ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ വ്രജവാസം ഭക്തിപൂർവ്വം ഓർക്കുമ്പോൾ, ദൈവികമായ ഒരു കാലഘട്ടം മനസ്സിൽ തെളിയുന്നു. കൃഷ്ണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ, തങ്ങളുടെ കനത്ത പാൽ നിറഞ്ഞ തുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് മന്ദഗതിയായി നടക്കുന്ന പശുക്കൾ, സ്നേഹത്തിന്റെ സാന്ദ്രത കൊണ്ട് തുണ്ടുകൾ നനഞ്ഞു കൊണ്ട്, അതിവേഗം അദ്ദേഹത്തിങ്കൽ എത്തി. വനവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ കാട്ടിലെ തേനൊഴുകുന്ന വൃക്ഷങ്ങളുടെ നിരകളെ കാണുകയും, മലകളരികിലെ ഗുഹകളിൽ വെള്ളം വീണു മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു. മഴ കാട്ടിലെ മരങ്ങളിലോ ഗുഹകളിലോ വീണപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവിടേക്ക് കടന്ന് വേരുകളും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും ആസ്വദിച്ച് സന്തോഷിച്ചു. ശങ്കർഷണനും മറ്റു ഗോപ്പന്മാരുമൊത്ത്, വെള്ളത്തിനരികിലെ കല്ലിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ടു കൊണ്ടുവന്ന തൈര്, അന്നം എന്നിവ പങ്കുവെച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. പുല്ലിൽ ഇരുന്ന പശുക്കളും കാളകളും കിടാക്കളും, തങ്ങളുടെ തുണ്ടുകളുടെ ഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, കണ്ണ് അടച്ച് തൃപ്തിയായി വിശ്രമിച്ചു. മഴക്കാലത്തിന്റെ മഹത്വം, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും സന്തോഷം പകരുന്നതും, തൻ്റെ തേജസ്സിൽ അതിനു വർദ്ധനവു വരുത്തുന്നതും കണ്ട് കൃഷ്ണൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു. ഇങ്ങനെ രാമനും കേശവനും വ്രജയിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ, ആകാശം വൃത്തിയുള്ളതും വെള്ളം ശുദ്ധവും ശാന്തമായ കാറ്റും നിറഞ്ഞ ശരത്കാലം എത്തി. ശരത്കാലത്ത്, താമരകൾ പുഷ്പിക്കുമ്പോൾ, ജലങ്ങൾ സ്വഭാവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി; അതുപോലെ യോഗാഭ്യസത്തിലൂടെ വീണുപോയവരുടെ മനസ്സും ശുദ്ധിയേടുന്നു. ആകാശത്തിൽ നിന്നു മേഘങ്ങൾ മാറി, ഭൂമിയിൽ നിന്നു മലിനതയും ജലത്തിൽ നിന്നു അഴുക്കും നീങ്ങി; ക്രിഷ്ണഭക്തി യതികൾക്കു പാപം നീക്കുന്നതുപോലെ. എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചവർ, പാപരഹിതരായി, ശുദ്ധപ്രഭയിൽ തിളങ്ങി; ഇതുപോലെ സന്ന്യാസികൾ സമാധാനവും ശുദ്ധിയും നേടുന്നു. പർവതങ്ങൾ വെള്ളം ഒഴുക്കി, ചിലപ്പോൾ ശ്രേഷ്ഠത withheld ചെയ്യുകയും ചെയ്തു; ജ്ഞാനികൾ അനുയോജ്യ സമയത്ത് ജ്ഞാനാംശം നൽകുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്. ആഴക്കടലിലെ ജീവികൾ വെള്ളം കുറയുന്നതു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല; അജ്ഞാനിയായ ഗൃഹസ്ഥൻ, തന്റെ ആയുസ് ദിനംപ്രതി കുറയുന്നതു കാണുന്നില്ല. അതുപോലെ, ആഴത്തിലുള്ള ജലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് അനുഭവിക്കുന്നില്ല; അപ്രകാരം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാത്ത ദരിദ്രനും ദുഃഖം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. സസ്യങ്ങൾ മണ്ണും ഉണക്കവും ഉപേക്ഷിച്ചു; ജ്ഞാനികൾ ശരീരം മുതലായവയിൽ ‘ഞാൻ’ എന്നഭിമാനം धीरे-धीरे ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. ശരത്കാലം വന്നപ്പോൾ സമുദ്രം ശാന്തവും മൗനവുമായി; സകല ചലനങ്ങളും നിലച്ചു ഒരു മഹാത്മാവ് ആത്മനിഷ്ഠനാകുന്നതുപോലെ. കർഷകർ ശക്തമായ കെട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ച് വയലുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുത്തു; യോഗികൾ പ്രാണശക്തിയാൽ ജ്ഞാനപ്രവാഹം നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ. ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് ചന്ദ്രൻ ശമിപ്പിച്ചു; അതുപോലെ മുകുന്ദൻ വ്രജസ്ത്രീകളുടെ ദേഹാഭിമാനജന്യ ദുഃഖം നീക്കി. ആകാശം നിർമലവും തേജസ്സുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും ആയി; സത്ത്വഗുണം ഉള്ള മനസ്സ് ബ്രഹ്മനാദത്തിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ. നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ചന്ദ്രൻ, ആകാശത്തിൽ തളിർക്കുന്നു; കൃഷ്ണൻ വൃഷ്ണിവംശജരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഭൂമിയിൽ തിളങ്ങുന്നതുപോലെ. പുഷ്പസുഗന്ധം നിറഞ്ഞ കാട്ടുവായുവിനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, ജനങ്ങൾ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു; പക്ഷേ കൃഷ്ണന്റെ ഹൃദയം കവർന്ന ഗോപികൾക്ക് അതു കഴിയില്ലായിരുന്നു. പശുക്കൾ, മാൻ, പക്ഷികൾ, സ്ത്രീകൾ, പുഷ്പിക്കുന്ന സസ്യങ്ങൾ, തങ്ങളുടെ പുരുഷന്മാരാൽ പ്രാപിക്കപ്പെട്ടു繁盛ചെയ്തു; ഇതുപോലെ ഫലങ്ങൾ കർമഫലമായി ദൈവം നൽകുന്നു. സൂര്യോദയത്തിൽ താമരകൾ ആനന്ദിച്ചു, പക്ഷേ രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന കുമുദങ്ങൾ അല്ല; രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ജനങ്ങൾ ഭയരഹിതരാകുന്നതുപോലെ, കള്ളന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അല്ല. നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ഉത്സവങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആനന്ദിച്ചു; പാകമെത്തിയ വിളവുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമി തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു, ഹരിയുടെ കലകളാൽ പ്രത്യേകിച്ച്. വ്യാപാരികളും, ഋഷിമാരും, രാജാക്കളും, സ്നാനം ചെയ്തു, തങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾക്കായി പുറപ്പെട്ടു; അതുപോലെ സിദ്ധന്മാർ കാലം വന്നപ്പോൾ, മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, തങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നു. ആത്മസ്വരൂപനായ കൃഷ്ണൻ, അവർക്കായി സ്വന്തം നഗരം ജനങ്ങൾക്കായി സൃഷ്ടിച്ചു; മുമ്പ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ കണ്ടു, അവർ സൃഷ്ടികർത്താവിനെ സ്തുതിച്ചു. “ഹേ ലോകസൃഷ്ടാവേ, എത്ര മനോഹരമായ പ്രവർത്തിയാണ് ഇത്! എല്ലാ യാഗങ്ങളും നിന്നിൽ സ്ഥാപിതമാണ്; നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ആഹാരം കഴിക്കാം,” അവർ പറഞ്ഞു. തപസ്സും, ജ്ഞാനവും, യോഗവും ഉള്ള ഹൃഷികേശൻ, മഹാമുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, അഭിഷ്ടരായ സൃഷ്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും അവിജാതനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗം നൽകി; അതായത് ധ്യാനയോഗത്തിലെ ഐശ്വര്യവും, തപസ്സും, ജ്ഞാനവും, വൈരാഗ്യവും. ഇങ്ങനെ, ശുദ്ധജലവും പുഷ്പിച്ച താമരകളുടെയും സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ ശരത്കാലത്ത്, അച്യുതൻ ഗോപ്പന്മാരെയും പശുക്കളെയും കൂട്ടി, കാറ്റിൽ തണുപ്പുള്ള കാട്ടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ വൃക്ഷങ്ങൾ, തേനീച്ചകളുടെ ഗുഞ്ചങ്ങൾ, പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങളും നദികളും ഉള്ള കാടിൽ, ഗോപ്പന്മാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടു കൃഷ്ണൻ, തന്റെ വേണുവിൽ ആസ്വാദ്യമായ സംഗീതം മുഴക്കി. വ്രജസ്ത്രീകൾ ആ വേണുനാദം കേട്ടപ്പോൾ, മനസ്സിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്ന അതു, അവരിൽ ചിലർ കൃഷ്ണനു കാണപ്പെടാതെ സുഹൃത്തുക്കളോട് വിവരണം പറഞ്ഞു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ഓർമ്മിച്ചു, വിവരണം തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു; എന്നാൽ പ്രേമത്തിന്റെ പ്രബലതയിൽ മനസ്സു കലങ്ങിയ അവർ തുടരാൻ കഴിയാതെ പോയി. മയില്പ്പീലി അണിഞ്ഞ്, നൃത്തശ്രേഷ്ഠന്റെ രൂപത്തിൽ, കർണികാരപുഷ്പങ്ങൾ കാതിൽ, സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള പീതാംബരം, കാട്ടുപുഷ്പമാലകൾ, വേണുവിന്റെ രന്ധ്രങ്ങളിൽ തൻ്റെ അധരാമൃതം പകരുന്ന കൃഷ്ണൻ, ഗോപ്പന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വൃന്ദാവനത്തിലെ കാട്ടിൽ കാൽപ്പാടുകൾ കൊണ്ട് അതിനെ ഭാവനാപൂർവ്വം തിളക്കവും തന്റെ ഗാനം കൊണ്ട് പ്രശസ്തിയും നൽകിക്കൊണ്ടു പ്രവേശിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ആ വേണുനാദം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകർഷിച്ച്, വ്രജസ്ത്രീകൾക്കു കേൾക്കപ്പെട്ടു; അവർ അതിനെ വിവരിച്ചു, അതിൽ മുഴുകി. ഗോപികൾ പറഞ്ഞു: “സുഹൃത്തുക്കളേ, കണ്ണുകൾക്കു ഇതിലധികം ഫലം മറ്റൊന്നുമില്ല; വ്രജാധിപതിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടും, വേണുവാൽ മുഖം അലങ്കരിച്ച്, സ്നേഹദൃഷ്ടി നൽകുന്നതും കാണുന്നത്.” മാവിൻ തളിർ, ഇലകൾ, മയില്പ്പീലി, താമരയും കുമുദവും ചേർന്ന പുഷ്പമാലകൾ, കാട്ടുപുഷ്പങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ അണിഞ്ഞു, ഗോപ്പസമൂഹത്തിൽ ഇരുവരും നൃത്തവിദഗ്ധരുപോലെ പാടിക്കൊണ്ടു പ്രകാശിച്ചു. “ഈ വേണുവിന് കിട്ടിയ ഭാഗ്യം എത്ര! ദാമോദരന്റെ അധരാമൃതം ആസ്വദിക്കാൻ അതിനേകാൽ ആരും അർഹരല്ല; ഗോപികൾ പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്ന അതിന്റെ ശേഷിപ്പു നദികൾ ആസ്വദിച്ച് സന്തോഷിക്കുന്നു; അവയുടെ ജലങ്ങൾ വിറയുന്നു, വൃക്ഷങ്ങൾ പ്രായമായവരെപ്പോലെ കണ്ണുനീർ ചിന്തുന്നു.” “സുഹൃത്തേ, വൃന്ദാവനത്തിന് ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തി ലഭിക്കുന്നു; ദേവകീപുതന്റെ പാദജലം ഇതിനെ അനുഗ്രഹിച്ചു; ഗോവിന്ദനെ വേണുവിൽ വായിച്ചുകൊണ്ടു കാട്ടിൽ കാണുമ്പോൾ, മയിലുകൾ മദ്യപാനികൾപോലെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു; മലകളിലെ എല്ലാ ജീവികളും നിശ്ചലരാകുന്നു.” “സാധാരണമായ ഈ മാൻമരങ്ങൾ പോലും ഭാഗ്യവതികൾ തന്നെയാണ്; നന്ദപുതനെ അത്ഭുതഭൂഷിതനായി കാണുമ്പോഴും, കൃഷ്ണന്റെ വേണുനാദം കറുത്ത കുരങ്ങന്മാരോടൊപ്പം കേൾക്കുമ്പോഴും, സ്നേഹദൃഷ്ടിയാൽ അർപ്പണം ചെയ്യുന്നു.” “കൃഷ്ണന്റെ രൂപവും പ്രവർത്തിയും കൺകളിക്ക് ഉത്സവമാണ്; അവൻ്റെ വേണുവിന്റെ രഹസ്യമായ മധുരഗാനം കേൾക്കുമ്പോൾ, ദിവ്യരഥങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ദേവികൾ പ്രേമത്തിൽ മനസ്സു കലങ്ങി, പുഷ്പമാലകൾ വീണു, വസ്ത്രങ്ങൾ അശ്രദ്ധമായി, അവൾമാർ മയങ്ങി.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ വ്രജവാസത്തിലെ ശരത്കാലം, പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യവും ഭഗവാന്റെ ലീലകളുടെ ഭാവ്യവും നിറഞ്ഞു, എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ അനശ്വരമായ ഭക്തിയും ആനന്ദവും നിറച്ചു.