ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കാലം മാറിയപ്പോൾ, വഴികൾ അനിശ്ചിതവും പുല്ലുകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടതുമായതായി മാറി, ആരും തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം അവ അജ്ഞാതമായി. ഇതുപോലെ തന്നെ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ വേദങ്ങളെ അവഗണിച്ചപ്പോൾ, കലിഉഗത്തിലെ കലഹം അവയെ മറച്ചുവെച്ചു. മനുഷ്യരിൽ പരസ്പരബന്ധങ്ങൾ മിന്നലുപോലെ ക്ഷണികമായിരുന്നു; ആകാശത്തിൽ മിന്നലുണ്ടാവുന്നതുപോലെ അവ അത്ര ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കാത്തതായിരുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥിരതയും, ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടു സമ്പന്നരായ പുരുഷന്മാരോടും, നിലനിൽക്കാതെ പോയി. ആകാശത്തിലെ ഇന്ദ്രധനുസ്സിന് യാതൊരു ഗുണവും ഇല്ലാത്തതുപോലെ തോന്നിയെങ്കിലും, അതിൽ ഗുണങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നതുപോലെ, ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമായപ്പോൾ ഗുണരഹിതനായവനും ഗുണവാനായി തോന്നി. ചന്ദ്രൻ, തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ദീപ്തമായ മേഘങ്ങളിൽ മറഞ്ഞപ്പോൾ, തന്റെ പ്രകാശം പുറത്തു വിടാതെ ഇരുന്നു; അതുപോലെ, അഹംഭാവത്തിൽ അന്ധനായവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രകാശം പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ഇരുന്നു. മേഘങ്ങൾ വരുമ്പോൾ മയിലുകൾ സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു; എന്നാൽ അവരുടെ വീടുകളിൽ, തീപ്പൊള്ളലും നിരാശയുമേറ്റു കാത്തിരുന്ന അവർ, ഭഗവാന്റെ വരവിനായി ഭക്തർ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നതായിരുന്നു. വേരുകൾ വഴി വെള്ളം കുടിച്ചവൃക്ഷങ്ങൾ വീണ്ടും തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം നേടി; നേരത്തെ, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കഠിനതപസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ച അവർ, ഇപ്പോൾ പുനരുജ്ജീവനം പ്രാപിച്ചു. ഹ്രദങ്ങളിലും തടാകങ്ങളിലും, ക്രെയിനുകൾ ശാന്തമായി പാർക്കുന്നു; അതുപോലെ, വ്യർത്ഥമായ പ്രതീക്ഷകളോടെ, ചഞ്ചലമായ കർമ്മങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞ വീട്ടുവാസികൾ വീടുകളിൽ പാർക്കുന്നു. മഴയുടെ ദൈവം അയച്ച ഉരുള്‍വെള്ളം കരയുകൾ തകർത്തു; അതുപോലെ, കലിയുഗത്തിൽ വേദമാർഗ്ഗങ്ങൾ, ചൊല്ലുകേൾവികൾകൊണ്ട് തകർന്നുപോകുന്നു. കാറ്റ് തള്ളിയ മേഘങ്ങൾ ജീവികൾക്കായി അമൃതംപോലെ വെള്ളം ചൊരിഞ്ഞു; അതുപോലെ, ധനാധിപന്മാർ ദ്വിജന്മാരുടെ പ്രേരണയോടെ യുക്തസമയത്ത് അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹരിയും കൂട്ടുകാരും, പശുക്കളും ഗോപരും ചുറ്റും, പഴുത്ത ഈന്തപ്പഴങ്ങളും ജാംബൂമരങ്ങളും നിറഞ്ഞ വനത്തിലേക്ക് കയറി സുഖിച്ചു. പാൽ നിറഞ്ഞ ഉഡുപ്പുള്ള പശുക്കൾ, ഭഗവാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ, സ്നേഹത്താൽ ഉഡുപ്പുകൾ നനഞ്ഞ് വേഗത്തിൽ അവിടേക്ക് ഓടി. വനവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ, തേനൊഴുകുന്ന വൃക്ഷങ്ങളുടെ നിരയും പർവതത്തിനടുത്തുള്ള ഗുഹകളിൽ വെള്ളം ചാടുന്ന ശബ്ദവും കണ്ടു. ചിലപ്പോൾ, മഴ വൃക്ഷങ്ങളുടെ ചുളളികളിലും ഗുഹകളിലും വീഴുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ അവിടേക്ക് കടന്നു, കിഴങ്ങ്, കിഴങ്ങുവള്ളി, പഴങ്ങൾ എന്നിവ ആസ്വദിച്ചു. സംഖർഷണനും ഗോപരും കൂടെ, വെള്ളത്തിനരികിലെ കല്ലിന്മേൽ ഇരുന്നു, കൊണ്ടുവന്ന തയിരും അന്നവും പങ്കുവെച്ച് ഭക്ഷിച്ചു. പുല്ലിന്മേൽ ഇരുന്ന പശുക്കളും കാളകളും കിടാവുകളും, ഉഡുപ്പിന്റെ ഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച് കണ്ണടച്ച് ആനന്ദത്തോടെ ചിരിച്ചു. മഴക്കാലത്തിന്റെ മഹിമ, എല്ലാം സന്തോഷവാന്മാരാക്കി, തന്റെ ശക്തിയിൽ കൂടുതൽ മനോഹരമായത് കണ്ടു, ഭഗവാൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു. ഇങ്ങനെ, രാമനും കേശവനും വ്രജയിൽ വസിച്ചപ്പോൾ, ശരത്കാലം എത്തി; ആകാശം ശുദ്ധവും വെള്ളം നിർമ്മലവും കാറ്റ് മൃദുവും. ശരത്കാലത്തിൽ, താമരകൾ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ, വെള്ളം തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തിരിച്ചുപിടിച്ചു; വീണുപോയവരുടെ മനസ്സുകൾ യോഗാഭ്യാസത്തിലൂടെ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ. ശരത്കാലം, ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളെയും, ഭൂമിയിലെ അശുദ്ധിയെയും, വെള്ളത്തിലെ മലിനതയെയും നീക്കി; അതുപോലെ, കൃഷ്ണഭക്തി സന്ന്യാസികളുടെ അശുദ്ധി നീക്കുന്നു. എല്ലാ വസ്തുക്കളും ഉപേക്ഷിച്ചവർ, നിർമ്മലപ്രഭയോടെ പ്രകാശിച്ചു; ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച സന്യാസികൾ ശാന്തരായി പാപരഹിതരാകുന്നതുപോലെ. പർവതങ്ങൾ അവരുടെ ജലങ്ങൾ ഒഴുക്കി, ചിലപ്പോൾ അത്യുത്തമം നല്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു; അതുപോലെ, ജ്ഞാനികൾ ജ്ഞാനാമൃതം യുക്തസമയത്ത് നൽകാറുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ നല്കാതിരിക്കുകയും. ആഴത്തിലുള്ള ജലത്തിൽ ജീവികൾ വെള്ളം കുറഞ്ഞുപോകുന്നത് മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ, അജ്ഞാനിയായ ഗൃഹസ്ഥൻ തന്റെ ആയുസ്സ് ദിവസേന കുറഞ്ഞുപോകുന്നത് കാണുന്നില്ല. ആഴത്തിലുള്ള ജലത്തിൽ ജീവികൾ ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് അനുഭവിക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ, ദരിദ്രനും ഇന്ദ്രിയസംയമനം ഇല്ലാത്ത ഗൃഹസ്ഥനും ദുഃഖം തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. സസ്യങ്ങൾ മണ്ണും ഉണരും ക്രമേണ ഉപേക്ഷിച്ചു; അതുപോലെ, ജ്ഞാനികൾ 'ഞാൻ' എന്നും 'എന്റെ' എന്നും കരുതുന്ന ദേഹാദി അഹങ്കാരം ക്രമേണ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ശരത്കാലം വന്നപ്പോൾ സമുദ്രം ശാന്തവും നിശ്ശബ്ദവുമായി; അതുപോലെ, സന്യാസി, എല്ലാ ചലനങ്ങളും അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ആത്മാവിൽ ലയിക്കുന്നു. കനത്ത കരയുള്ള വയലുകളിൽ, കർഷകർ വെള്ളം എടുക്കുന്നു; അതുപോലെ, യോഗികൾ പ്രാണവായുവിലൂടെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രവാഹം നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് ജീവികളിൽ നിന്നു ചന്ദ്രൻ നീക്കി; അതുപോലെ, മുകുന്ദൻ, വ്രജയിലുളള സ്ത്രീകളിൽ ദേഹാഭിമാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം നീക്കി. ആകാശം നിർമ്മലവും നക്ഷത്രങ്ങളാൽ പൂർണ്ണവുമായിരുന്നു; അതുപോലെ, സത്ത്വഗുണം നിറഞ്ഞ മനസ്സിൽ ബ്രഹ്മശബ്ദത്തിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമായി കാണാം. ചന്ദ്രൻ നക്ഷത്രങ്ങൾ ചുറ്റിയുള്ള ആകാശത്തിൽ, അക്ഷതമായ വട്ടത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു; അതുപോലെ, കൃഷ്ണൻ വൃഷ്ണിവംശീയരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ഭൂമിയിൽ പ്രകാശിച്ചു. സമവായമായ തണുപ്പും ചൂടും പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും നിറഞ്ഞ കാട്ടുകാറ്റ് സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണനാൽ ഹൃദയം കവർന്നെടുത്ത ഗോപികൾക്ക് അത് സാധ്യമായില്ല. ശരത്കാലത്തിൽ, പശുക്കൾ, മാൻ, പക്ഷികൾ, സ്ത്രീകൾ, പൂക്കൾ എന്നിവയുടെ പുരുഷന്മാർ അവയെ അന്വേഷിച്ചു, അതിനാൽ അവ വളർന്നു; അതുപോലെ, ഫലങ്ങൾ ഭഗവാന്റെ കർമ്മഫലമായി ഉണ്ടാകുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ താമരകൾ സന്തോഷിച്ചു, രാത്രിയിൽ വിരിയുന്ന കുമുദങ്ങൾ ഒഴികെ; അതുപോലെ, രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ജനങ്ങൾ ഭയമില്ല, കള്ളന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രം ഭയപ്പെടുന്നു. നഗരങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും, ഉത്സവങ്ങളാൽ ആനന്ദിച്ച ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കൊപ്പം, ഭൂമി വിളവുകൾകൊണ്ട് സമൃദ്ധിയായി, പ്രത്യേകിച്ച് ഹരിയുടെ കലകളാൽ. വ്യാപാരികളും, മുനികളും, രാജാക്കളും, സ്നാനം കഴിഞ്ഞ് തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ തേടി പുറപ്പെട്ടു; അതുപോലെ, സിദ്ധപുരുഷന്മാർ യുക്തസമയത്ത്, മഴവേള കഴിഞ്ഞ്, തങ്ങളുടെ ശരീരം തേടുന്നു. സ്വയംഭാവം ഉള്ളവൻ, തന്റെ ജനങ്ങൾക്കായി സ്വന്തം നഗരം സൃഷ്ടിച്ചു; മുമ്പ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ പ്രജാപതിയെ സ്തുതിച്ചു: "അയ്യോ ലോകസ്രഷ്ടാവേ, എത്ര മനോഹരമാണ് നിങ്ങളുടെ കർമ്മം! എല്ലാവിധ യാഗങ്ങളും നിങ്ങളിൽ സമാഹിതമാണ്; നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം പങ്കിടാം." തപസ്സും ജ്ഞാനവും യോഗവും ഉള്ള ആ ഗഹനചിന്തകനായ ഹൃഷീകേശൻ, ആഗ്രഹിച്ച ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും, ജനനരഹിതനായ ഭഗവാൻ തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ അംശം നൽകി; അതെന്താണെന്നാൽ, ധ്യാനവും യോഗവും, തപസ്സും, ജ്ഞാനവും, വൈരാഗ്യവും എന്ന സമൃദ്ധി. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ശരത്കാലത്തിൽ, വെള്ളം നിർമ്മലവും താമരപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവുമുള്ള സമയത്ത്, അച്യുതൻ, ഗോപകുമാരന്മാരേയും പശുക്കളേയും കൂട്ടി, കാറ്റ് തണുപ്പിച്ച കാട്ടിലേക്ക് കയറി. പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച മരങ്ങൾ, തിരഞ്ഞടയുന്ന തേനിച്ചികൾ, പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞ തടാകങ്ങളും നദികളും—ഇവയാൽ മുഴങ്ങുന്ന കാട്ടിൽ, തേനിച്ചികളുടെ രാജാവായ കൃഷ്ണൻ, കൂട്ടുകാരെ കൂട്ടി പശുക്കളെ മേയിച്ച്, വംശി വായിച്ചു കളിച്ചു.