ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മേഘങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ മയിലുകൾ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ ആഹ്ലാദിച്ചു. എങ്കിലും, അവരുടെ വീടുകളിൽ, വേനലിൽ കത്തിക്കൊണ്ട് വിഷാദത്തോടെ, അവർ കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി കാത്തുനിന്നു — ഭക്തന്മാർ ഭഗവാന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ. മരങ്ങൾ, അവരുടെ വേരുകൾ വഴി വെള്ളം കുടിച്ചപ്പോൾ, നേരത്തെ തളർന്നതും ക്ഷീണിച്ചതുമായ അവയുടെ രൂപം വീണ്ടും പുനരധിവാസം ചെയ്തു; ആഗ്രഹങ്ങൾ പിന്തുടരുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ ക്ഷീണിക്കുന്നതുപോലെ. ശാന്തമായ തടാകങ്ങളിലും ജലാശയങ്ങളിലും, കുറുക്കുകൾ പാർപ്പിച്ചു; വ്യാവഹാരിക കർമ്മങ്ങളിൽ പ്രതീക്ഷകൾകൊണ്ട് അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന മനുഷ്യരെപ്പോലെ. മേഘരാജൻ വെള്ളം ഒഴുക്കിയപ്പോൾ, കരകെട്ടുകൾ പൊട്ടിപ്പോയി; കലി യುಗത്തിൽ, വേദ മാർഗങ്ങൾ കപടവാദികളായ നാസ്തികരുടെ തെറ്റായ വാക്കുകൾകൊണ്ട് തകർന്നുപോകുന്നതുപോലെ. കാറ്റ് തളർത്തിയ മേഘങ്ങൾ, ജീവികൾക്ക് അമൃതംപോലുള്ള വെള്ളം ഒഴുക്കി; ദ്വിജന്മാർ പ്രേരിപ്പിച്ച ധനാധിപന്മാർ യഥാസമയത്തിൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നതുപോലെ. അങ്ങനെ, ഹരി തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടും പശുക്കളോടും കുരുമക്കളോടും ചേർന്ന്, പക്വമായ ഈന്തപ്പഴങ്ങളും ജംബുപഴങ്ങളും നിറഞ്ഞ വനത്തിലേക്ക് ആഹ്ലാദത്തോടെ പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ, പാൽകുടങ്ങൾ ഭാരത്താൽ പതുക്കെ നടന്ന്, സ്നേഹത്താൽ ഉദ്ദരങ്ങൾ തഴുകിയ പശുക്കൾ വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തി. വനവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ, തേൻ തുളുമ്പുന്ന മരക്കൂട്ടങ്ങൾ കണ്ടു; മലകളുടെ സമീപത്തുള്ള ഗുഹകൾ വെള്ളം പതിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങിപ്പോയി. ചിലപ്പോൾ, മഴ മരങ്ങളുടെ കുഴികളിലോ ഗുഹകളിലോ പതിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവിടേക്ക് കടന്ന്, കിഴങ്ങുകളും കുരുക്കുകളും പഴങ്ങളും തിന്ന് ആഹ്ലാദിച്ചു. സങ്കർഷണനും കുരുമക്കളും കൂടെ, വെള്ളത്തിനടുത്തു കല്ലിൽ ഇരുന്നു, കൊണ്ടുവന്ന തൈരും ചോറും പങ്കുവെച്ചു. പുല്ലിൽ ഇരുന്ന്, പശുക്കളും കാളകളും കன்றുകളും, പാൽകുടങ്ങളുടെ ഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവരും, കണ്ണുകൾ അടച്ചു തൃപ്തിയോടെ മേഷം ചെയ്തു. മഴക്കാലത്തിന്റെ മഹിമ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആഹ്ലാദം നൽകുന്നതും, തന്റെ ശക്തിയാൽ കൂടുതൽ വൃദ്ധിപ്പെടുത്തിയതും കണ്ട കൃഷ്ണൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു. അങ്ങനെ, രാമനും കേശവനും വ്രജയിൽ വസിച്ചപ്പോൾ, ശരത്കാലം എത്തി — ആകാശം വൃത്തിയുള്ളതും, ജലങ്ങൾ ശുദ്ധവും, കാറ്റ് മൃദുവും. ശരത്കാലത്തിൽ, താമരകൾ പൂത്തു, ജലങ്ങൾ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു; അങ്ങനെ, യോഗാഭ്യസത്തിലൂടെ വീണുപോയവരുടെ മനസ്സും പുനരധിവാസം ചെയ്യുന്നു. ശരത്കാലം