ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മണൽമൂടിയ ആകാശത്തിൽ, തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ തന്നെ തിളങ്ങുന്ന ചന്ദ്രൻ, മേഘങ്ങൾ മറച്ചതിനാൽ വെളിച്ചം പകർന്നില്ല. അതുപോലെ, അഹങ്കാരത്തിൽ അന്ധനായ ഒരാൾ, തന്റെ യഥാർത്ഥ തേജസ്സിൽ തിളങ്ങുന്നില്ല. മേഘങ്ങൾ വന്നതിൽ ആനന്ദിച്ച മോർകളെപ്പോലെ, കഠിനമായ വേനലിൽ തളർന്നും നിരാശരായും, ഭഗവാൻ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ഭക്തർ വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു. വൃക്ഷങ്ങൾ, വേരിലൂടെ വെള്ളം കുടിച്ചപ്പോൾ, നേരത്തെ തപസ്സിൽ ക്ഷയിച്ചവരെപ്പോലെ, വീണ്ടും തഴച്ചു. തടാകങ്ങളിലെയും കുളങ്ങളിലെയും ശാന്തമായ വെള്ളത്തിൽ, വൃദ്ധാഭിലാഷികളായവരുടെ വീടുകളെപ്പോലെ, വാൽക്കഴികൾ കയറി പാർന്നു. മഴയുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രൻ അയച്ച കനത്ത വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ, കരിങ്കെട്ടുകൾ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു; അതുപോലെ, കലിയുഗത്തിൽ, വേദമാർഗങ്ങൾ കപടവാദികളുടെ പകൃതവാക്കുകളിൽ തകർന്നുപോകുന്നു. മേഘങ്ങൾ കാറ്റിൽ തള്ളപ്പെട്ടു, ജീവജാലങ്ങൾക്ക് അമൃതംപോലെ വെള്ളം പകരുന്നു; അതുപോലെ, ധനികന്മാർ, ദ്വിജന്മാരാൽ പ്രേരിതരായി, യുക്തസമയത്ത് അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നു. അങ്ങനെ, ഹരിയും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും, പശുക്കളും ഗോപന്മാരുമൊത്ത്, പാകവത്തായ ഈന്തപ്പഴവും ജാമ്പുവൃക്ഷങ്ങളും നിറഞ്ഞ കാടിലേക്ക് കയറി, ആനന്ദിച്ചു. പാൽ നിറഞ്ഞ മുലകളാൽ ഭാരപ്പെട്ട പശുക്കൾ, ഭഗവാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ, സ്നേഹത്തിൽ തഴുകിയ മുലകളോടെ, വേഗത്തിൽ അവന്റെ അടുത്തെത്തി. വനവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ, തേൻ തുളുമ്പുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെയും, മലകളരികിലെ ഗുഹകളിൽ വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദത്തെയും ആസ്വദിച്ചു. ചിലപ്പോൾ, മഴ വൃക്ഷങ്ങളുടെ തുളളികളിലോ ഗുഹകളിലോ വീണപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അവിടെ കയറി, കിഴങ്ങു, മുളകൾ, പഴങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ആസ്വദിച്ചു. സങ്കർഷണനും ഗോപന്മാരും കൂടെ, വെള്ളത്തിനരികിലെ പാറയിൽ ഇരുന്നു, കൊണ്ടുവന്ന തയിരും അന്നവും പങ്കുവെച്ചു. പുല്ലിൽ ഇരുന്ന പശുക്കളും കാളകളും കിടാവുകളും, തങ്ങളുടെ മുലകളുടെ ഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവരായി, കണ്ണടച്ചു തൃപ്തരായി മേശിച്ചു. മഴക്കാലത്തിന്റെ മഹിമ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും സന്തോഷം പകർന്നതും, തന്റെ ശക്തിയിൽ വർദ്ധിച്ചതും കണ്ടു, ഭഗവാൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു. ഇങ്ങനെ, രാമനും കേശവനും വൃജയിൽ പാർക്കുമ്പോൾ, ആകാശം വെടിപ്പും വെള്ളം ശുദ്ധിയും കാറ്റ് സാന്ത്വനവുമുള്ള ശരത്കാലം