ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആ ആകാശം, കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കെട്ടിച്ചേർന്നതും, ഇടിമിന്നലും ഗർജ്ജനവും നിറഞ്ഞതുമായത്, അതിന്റെ പ്രകാശം മങ്ങിയതുപോലെ, ഗുണങ്ങൾക്കാൽ ആച്ഛാദിതമായ ബ്രഹ്മത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു. കാലം എത്തിയപ്പോൾ, ആ മേഘങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്നു എട്ട് മാസം കൊണ്ട് ആകർഷിച്ച ജലം തങ്ങളാൽ തന്നെ ഒഴുക്കിത്തുടങ്ങി. മഹാമേഘങ്ങൾ, ഇടിമിന്നലോടും കാറ്റിനാൽ ഇളകിയും, കരുണയുടെ സ്വഭാവംപോലെ ജീവനെ നൽകുന്ന മഴ പെയ്യിച്ചു. സൂര്യൻ കനലായി ഭൂമിയെ ഉണക്കിയതും, മഴ അവളെ ആകത്തോളം നനച്ചതും, ദീർഘകാല ഉപവാസംകൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ച ദേഹം ഇഷ്ടഫലം ലഭിച്ചപ്പോൾ പുതുക്കപ്പെടുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. രാത്രിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അന്ധകാരത്തിൽ വെളിച്ചം പകർന്നത് നക്ഷത്രങ്ങൾ അല്ല, വെറും പീതലങ്ങൾ മാത്രം; കലിയുഗത്തിൽ പാപം മൂലം വേദങ്ങൾ മതഭ്രഷ്ടന്മാരിൽ പ്രകാശിക്കാത്തതുപോലെയാണിത്. മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കുകേട്ട്, ദീർഘകാലം മൗനത്തിലിരുന്ന തവളകൾ വീണ്ടും ക്വാക്ക് എന്നു ഉച്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി; ബ്രാഹ്മണർ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി വീണ്ടും ജപം തുടങ്ങുന്നതുപോലെ. ഉണങ്ങിയതും വഴിതെറ്റിയതുമായ ചെറുനദികൾ, സ്വാതന്ത്ര്യത്താൽ പുരുഷനു സമ്പത്തും ബലവും വീണ്ടെടുക്കുന്നതുപോലെ, വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. ഭൂമി പച്ചപ്പുള്ള പുല്ലും ചുവപ്പുള്ള ഇന്ദ്രഗോപ പുഴുക്കളും കൂനുകളും നിറഞ്ഞതും, പുരുഷന്മാർക്ക് ഭാഗ്യം ലഭിച്ചതുപോലെയായിരുന്നു. വളഞ്ഞുനിറഞ്ഞ കൃഷിത്തോട്ടങ്ങൾ, കർഷകർക്ക് സന്തോഷം പകർന്നുവെങ്കിലും, വിധിയുടെ ആധീനമാണെന്നറിയാത്ത അഭിമാനികൾക്കു നിരാശയായിരുന്നു. കരുതലോടെയും പുതുമയോടെയും മഴകൊണ്ട് ഉണർന്ന ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജീവികളും മനോഹരരായി; ഹരിയെ സേവിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന സൗന്ദര്യപോലെ. നിരവധി നദികൾ ചേർന്ന്, കാറ്റുകൊണ്ട് ആഴത്തിൽ അലയുന്ന നദി, അസ്വസ്ഥതയുള്ള യോഗിയുടെ മനസ്സിനെപ്പോലെ കലങ്ങിയിരുന്നു. മലയ്ക്കൾ, കനത്ത മഴയാൽ അടിയറവില്ലാതെ തകർന്നിട്ടും, പരമാത്മാവിൽ ചിത്തം ഏകാഗ്രമാക്കിയവരെപ്പോലെ അചഞ്ചലമായിരുന്നു. പച്ചപ്പിൽ മറഞ്ഞ വഴികൾ, ബ്രാഹ്മണർ ഉപേക്ഷിച്ച വേദങ്ങൾ കലഹത്താൽ മറഞ്ഞതുപോലെ, തിരിച്ചറിയാനാവാത്തതായിരുന്നു. മേഘങ്ങളിൽ ഇടിമിന്നൽ എത്രയോ ക്ഷണികമായതുപോലെ, സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥിരതയും, പുരുഷന്മാരോടു ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നാലും, ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. ആകാശത്തിൽ ദൃശ്യമാകുന്ന ഇന്ദ്രധനുസ്സ്, ഗുണരഹിതമായിട്ടും ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നി; അങ്ങനെ തന്നെ, ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമായപ്പോൾ, ഗുണരഹിതനും ഗുണവാനായി തോന്നുന്നു. തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മേഘങ്ങളിൽ മറഞ്ഞ ചന്ദ്രൻ, അഹങ്കാരത്തിൽ അന്ധനായവൻ തന്റെ ശുദ്ധപ്രഭയിൽ തെളിയാത്തതുപോലെ, തെളിഞ്ഞില്ല. മേഘങ്ങൾ വന്നതിൽ ആനന്ദിച്ച മയിലുകൾ, ആകുലതയോടെ കാത്തിരുന്നുവെങ്കിലും, അവരുടെ വീടുകളിൽ ഉണങ്ങിയും ദു:ഖിതരായി കാത്തിരുന്നു; ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാർ അവനെ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ. വേരുകൾകൊണ്ട് വെള്ളം കുടിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ, നേരത്തെ തപസ്സുകൊണ്ട് ക്ഷയിച്ചവ, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പീഡനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായപോലെ, വീണ്ടും പുഷ്ടിയായി. ഹ്രദങ്ങളിലും തടാകങ്ങളിലും ശാന്തമായ വെള്ളത്തിൽ, വൃഥാശാപങ്ങളുള്ള ജനങ്ങൾ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നതുപോലെ, കുരുവികൾ താമസിച്ചു. മഴയാളൻ അയച്ച ഉരുള്‍മഴയാൽ കരയുകൾ തകർന്നത്, കലിയുഗത്തിൽ മതഭ്രഷ്ടന്മാരുടെ കപടവചനങ്ങൾ വേദപഥങ്ങൾ തകർക്കുന്നതുപോലെ. കാറ്റുകൊണ്ട് നീങ്ങിയ മേഘങ്ങൾ, ജീവികൾക്കു അമൃതംപോലെ വെള്ളം നൽകിയത്, സമയോചിതമായി ദ്വിജന്മാർ പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ ധനാധിപന്മാർ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നതുപോലെ. ഇങ്ങനെ, ഹരിയും കൂട്ടുകാരും പശുക്കളും കുരുമക്കളും ചുറ്റപ്പെട്ട്, പഴുത്ത ഈന്തപ്പഴവും ജംബൂവൃക്ഷങ്ങളും നിറഞ്ഞ വനത്തിലേക്ക് കയറി സുഖം അനുഭവിച്ചു. കനത്ത പാൽ നിറഞ്ഞ തങ്ങളുടെ തേയ്തു കൊണ്ടു സാവധാനം നടന്ന പശുക്കൾ, ഭഗവാന്റെ വിളിക്ക് അവനോടു ത്വരിതമായി സമീപിച്ചു; അവരുടെ തേയ്തു സ്നേഹത്താൽ ചൊരിഞ്ഞിരുന്നു. വനവാസികൾ ആനന്ദത്തോടെ, തേൻ തുളുമ്പുന്ന വൃക്ഷങ്ങളുടെ നിരകളും, മലകളരികിലുള്ള ഗുഹകളിൽ വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദവും കണ്ടു. ചിലപ്പോൾ, മഴ വൃക്ഷങ്ങളുടെ കുഴികളിലോ ഗുഹകളിലോ വീണപ്പോൾ, ഭഗവാൻ അവിടേയ്ക്കു കയറി, കിഴങ്ങും കിഴങ്ങുവീട് പഴവും ആസ്വദിച്ചു. സംകർഷണനും കുരുമക്കളുമൊത്ത്, വെള്ളത്തിനരികിലുള്ള കല്ലിൽ ഇരുന്നു, കൊണ്ടുവന്ന തയിരും അന്നവും പങ്കിട്ട് ഭക്ഷിച്ചു. പുല്ലിന്മേൽ ഇരുന്ന പശുക്കളും കാളകളും കിടാവുകളും, തേയ്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവരും, കണ്ണടച്ചു തൃപ്തരായി. മഴക്കാലത്തിന്റെ മഹിമ, സകലജീവികൾക്കും ആനന്ദം പകർന്നതും, തന്റെ ശക്തി കൊണ്ടും വർദ്ധിച്ചതും കണ്ട ഭഗവാൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു. ഇങ്ങനെ രാമനും കേശവനും വ്രജയിൽ താമസിച്ചിരിക്കെ, ആകാശം തെളിഞ്ഞു, വെള്ളം ശുദ്ധമായി, കാറ്റ് സുഖമായിട്ടുള്ള ശരത്കാലം എത്തി. ശരത്കാലത്തിൽ, താമരകൾ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ, ജലങ്ങൾ സ്വഭാവസ്ഥയിലേക്ക് മടങ്ങി; വീണുപോയവരുടെ മനസ്സുകൾ യോഗാഭ്യാസംകൊണ്ട് ശുദ്ധമാകുന്നതുപോലെ. ശരത്ത് ആകാശത്തെ മേഘം നീക്കി, ഭൂമിയിലെ മലിനതയും ജലത്തിലെ അഴുക്കും അകറ്റി; കൃഷ്ണഭക്തി യോഗികൾക്ക് മലിനത അകറ്റുന്നതുപോലെ. സകലസ്വത്തും ഉപേക്ഷിച്ചവർ, പാപരഹിതരായി, ശുദ്ധപ്രഭയിൽ തിളങ്ങി; ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച മുനികൾക്ക് സമാധാനം ലഭിക്കുന്നതുപോലെ. മലകൾ, ജലം വിട്ടുകൊടുത്താലും, അനുകൂലമായതൊക്കെ ചിലപ്പോൾ മാത്രം നൽകിയത്, ജ്ഞാനിമാർ യോഗ്യസമയത്ത് ജ്ഞാനാമൃതം നൽകുന്നതുപോലെയോ അല്ലെങ്കിൽ നൽക്കാത്തതുപോലെയോ ആയിരുന്നു. ആഴ്വെള്ളത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ജീവികൾ വെള്ളം കുറഞ്ഞതറിഞ്ഞില്ല; അജ്ഞാനികൾക്ക് കാലം കുറഞ്ഞുപോകുന്നത് മനസ്സിലാകാത്തതുപോലെ. അവർക്കു ശരീരവേദനയും അനുഭവപ്പെട്ടില്ല; അപ്രജ്ഞനായ ഗൃഹസ്ഥൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ ദു:ഖം അറിയാത്തതുപോലെ. സസ്യങ്ങൾ, മണ്ണും ഉണങ്ങിയതും ക്രമേണ ഉപേക്ഷിച്ചു; ജ്ഞാനികൾ ശരീരത്തോടും അന്യവസ്തുക്കളോടും 'ഞാനും എന്റേതുമെന്ന' ഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. ശരത്കാലം എത്തിയപ്പോൾ സമുദ്രം ശാന്തവും നിശബ്ദവുമായിരുന്നു; സകലചലനവും നിർത്തിയ സന്യാസി സ്വഭാവത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ. കർഷകർ കനത്ത കരയുള്ള കൃഷിത്തോട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുത്തത്, യോഗികൾ പ്രാണശക്തിയാൽ ജ്ഞാനപ്രവാഹം നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ശരത്കാലത്തിലെ ചന്ദ്രൻ, സൂര്യനാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ചൂട് നീക്കിയതുപോലെ, മുകുന്ദൻ വ്രജസ്ത്രീകളുടെ ദേഹാഭിമാനജന്യ ദു:ഖം അകറ്റി. ശരത്കാലത്തിൽ ആകാശം മിനുക്കമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു; സത്ത്വഗുണം ഉള്ള മനസ്സിന് ബ്രഹ്മശബ്ദത്തിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമായി കാണുന്നതുപോലെ.