ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശരദൃതുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഭൂമിയിലെ സസ്യങ്ങൾ മണ്ണിന്റെയും ഉണര്ച്ചയുടെയും ചിഹ്നങ്ങൾ ക്രമേണ കളയുകയായിരുന്നു—മഹാത്മാക്കൾ തങ്ങളുടെ ശരീരത്തോടും അതുമായി ബന്ധമുള്ളവയോടും ഉള്ള 'ഞാൻ', 'എന്റെ' എന്ന ഭാവങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. സമുദ്രം അകമ്പടിയും ശാന്തിയും പ്രാപിച്ചു; അതുപോലെ, സകല ചലനങ്ങളും ശമിച്ച ശേഷം, ഒരു മഹർഷി സ്വയം ആത്മാവിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. കർഷകർ ശക്തമായ കരിങ്കെട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ച് വയലുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുക്കുന്നു; അതുപോലെ, യോഗികൾ പ്രാണശക്തിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലൂടെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രവാഹം നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ശരദൃതുവിൽ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ഉണ്ട് ചൂട് ചന്ദ്രൻ നീക്കുന്നു; അതുപോലെ, മുകുന്ദൻ വ്രജസ്ത്രീകളിൽ ദേഹാഭിമാനത്തിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്ന ദു:ഖം അകറ്റുന്നു. ആകാശം നിർമലവും ശുദ്ധമായ നക്ഷത്രങ്ങളാൽ പൂർണവുമായിരുന്നു, അതുപോലെ സത്വഗുണം പ്രാപിച്ച മനസ്സ് ബ്രഹ്മശബ്ദത്തിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കുന്നു. ചന്ദ്രൻ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടു, അക്ഷതമായ കലയിൽ ആകാശത്ത് പ്രകാശിച്ചു; അങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ വൃഷ്ണിവംശജന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഭൂമിയിൽ പ്രകാശിച്ചു. പുഷ്പസുഗന്ധം നിറഞ്ഞ, ഒരുപോലെ തണുപ്പും ചൂടും ഉള്ള കാട്ടുമണൽക്കാറ്റ് ജനങ്ങൾ ആലിംഗനം ചെയ്തു ദു:ഖങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണനാൽ ഹൃദയം കവർന്നെടുത്ത ഗോപികൾക്ക് അങ്ങനെ കഴിയില്ലായിരുന്നു. പശുക്കൾ, മാൻ, പക്ഷികൾ, സ്ത്രീകൾ, പുഷ്പിച്ച സസ്യങ്ങൾ, തങ്ങളുടെ പുരുഷന്മാർ വന്നതോടെ സമൃദ്ധിയായി; അതുപോലെ, ഭഗവാന്റെ പ്രവർത്തനഫലമായി ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു. സൂര്യോദയത്തിൽ താമരകൾ ആനന്ദിച്ചു, എന്നാൽ രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന കുമുദങ്ങൾ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല; അതുപോലെ, രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ജനങ്ങൾ ഭയമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു, കള്ളന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അങ്ങനെ കഴിയില്ല. നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ഉത്സവങ്ങൾ കൊണ്ടും ഇന്ദ്രിയാനന്ദം കൊണ്ടും, ഹരിയുടെ കലാപാടവം കൊണ്ടും, ഭൂമി പാകമായ വിളകളാൽ സമൃദ്ധിയായി പ്രകാശിച്ചു. വ്യാപാരികളും, മുനികളും, രാജാക്കളും, സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ തേടി പുറപ്പെട്ടു; അതുപോലെ, സിദ്ധപുരുഷന്മാർ മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് ശരീരങ്ങൾ തേടുന്നു. ആത്മാവിനെ പ്രാപിച്ച അവൻ തന്റെ ജനങ്ങൾക്കായി സ്വന്തം നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു; മുമ്പ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ പ്രജാപതിയെ സ്തുതിച്ചു: "ഹേ ലോകസൃഷ്ടാവേ, എത്ര അതുല്യമാണ് നിന്റെ കൃത്യം! എല്ലാ യാഗങ്ങളും നിന്നിൽ സ്ഥാപിതമാകുന്നു; നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് അന്നം അനുഭവിക്കാം." തപസ്സിലും