മേഘങ്ങളെ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് നീക്കി, ഭൂമിയിലെ അശുദ്ധിയും ജലത്തിലെ മലിനതയും നീക്കി; കൃഷ്ണഭക്തി യതികൾക്കുള്ള അശുദ്ധി നീക്കുന്നതുപോലെ. സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിച്ചവർ, ശുദ്ധമായ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി; ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച സന്യാസികൾ ശാന്തരായി പാപമുക്തരാകുന്നതുപോലെ. മലകൾ വെള്ളം ഒഴുക്കി, ചിലപ്പോൾ ശ്രേഷ്ഠമായതും നല്കി, ചിലപ്പോൾ നല്കാതെ; ജ്ഞാനത്തിന്റെ അമൃതം ജ്ഞാനികൾ യഥാസമയത്തിൽ നൽകുന്നതുപോലെ. ആഴത്തിലുള്ള ജലത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ജീവികൾ, ജലത്തിന്റെ കുറവ് മനസ്സിലാക്കാതെ; അങ്ങനെ, അജ്ഞാനികൾ ദൈന്യത്തിൽ ദിനംപ്രതി ആയുസ്സിന്റെ കുറവ് അറിയാതെ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ കഴിയുന്നു. ആഴത്തിലുള്ള ജലത്തിലെ ജീവികൾ, ശരത്കാലത്തിലെ സൂര്യന്റെ ചൂട് അനുഭവിക്കാതെ; അങ്ങനെ, ദരിദ്രനും വിഷാദമുള്ള ഗൃഹസ്ഥനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാത്തവനും ദുഃഖം തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. തടുക്കളും വരണ്ടതും ചെടികൾ, പതിയെ തങ്ങളുടെ മലിനതയും ശോഷവും ഉപേക്ഷിച്ചു; അങ്ങനെ, ജ്ഞാനികൾ "ഞാൻ" "എന്റെ" എന്ന ഭാവങ്ങൾ ദേഹത്തോടും അന്യവസ്തുക്കളോടും പതിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ശരത്കാലം വന്നപ്പോൾ സമുദ്രം ശാന്തവും നിശ്ശബ്ദവും ആയി; അങ്ങനെ, യതി എല്ലാ ചലനങ്ങൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ ആത്മാവിൽ ലയിക്കുന്നു. കർഷകർ കരകെട്ടുകൾ ശക്തമാക്കി, വയലുകളിൽ നിന്നും വെള്ളം എടുത്തു; അങ്ങനെ, യോഗികൾ പ്രാണശക്തികൾ ഉപയോഗിച്ച് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രവാഹം നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ശരത്കാലത്തിലെ ചന്ദ്രൻ, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ടുള്ള ചൂട് നീക്കി; അങ്ങനെ, മുകുന്ദൻ വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ ദേഹാഭിമാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം നീക്കി. ആകാശം spotless ആയി, ശുദ്ധതാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞു; അങ്ങനെ, സത്വഗുണം ഉള്ള മനസ്സിന് ബ്രഹ്മനാദത്തിന്റെ അർത്ഥം കാണാൻ കഴിയും. ചന്ദ്രൻ, താരങ്ങൾക്കിടയിൽ, അകലാതെ തിളങ്ങി; അങ്ങനെ, കൃഷ്ണൻ വൃഷ്ണി വംശത്തോടൊപ്പം ഭൂമിയിൽ തിളങ്ങുന്നു. പൂക്കൾക്കുള്ള സുഗന്ധമുള്ള, ശീതളവും ഉഷ്ണവും ഒരുപോലെ ഉള്ള കാറ്റ് സ്വീകരിച്ച്, ജനങ്ങൾ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു; എങ്കിലും, കൃഷ്ണൻ ഹൃദയം കവർന്ന ഗോപികൾക്ക് അത് സാധ്യമായില്ല. പശുക്കൾ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, സ്ത്രീകൾ, പൂക്കൾ, ശരത്കാലത്തിൽ തിളങ്ങി, തങ്ങളുടെ പുരുഷന്മാരാൽ അഭ്യർത്ഥിക്കപ്പെട്ട്; അങ്ങനെ, ഫലങ്ങൾ ഭഗവാന്റെ കർമ്മഫലമായി ഉണ്ടാകുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ താമരകൾ ആഹ്ലാദിച്ചു, എന്നാൽ നിശാപുഷ്പങ്ങൾ അങ്ങനെ react ചെയ്തില്ല; രാജാവിന്റെ സാന്നിധിയിൽ ജനങ്ങൾ ഭയമില്ല, കള്ളന്മാരുടെ സാന്നിധിയിൽ ഭയമുള്ളതുപോലെ. നഗറുകളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും, ഉത്സവങ്ങളാൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആഹ്ലാദിച്ചുകൊണ്ട്, പക്വമായ വിളവുകൾകൊണ്ട് ഭൂമി തിളങ്ങി; ഹരിയുടെ കലകളാൽ കൂടുതൽ വൃദ്ധിപ്പെട്ടു. വ്യാപാരികളും, സന്യാസികളും, രാജാക്കന്മാരും, കുളിച്ച്, തങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കായി പുറപ്പെട്ടു; അങ്ങനെ, സിദ്ധന്മാർ യഥാസമയത്തിൽ, മഴക്കാലം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, തങ്ങളുടെ ശരീരം തേടുന്നു. സ്വയം, കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ജനങ്ങൾക്കായി നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു; മുമ്പ് സൃഷ്ടിച്ചവരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ സൃഷ്ടിയുടെ അധിപനെ സ്തുതിച്ചു. "അഹോ, ലോകസ്രഷ്ടാവേ, എത്ര ഉത്തമമാണ് നിന്റെ പ്രവർത്തി! എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളും നിനക്കിൽ സ്ഥാപിതമാണ്; നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് അന്നം കഴിക്കാം." തപസ്സും ജ്ഞാനവും യോഗവും ഗൗരവത്തിൽ ഉള്ള ഹൃഷീകേശൻ, സന്യാസികളുടെ സന്യാസി, ആഗ്രഹിച്ചവരെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തരിലും, അജജന്മനായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നൽകി — അതായത്, ധ്യാനവും യോഗവും, തപസ്സും ജ്ഞാനവും, വിവേകവും. ശരത്കാലത്തിൽ, ശുദ്ധമായ വെള്ളവും, താമരപ്പൂവുകളുടെ സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞപ്പോൾ, അച്യുതൻ, കുരുമക്കളോടും പശുക്കളോടും ചേർന്ന്, ശീതളമായ കാറ്റ് നിറഞ്ഞ വനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പൂക്കുന്ന മരങ്ങൾ, തിങ്ങിയ തേനീച്ചകൾ, പക്ഷികൾ വിളിക്കുന്ന തടാകങ്ങൾ, നദികൾ — അങ്ങനെയുള്ള വനങ്ങളിൽ, കുരുമക്കളോടൊപ്പം പശുക്കളെ ചാരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ, തേനീച്ചകളുടെ അധിപൻ, വംശി വായിച്ചു. വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, ആ പ്രണയം ഉണർത്തുന്ന വംശിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, ചിലർ, കൃഷ്ണനെ കാണാതെ, സുഹൃത്തുക്കളോട് അത് വിവരിച്ചു. അവർ വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി, കൃഷ്ണന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ഓർത്തു; എന്നാൽ, രാജാവേ, പ്രണയത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ മനസ്സ് അലഞ്ഞു, വിശദീകരണം തുടരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മയിലപ്പെരികയും, ഏറ്റവും മികച്ച നർത്തകന്റെ രൂപവും, കർണികാരപൂവുകൾ ചെവിയിൽ, പൊൻപോലുള്ള പീതാംബരം, വനപുഷ്പങ്ങളുടെ മാല, അധരത്തിൽ നിന്നുള്ള അമൃതം വംശിയിൽ നിറച്ച്, കുരുമക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ വൃന്ദാവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; തന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൊണ്ട് വനം ആഹ്ലാദകരമാക്കി, തന്റെ ഗാനം കൊണ്ട് പ്രശസ്തമാക്കി. ഇങ്ങനെ, രാജാവേ, വംശിയുടെ ശബ്ദം, എല്ലാ ജീവികളെയും ആകർഷിച്ച്, വ്രജത്തിലെ സ്ത്രീകൾ കേട്ടു; അതിനെ വിവരിച്ച്, അവർ അതിൽ ലയിച്ചു.