എത്തി. ശരത്കാലത്ത്, താമരകൾ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ, വെള്ളം യഥാവസ്ഥയിലായി; അതുപോലെ, വീണുപോയവരുടെ മനസ്സ് യോഗാഭ്യാസത്തിൽ ശുദ്ധമാവുന്നു. ശരത്, ആകാശത്തിൽ നിന്നു മേഘങ്ങൾ, ഭൂമിയിൽ നിന്നു മലിനത, വെള്ളത്തിൽ നിന്നു മാലിന്യം നീക്കി; അതുപോലെ, കൃഷ്ണഭക്തി, സന്ന്യാസികളുടെ അശുദ്ധി നീക്കുന്നു. സ്വന്തം സമ്പത്തും ആശകളും ഉപേക്ഷിച്ചവർ, ശുദ്ധമായ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി; അതുപോലെ, എല്ലാ വാഞ്ഛകളും ഉപേക്ഷിച്ച സന്യാസികൾ പാപരഹിതരായി ശാന്തരാവുന്നു. മലകൾ, ചിലപ്പോൾ വെള്ളം വിട്ടു, ചിലപ്പോൾ വിടാതിരുന്നത് പോലെ, ജ്ഞാനികൾ, യോഗത്തിന്റെ അമൃതം യുക്തസമയത്ത് മാത്രം നൽകുന്നു. ആഴത്തിലുള്ള വെള്ളത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ, വെള്ളം കുറയുന്നത് മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ, അജ്ഞാനിയായ ഗൃഹസ്ഥൻ, തന്റെ ആയുസ്സ് ദിവസേന കുറയുന്നത് കാണുന്നില്ല. ആഴത്തിലുള്ള വെള്ളത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ, ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് അനുഭവിക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാത്ത ദരിദ്രനും ദയനീയനായ ഗൃഹസ്ഥനും തനിക്കുള്ള ദുഃഖം അറിയുന്നില്ല. സസ്യങ്ങൾ, മണ്ണും വരളും പതിയെ ഉപേക്ഷിച്ചതുപോലെ, ബുദ്ധിമാന്മാർ ശരീരത്തോടും അന്യവസ്തുക്കളോടും ഉള്ള അഹങ്കാരവും മമകാരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ശരത്കാലത്ത് സമുദ്രം ശാന്തവും മൗനവും ആയി; അതുപോലെ, ചലനം അവസാനിച്ച സന്യാസി, ആത്മാവിൽ ലയിക്കുന്നു. കൃഷിക്കാരൻ ശക്തമായ കരിങ്കെട്ടുകൾ ഉപയോഗിച്ച് നിലങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുത്തത് പോലെയാണ്, യോഗികൾ പ്രാണശക്തിയാൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രവാഹം നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട്, ചന്ദ്രൻ ജീവജാലങ്ങളിൽ നിന്ന് നീക്കിയത് പോലെ, മുകുന്ദൻ വ്രജസ്ത്രീകളിൽ നിന്നുള്ള ദേഹാഭിമാനജന്യ ദുഃഖം നീക്കി. ശരത്കാലത്തിലെ ആകാശം, നിർമ്മലവും നക്ഷത്രപൂർണ്ണവുമായിരുന്നു; അതുപോലെ, സത്ത്വഗുണം ഉള്ള മനസ്സ് ബ്രഹ്മനാദത്തിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ചന്ദ്രൻ, ആകാശത്ത് അക്ഷതമായ വട്ടത്തിൽ തിളങ്ങിയത് പോലെ, കൃഷ്ണൻ വൃഷ്ണിവംശം ചുറ്റിപ്പറ്റി ഭൂമിയിൽ പ്രശോഭിച്ചു. പുഷ്പസുഗന്ധമുള്ള, തണുപ്പും ചൂടും ഒരുപോലെ പകർന്ന കാട്ടുകാറ്റ്, പ്രജകൾക്ക് ദുഃഖം നീക്കിയപ്പോൾ പോലും, കൃഷ്ണനാൽ ഹൃദയം കവർന്ന ഗോപികൾക്ക് അതൊന്നും ശാന്തി പകരില്ല. പശു, മാൻ, പക്ഷി, സ്ത്രീ, പുഷ്പിതമായ സസ്യങ്ങൾ, അവയുടെ യുക്തപുരുഷന്മാർ എത്തിയപ്പോൾ, ശരത്കാലത്ത് വികസിച്ചു; അതുപോലെ, ഭഗവാന്റെ കർമ്മഫലമായി ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. സൂര്യോദയത്തിൽ താമരകൾ സന്തോഷിച്ചു, രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന കുമുദങ്ങൾ ഒഴികെ; അതുപോലെ, രാജാവിന്റെ സാന്നിധിയിൽ ജനങ്ങൾ ഭയമില്ല, കള്ളരുടെ സാന്നിധിയിൽ അതില്ല. ഉത്സവങ്ങളാൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ആനന്ദിച്ച ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും, പാകമായ വിളവുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമി തിളങ്ങി, പ്രത്യേകിച്ച് ഹരിയുടെ കലകളാൽ. വാണിഗരും, മുനികളും, രാജാക്കളും, സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം, തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടാൻ പുറപ്പെട്ടു; അതുപോലെ, സിദ്ധപുരുഷന്മാർ, മഴക്കാലാവസാനം, ശരീരം തേടുന്നു. ആത്മാവിൽ വിശ്രമിച്ചവൻ, തന്റെ ജനങ്ങൾക്കായി സ്വയം നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു; മുമ്പ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ കണ്ടു, അവർ സൃഷ്ടികർത്താവിനെ സ്തുതിച്ചു. “ഹേ ലോകസ്രഷ്ടാവേ, എത്ര ഉത്തമമാണ് നിന്റെ കർമ്മം! എല്ലാ യാഗങ്ങളും നിന്നിൽ സമാപിച്ചിരിക്കുന്നു; നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് അന്നം കഴിക്കാം.” തപസ്സും ജ്ഞാനവും യോഗവും ധാരാളമായി ഉള്ള ഹൃഷീകേശൻ, സകലമുനികളിലും ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, ആഗ്രഹിച്ച ജന്തുക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും, അജൻമനായ ഭഗവാൻ, തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നൽകി; അതായത്, ധ്യാനയോഗത്തിന്റെ ഐശ്വര്യവും, തപസ്സും, ജ്ഞാനവും, വൈരാഗ്യവും. ഇങ്ങനെ, ശരത്കാലത്ത്, വൃത്തമായ വെള്ളവും വിരിഞ്ഞ താമരപൂക്കളുടെയും സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞതുമായ കാട്ടിൽ, അച്യുതൻ, ഗോപകുമാരന്മാരോടും പശുക്കളോടും കൂടി കാറ്റ് തഴുകുന്ന വനത്തിലേക്ക് കയറി. പൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട വൃക്ഷങ്ങൾ, തേനീച്ചകളുടെ ഗംഭീരമായ ഗൂഞ്ചനങ്ങൾ, പക്ഷികളുടെ കലരുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കുളങ്ങളും നദികളും—അങ്ങനെയുള്ള കാട്ടിൽ, ഗോപകുമാരന്മാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട്, തേനീച്ചകളുടെ നാഥനായ കൃഷ്ണൻ, വംശി വായിച്ചു. വൃജയിലെ സ്ത്രീകൾ, ആ പ്രേമം ഉണർത്തുന്ന വംശിനാദം കേട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കാണാതെ, ചിലർ സുഹൃത്തുക്കളോട് അതിന്റെ മഹത്വം വിവരിച്ചു. അവർ കൃഷ്ണന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ഓർത്തു വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി; രാജാവേ, എന്നാൽ പ്രേമത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ മനസ്സ് അലയുന്നു, അവർക്ക് അതു തുടർന്നുപറയാൻ കഴിയുന്നില്ല. മയില്പീലി ചൂടി, മികച്ച നർത്തകന്റെ രൂപത്തിൽ, കർണികാരപൂക്കൾ കാതിൽ, പൊന്നുപോലെയുള്ള മഞ്ഞ വസ്ത്രം, കാട്ടുപൂക്കളുടെ ഹാരമണിയും, വംശിയുടെ ദ്വാരങ്ങളിൽ തൻതേതായ അമൃതം നിറച്ച്, ഗോപകുമാരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ വൃന്ദാവന കാട്ടിൽ കയറി. തന്റെ ചുവടുകളാൽ അതിനെ പുണ്യവാനാക്കുകയും, പാട്ടുകൊണ്ട് പ്രശസ്തമാക്കുകയും ചെയ്തു.