ജ്ഞാനത്തിലും യോഗത്തിലും ലയിച്ച ഋഷികേശൻ, മഹാമുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, ആഗ്രഹിച്ച സത്യസങ്കല്പങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരിലും അജൻമൻ തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അംശം നൽകി—ആ അംശങ്ങൾ: ധ്യാനയോഗസമൃദ്ധി, തപസ്സു, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം. ശരദൃതുവിൽ, താമരപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്തോടും നിർമലജലത്തോടും കൂടി, അച്യുതൻ, കൃഷ്ണൻ, പശുക്കുട്ടികളും കൂട്ടുകാരും ചേർന്ന് കാറ്റ് തണുപ്പിച്ച കാട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പുഷ്പിച്ച വൃക്ഷങ്ങളും, തേനീച്ചകളുടെ ഗുഞ്ചലും, പക്ഷികളുടെ ഗാനം നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങളും നദികളും—അവിടെയൊക്കെയായി പശുക്കൾക്ക് ഇടയിൽ കൃഷ്ണൻ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം കാട്ടിൽ കയറി, തന്റെ വാംശി വായിച്ചു. വ്രജസ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ വാംശിനാദം കേട്ടപ്പോൾ, അതിന്റെ പ്രേമോജ്ജ്വലമായ സ്വരം അവരെ ഉണർത്തി; ചിലർ, കൃഷ്ണനു കാണാതെ, കൂട്ടുകാരോട് അതിനെക്കുറിച്ച് വിവരിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ കൃത്യങ്ങൾ ഓർത്ത് വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി; എന്നാൽ, പ്രേമത്തിന്റെ ആകുലതയിൽ, അവരുടെ മനസ്സുകൾ അശാന്തമായി, അവർക്കു തുടർന്നുപറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മയില്പൊക്കമുള്ള പീലി, നൃത്തശ്രേഷ്ഠന്റെ രൂപം, കർണികാരപൂക്കൾ കാതിൽ, പൊന്മണികൊണ്ടുള്ള വസ്ത്രം, വനപുഷ്പമാല, അധരസന്ധികളിൽ നിന്ന് വീണു വരുന്ന അമൃതം നിറച്ച വാംശി—ഇവയൊക്കെ അണിഞ്ഞു, കൃഷ്ണൻ കൂട്ടുകാരോട് ചേർന്ന് വൃന്ദാവനത്തിലേക്ക് കയറി, സ്വന്തം ചിഹ്നങ്ങളാൽ ഭൂമിയെ അലങ്കരിച്ച്, ഗാനം പാടിക്കൊണ്ടു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ വാംശിനാദം, സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും ആകർഷിച്ച്, വ്രജസ്ത്രീകൾ കേട്ടു; അവർ അതിനെ വിവരിച്ചുകൊണ്ടു അതിൽ ലയിച്ചു. "സഖികളേ, കാഴ്ച്ചക്കു ഇതിലധികം ഫലം വേറെ ഇല്ല—വ്രജപതിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കൾ മേയിച്ചുകൊണ്ടു, മുഖത്ത് വാംശി, പ്രേമപൂർണ്ണമായ കാഴ്ച്ചകൾ നൽകുന്നതും കാണുന്നു." മാവിൻ തണ്ടുകളും ഇളം ഇലകളും മയില്പൊക്കുകളും താമരയും കുമുദവും ചേർന്ന പുഷ്പമാലയും, വനപുഷ്പങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രവും അണിഞ്ഞ്, ഗോത്രസമൂഹത്തിൽ നടനന്മാരുപോലെ കൃഷ്ണനും രാധയും പ്രകാശിച്ചു. "എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ് ഈ വാംശി! ദാമോദരന്റെ അധരാമൃതം അതിനാണ് ലഭിക്കുന്നത്—even ഗോപികളും ആഗ്രഹിക്കുന്നതും, നദികൾ അതിന്റെ ശേഷിച്ച മാധുര്യം രുചിച്ചു ആനന്ദിക്കുന്നു; അവരുടെ ജലം വിറയുന്നു, വൃക്ഷങ്ങൾ കണ്ണുനീർ ചൊരിയുന്നു." "സഖിയേ, വൃന്ദാവനം ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തമാണ്; ദേവകീപുത്രന്റെ പാദജലം അതിനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. ഗോവിന്ദനെ വാംശി വായിക്കുന്നതും കണ്ട് മയിലുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; മലകളിൽ എല്ലാഭൂതങ്ങളും ശാന്തമാകുന്നു." "പോലും പെട്ടെന്ന് മനസ്സില്ലാത്ത ഈ മാൻമാർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; നന്ദപുത്രനെ അതുല്യവേഷത്തിൽ കാണുമ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ വാംശിനാദം കേൾക്കുമ്പോൾ, കാളമാൻകൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം അവർ പ്രേമപൂർണ്ണമായ കാഴ്ച്ചകളാൽ അർപ്പണം ചെയ്യുന്നു." കൃഷ്ണന്റെ രൂപവും പ്രവർത്തിയും ദൃഷ്ടിക്കു ഉത്സവമാണ്; അവന്റെ വാംശിയുടെ രഹസ്യമായ മാധുര്യഗാനം കേൾക്കുമ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗസ്ത്രീകൾക്ക് പ്രേമാഭാവത്തിൽ മനസ്സു അശാന്തമായി, പുഷ്പമാലകൾ വീണു, വസ്ത്രങ്ങൾ അഴുകുന്നു, അവർ മോഹിതരായി വീഴുന്നു. പശുക്കൾ, കൃഷ്ണന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന വാംശിനാദം ചെവികൾ ഉയർത്തി ആസ്വദിച്ചു; അവരുടെ കുട്ടികൾ പാൽ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ നിശ്ചലരായി, കണ്ണുനീർ പൊങ്ങി, അവർ ഹൃദയത്തിൽ ഗോവിന്ദനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ നോക്കി. "അമ്മേ, ഈ കാട്ടിലെ പക്ഷികൾ പോലും ഭാഗ്യവാന്മാരായ സന്യാസികളാണ്; മനോഹരമായ വൃക്ഷശാഖകളിൽ കയറി, കണ്ണടച്ച് കൃഷ്ണന്റെ വാംശിനാദം കേൾക്കുന്നു, മറ്റൊന്നും മറന്നുപോകുന്നു." നദികൾ, മുകുന്ദന്റെ ഗാനം കേട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ ഒഴുക്ക് വൃത്തങ്ങളാൽ ചിഹ്നിതമായി, പ്രേമം ശമിച്ചു, തിരകളാൽ മുരാരിയെ അണയുന്നു, പാദങ്ങളിൽ താമരകൾ അർപ്പിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ രാമനും കൂട്ടുകാരും പശുക്കളുമായി ചൂടിൽ കാട്ടിലൂടെ പോകുമ്പോൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ പ്രേമത്തിൽ നിറഞ്ഞു, പൂക്കളാൽ ശാഖകൾ ഉയർത്തി, തങ്ങളുടെ ശരീരം കുടയായിട്ട് കൃഷ്ണയ്ക്കും കൂട്ടർക്കും തണൽ നൽകുന്നു. പുലിന്ദസ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണന്റെ പാദധൂളി അവരുടെ പ്രിയരുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് പുല്ലിൽ വീണതും മുഖത്തും നെഞ്ചിലും പുരട്ടി, കൃഷ്ണനെ കണ്ടു ഉണർന്ന പ്രേമദു:ഖം ശമിപ്പിക്കുന്നു. "ഈ ഗിരി ഹരിയുടെ ശ്രേഷ്ഠഭൃത്യൻ തന്നെ; രാമകൃഷ്ണന്മാരുടെ പാദസ്പർശത്തിൽ ആനന്ദിച്ചു, അവർക്കും പശുക്കൾക്കും കൂട്ടർക്കും മലമുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളവും ഇളം പുല്ലും മൂലികകളും സമർപ്പിക്കുന്നു." രാമനും കൃഷ്ണനും പശുക്കളെ കാട്ടിലൂടെ നയിക്കുമ്പോൾ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പോകുമ്പോൾ, അവരുടെ വാംശിയുടെ മാധുര്യനാദം സർവ്വഭൂതങ്ങളെയും ആകർഷിച്ചു; ചലിക്കുന്നവരും നിശ്ചലമാകുന്നു, വൃക്ഷങ്ങൾ ആനന്ദത്തിൽ വിറയുന്നു, ബന്ധനങ്ങളുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ വീഴുന്നു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ വ്രജവിഹാരങ്ങൾ പരസ്പരം വിവരിച്ചുകൊണ്ടു, ഗോപികൾ അവന്റെ ലീലകളിൽ ലയിച്ചു. ഇങ്ങനെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഇരുപത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നവൻ, താനെന്നതോ അതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായതോ അറിയുന്നില്ല; ശരീരത്തിനായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നവൻ, വാളം പോലെ വെറും ശ്വാസം മാത്രം എടുക്കുന്നു, അവന്റെ ജീവിതം വെർത്ഥമാണ്. ഈ ഫലപ്രാപ്തി ജനങ്ങളുടെ പരമഹിതമല്ല; അവരെ ആകർഷിക്കാൻ മാത്രമാണ് ഇത് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, മരുന്ന് രുചികരമാക്കുന്നത് പോലെ. ജന്മം മുതൽ മനുഷ്യർ മനസ്സുകൊണ്ട് കാമങ്ങൾക്കും, ജീവനും, ബന്ധുക്കൾക്കും ആസക്തരാണ്; എന്നാൽ ഇവയൊക്കെ അവരുടെ ദു:ഖത്തിന്റെയും ദുരിതത്തിന്റെയും കാരണങ്ങളാണ്. യഥാർത്ഥ ഹിതം അറിയാത്തവർ ദു:ഖത്തിന്റെ വഴിയിൽ അലയുന്നു; എങ്ങനെ ഒരു ജ്ഞാനി വീണ്ടും അവരെ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ആ പ്രവർത്തികളിലേക്ക് നയിക്കും?