജാവിന്റെ സാന്നിധിയിൽ ജനങ്ങൾ ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു, കള്ളന്മാരുടെ സാന്നിധിയിൽ അതില്ല. നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ഉത്സവങ്ങൾ കൊണ്ടും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ സന്തോഷപെടുന്നതിൽ, ഭൂമി സമൃദ്ധമായ വിളവുകൾ കൊണ്ട് തിളങ്ങുന്നു; ഹരിയുടെ കലകൾ കൊണ്ടാണ് ഇതിൽ പ്രത്യേകത. വ്യാപാരികൾ, ജ്ഞാനികൾ, രാജാക്കന്മാർ—all കുളിച്ച ശേഷം തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ തേടാൻ പുറപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ, സിദ്ധപുരുഷന്മാർ മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ തേടുന്നു. ആത്മാവിനെ കൈവരിച്ചവൻ, തന്റെ ജനങ്ങൾക്കായി സ്വന്തം നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു; മുമ്പ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ സൃഷ്ടികർത്താവിനെ പ്രശംസിച്ചു. "അയ്യോ, ലോകത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കർത്താവേ, എത്ര ഉത്തമം ഈ കർമ്മം! എല്ലാ യാഗങ്ങളും നിന്നിൽ സ്ഥാപിതമാണ്; നാം ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം പങ്കിടാം," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. തപസ്സും ജ്ഞാനവും യോഗവും ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനത്തോടൊപ്പം, ഹൃഷീകേശൻ—മഹാജ്ഞാനികളിൽ ജ്ഞാനി—ആവശ്യപ്പെട്ട സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരിലും, അജ്ജന്മനായ ഭഗവാൻ തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ നൽകി—അത് എന്താണെന്നാൽ, ധ്യാന-യോഗ-തപസ്സിന്റെ സമൃദ്ധി, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം. ശരദ്കാലത്തിൽ, ശുദ്ധജലം, വിരിയുന്ന താമരപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അച്യുതൻ, കാവൽപക്കളും പശുക്കളും കൂടെ, കാറ്റ് തണുപ്പിച്ച വനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പൂക്കൾ വിരിയുന്ന കാടുകൾ, തേനീച്ചകളുടെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദം, പക്ഷികളുടെ കിളിമൊഴി നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങളും നദികളും—ഇവയിൽ, കാവൽപക്കളോടൊപ്പം പശുക്കളെ കാവൽകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ, തന്റെ വംശി വായിച്ച്, കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണന്റെ വംശിയുടെ പ്രണയമുണർത്തുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, അവരിൽ ചിലർ, കൃഷ്ണൻ കാണാതെ, അത് സുഹൃത്തുക്കളോട് വിവരണം ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ഓർത്തുകൊണ്ട് അവർ വിവരണം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു; എന്നാൽ പ്രണയത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ അവരുടെ മനസ്സുകൾ വല്ലാതെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകുകയും, വിവരണം തുടരാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. മയില്തൂവൽ തലയിൽ, നൃത്തത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ രൂപം, കർണികാര പൂക്കൾ കാതിൽ, പൊൻ നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രം, വനപുഷ്പമാല, വംശിയുടെ കുഴികളിൽ തന്റെ അധരമൃതം നിറച്ച്, കാവൽപക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ വൃന്ദാവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; തന്റെ ചാരുലക്ഷണങ്ങൾ കൊണ്ട് കാട് സന്തോഷകരമാക്കി, തന്റെ ഗാനം കൊണ്ടും പ്രശസ്തമാക്കി. വംശിയുടെ ശബ്ദം, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും മയക്കുന്നത്, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവർ അതിനെ വിവരണം ചെയ്ത് അതിൽ മുഴുവൻ ലയിച്ചു. "സുഹൃത്തുക്കളേ, കണ്ണുകൾക്ക് ഇതിലും വലിയ ഫലം ഇല്ല—വ്രജാധിപന്റെ രണ്ടു മക്കളെ, കാവൽപക്കളോടൊപ്പം പശുക്കളെ കാവൽകൊണ്ടു, മുഖത്തിൽ വംശി, പ്രണയഭരിതമായ ദൃഷ്ടികൾ നൽകുന്നത് കാണുന്നത്," എന്ന് ഗോപികൾ പറഞ്ഞു. മാമ്പടികൾ, പുതിയ ഇലകൾ, മയില്തൂവൽ, താമര-കുമുദ പുഷ്പമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച, വനപുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ച, കാവൽപക്കളുടെ ഇടയിൽ ഇരുവരും നൃത്തം ചെയ്യുന്ന വിദഗ്ധനാരായ് തിളങ്ങുന്നു. "വംശിക്ക് എത്ര ഭാഗ്യം! ദാമോദരന്റെ അധരമൃതം അതിന് മാത്രം ലഭിക്കുന്നു; അതിനെ ഗോപികൾ പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിന്റെ ശേഷിച്ച മധുരം നദികൾക്ക് ലഭിക്കുമ്പോൾ, അവയുടെ വെള്ളം വിറെക്കുന്നുവെന്നും, വൃക്ഷങ്ങൾ മുതിർന്നവരെപ്പോലെ കണ്ണീരൊഴിക്കുന്നു," എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. "വൃന്ദാവനത്തിന് ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തി ലഭിക്കുന്നു; ദേവകിയുടെ മകന്റെ പാദജലം അതിനെ അനുഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ഗോവിന്ദനെ വംശി വായിക്കുന്നതിൽ കാണുമ്പോൾ, മയിലുകൾ മയക്കപ്പെട്ട് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; പർവ്വതങ്ങളിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും നിശ്ചലമാകുന്നു." "പശുക്കളെ കാവൽകൊണ്ടു, കാവൽപക്കളോടൊപ്പം, വംശി വായിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ട് കാട്ടുമാൻകൾ, അവരുടെ കൃഷ്ണമൃഗ സഖികളോടൊപ്പം, പ്രണയഭരിതമായ ദൃഷ്ടികൾ കൊണ്ട് പൂജ ചെയ്യുന്നു." കൃഷ്ണന്റെ രൂപവും പ്രവൃത്തിയും കണ്ണുകൾക്ക് ഉത്സവം; അവന്റെ വംശിയുടെ മധുരം, ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ഗാനം കേട്ട്, ദിവ്യരഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവികൾ, പ്രണയത്തിൽ മനസ്സുകൾ കുഴഞ്ഞു, പുഷ്പമാലകൾ താഴ്‌വുകയും, വസ്ത്രങ്ങൾ അഴുകുകയും, മയങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന വംശി മധുരം, കാത് ഉയർത്തി, പശുക്കൾ കുടിക്കുന്നു; കன்றുകൾ വായിൽ പാലുമായി നിശ്ചലരായി, കണ്ണിൽ കണ്ണീരോടെ ഗോവിന്ദനെ നോക്കുന്നു, ഹൃദയത്തിൽ അവനെ അകമ്പടിയാക്കുന്നപോലെ. "അമ്മേ, ഈ കാടിലെ പക്ഷികൾ ഭാഗ്യശാലി ജ്ഞാനികൾ തന്നെയാണ്; മനോഹരമായ വൃക്ഷശാഖകളിൽ ഇരുന്നു, കണ്ണ് അടച്ചു, അവർ കൃഷ്ണന്റെ വംശി ഗാനം കേട്ട്, മറ്റൊന്നും മറന്നു പോകുന്നു." "മുകുന്ദന്റെ ഗാനം കേട്ടു, നദികൾ, അവരുടെ പ്രവാഹം ചുറ്റികകളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ, പ്രണയം ശമിച്ചവ, മുരാരിയെ തങ്ങളുടെ തിരമുറ്റങ്ങളാൽ അകമ്പടിയാക്കി, താമര പൂക്കൾ അവന്റെ പാദത്തിൽ സമർപ്പിക്കുന്നു." വ്രജയിലെ പശുക്കൾ, രാമനും കാവൽപക്കളും കൂടെ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ പുല്ല് കഴിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ വംശി വായിക്കുന്നു; കാട് നിറഞ്ഞ വൃക്ഷങ്ങൾ പ്രണയത്തിൽ പൂക്കളുള്ള ശാഖകൾ ഉയർത്തി, തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടകളായി കൃഷ്ണനെ തണലാക്കുന്നു. പുലിന്ദ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണന്റെ പാദത്തിൽ നിന്ന് പുല്ലിൽ പതിഞ്ഞ് അവരുടെ പ്രിയരുടെ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞ കുങ്കുമം മുഖത്തും നെഞ്ചിലും പുരട്ടി, കൃഷ്ണനെ കണ്ടു ഉണർന്ന പ്രണയദുഃഖം ശമിപ്പിക്കുന്നു. "ഈ പർവ്വതം, ഹരിയുടെ ഭൃത്യന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, രാമ-കൃഷ്ണയുടെ പാദസ്പർശത്തിൽ സന്തോഷം കൊണ്ട്, അവർക്കും പശുക്കൾക്കും കാവൽപക്കൾക്കും വെള്ളം, പുതിയ പുല്ല്, വേരുകൾ നൽകുന്നു." രാമ-കൃഷ്ണൻ കാവൽപക്കളോടൊപ്പം കാട് വഴി പശുക്കളെ നയിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ വംശി ഗാനം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും മയക്കുന്നു; ചലിക്കുന്ന ജീവികൾ നിശ്ചലമാകുന്നു, വൃക്ഷങ്ങൾ ആവേശത്തിൽ, അവരുടെ ബന്ധങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങൾ അത്ഭുതത്തിൽ വീഴുന്നു. ഇങ്ങനെ, വൃന്ദാവനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ ലീലകൾ വിവരണം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഗോപികൾ തമ്മിൽ സംസാരിച്ച്, അവന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ മുഴുവൻ ലയിച്ചു. ഇതോടെ, ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയവസ്തുക്കളിൽ മുഴുവൻ ലയിച്ചവൻ, തന്റെ ആത്മാവിനേയും അതിൽ ഉയർന്നതേയും അറിയുന്നില്ല; ശരീരത്തിന്റെ വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവൻ, കാറ്റുപൊക്കിന്റെ പോലെ, ജീവൻ വെർത്ഥമാക്കുന്നു. ഈ കർമ്മഫലം ജനങ്ങൾക്ക് പരമോന്നതമായ ഗുണം അല്ല; പക്ഷേ, മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നതുപോലെ, ആകർഷിക്കാൻ പറയപ്പെടുന്നു. ജനങ്ങൾ ജനിച്ചുമുതൽ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ, ജീവൻ, സ്വന്തം ആളുകൾ—ഇവയിൽ ബന്ധപ്പെടുന്നു; ഇവ തന്നെയാണ് അവരുടെ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ. യഥാർത്ഥ ഗുണം അറിയാത്തവർ ദുഃഖത്തിന്റെ പഥത്തിൽ അലയുന്നു; ജ്ഞാനികൾ എങ്ങനെ വീണ്ടും അവരെ ആ അന്ധകാരത്തിൽ കൊണ്ടുപോകും? അങ്ങനെ, ചിലർ, അജ്ഞാനവും തെറ്റായ മനസ്സും കൊണ്ട്, പൂക്കളുടെ പോലെ കർമ്മഫലങ്ങൾ പറയുന്നില്ല; വേദം അറിയുന്നവർ അവയെ പ്രശംസിക്കുന്നില്ല.