ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മഴക്കാലം ആരംഭിച്ചു. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും അതിന്റെ സാന്നിധ്യം പടർന്നുപോയി; ആകാശവും ഭൂമിയും ഇടിമുഴക്കത്തോടെ ഉജ്ജ്വലമായി, അതിന്റെ ഹരിതാകാശം പ്രകാശത്തോടെ തെളിഞ്ഞു. ആകാശം കനല്പോലെയുള്ള കറുത്ത മേഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, ഇടിമിന്നലും ഇടിമുഴക്കവും അതിനെ മറച്ചു; ഗുണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ബ്രഹ്മത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു ആ ആകാശം. കാലം എത്തുമ്പോൾ, മേഘങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് എട്ട് മാസങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ആകർഷിച്ച വെള്ളം തങ്ങളുടെ ശക്തിയിൽ വിട്ടുവിട്ടു. വലിയ മേഘങ്ങൾ, ഇടിമിന്നലോടുകൂടി, ശക്തമായ കാറ്റിൽ ആകുലരായി, ജീവജലമായ മഴ പെയ്യിച്ചു; അതു തന്നെ കാരുണ്യത്തിന്റെ രൂപം പോലെ. സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ ഉണങ്ങിയ, ദഹിച്ചുപോയ ഭൂമി ആ മഴയിൽ നനഞ്ഞു; ദീർഘകാലം തപസ്സിൽ ക്ഷയിച്ച ശരീരം ഇഷ്ടഫലം ലഭിച്ചപ്പോൾ പുനരുജ്ജീവനം നേടുന്നതുപോലെ. രാത്രി തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഇരുണ്ടതിൽ വെളിച്ചം പകർന്നത് കിളിർപ്പൻ പുഴുക്കളായിരുന്നു; ഗ്രഹങ്ങൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അതുപോലെ തന്നെ, കലി യുഗത്തിൽ പാപത്തിന്റെ ബാധയാൽ വേദങ്ങൾ മതഭ്രഷ്ടന്മാരുടെ ഇടയിൽ പ്രകാശിക്കാറില്ല. മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കമകത്തു കേട്ടപ്പോൾ, നീളകാലം മൗനത്തിലിരുന്ന തവളകൾ വീണ്ടും കുരുകി തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു; വ്രതം പൂർത്തിയാക്കിയ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വീണ്ടും ജപം തുടങ്ങുന്നതുപോലെ. വെള്ളം വരണ്ടുപോയി വഴിതെറ്റിയ ചെറിയ നദികൾ വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി; സ്വതന്ത്രനായ മനുഷ്യന്റെ സമ്പത്തും ദേഹബലവും പുനഃപ്രാപിക്കുന്നതുപോലെ. ഭൂമി പച്ചപുല്ലുകൊണ്ടും ചുവന്ന ഇന്ദ്രഗോപ പുഴുക്കളാലും നിറഞ്ഞു, കൂണുകൾക്ക് തണലായിത്തീർന്നു; മനുഷ്യർക്കുള്ള ഭാഗ്യത്തെപ്പോലെ. വിളവു നിറഞ്ഞ വയലുകൾ കർഷകർക്ക് സന്തോഷം പകരുമ്പോൾ, ഭാവനയിലാകെ ജീവിക്കുന്ന അഭിമാനികൾക്ക് അതു ദുഃഖം മാത്രം; കാരണം എല്ലാം വിധിയിലാണ് എന്നറിവില്ലാത്തവർക്ക്. മഴയുടെ തണുപ്പിൽ ഉണർന്നു, നിലത്തും ജലത്തുമുള്ള എല്ലാ ജീവികളും മനോഹരമായി തിളങ്ങി; ഹരിയെ സേവിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തെപ്പോലെ. അനേകം ഒഴുക്കുകൾ ചേർന്ന നദി, കാറ്റിൽ ആകുലമായി തിരമാലകളോടുകൂടി ഒഴുകി; അതുപോലെ അശാന്തയായ യോഗിയുടെ മനസ്സും ഗുണബദ്ധമായ ആസക്തിയിൽ അലഞ്ഞു. മലകളിൽ മഴയൊഴുകിയിട്ടും അവ ചലിച്ചില്ല; പരമത്തിൽ ചിതം ആകുന്നവൻ ദുരിതത്തിൽ അചഞ്ചലനാകുന്നതുപോലെ. പാതകൾ പുൽമേച്ചലിൽ മറഞ്ഞു, തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ; ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഉപേക്ഷിച്ച വേദങ്ങൾ കലികാലത്തിൽ മറഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ. മേഘങ്ങളിൽ മിന്നുന്ന ഇടിമിന്നലിനെപ്പോലെ, മനുഷ്യർക്കിടയിലെ ബന്ധങ്ങളും സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥിരതയും ക്ഷണികമായിരുന്നു, പുരുഷന്മാർ ഗുണസമ്പന്നരായിരുന്നാലും. ആകാശത്തിലെ വില്ല് ഗുണരഹിതമായിരുന്നുവെങ്കിലും ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നിച്ചു; അതുപോലെ ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമായപ്പോൾ ഗുണരഹിതനായവനും ഗുണങ്ങളുള്ളവനായി തോന്നുന്നു. തന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പ്രകാശമുള്ള മേഘങ്ങളാൽ മറഞ്ഞ ചന്ദ്രൻ തെളിയുന്നില്ല; അഹങ്കാരത്തിൽ മുങ്ങിയവൻ തന്റെ സ്വാഭാവികപ്രഭയാൽ പ്രകാശിക്കാത്തതുപോലെ. മേഘങ്ങൾ വരുമ്പോൾ മയിൽക്കുട്ടികൾ ആനന്ദത്തോടെ പാടുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ വീടുകളിൽ കത്തിയരിഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ, അവർ പ്രഭുവിന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു; ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാർ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ. വേരുകൾ വഴി വെള്ളം കുടിച്ചവൃക്ഷങ്ങൾ വീണ്ടും പുഷ്ടിയോടെ നിലകൊണ്ടു; നേരത്തെ, ആഗ്രഹങ്ങളുടെ തിരയിലായ ദീർഘതപസ്സിൽ ക്ഷയിച്ചുപോയവരുപോലെ അവശമായിരുന്നു. ശാന്തമായ ജലാശയങ്ങളിലും കായലുകളിലും വാലൻകൊക്ക് പക്ഷികൾ പാർക്കുന്നു; അതുപോലെ വ്യർത്ഥാശയുള്ളവർ ചഞ്ചലമായ ഗൃഹജീവിതത്തിൽ അഭയം തേടുന്നു. മഴയുടെ സാമ്രാട്ട് അയച്ച വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ കരയോരങ്ങൾ തകർന്നു; അതുപോലെ കലികാലത്തിൽ മതഭ്രഷ്ടന്മാരുടെ വ്യാജവചനങ്ങളിൽ വേദമാർഗ്ഗങ്ങൾ തകർന്നു. കാറ്റിൽ നീങ്ങുന്ന മേഘങ്ങൾ ജീവജാലങ്ങൾക്ക് അമൃതംപോലെ വെള്ളം പകർന്നു; അതുപോലെ ധനത്തിന്റെ ഉടമകൾ ദ്വിജന്മാരുടെ പ്രേരണയിൽ യഥാസമയം അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹരിയും അവന്റെ കൂട്ടുകാരും പശുക്കളോടും കാവൽക്കാരോടും കൂടി, പഴുത്ത ഈന്തപ്പഴങ്ങളും ജംബു മരങ്ങളും നിറഞ്ഞ കാടിലേക്ക് കയറി ആനന്ദിച്ചു. പശുക്കൾ, തങ്ങളുടെ മുലകളുടെ ഭാരത്തിൽ മന്ദമായി നടക്കുമ്പോഴും, കൃഷ്ണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ഉത്സാഹത്തോടെ ഓടിവന്നു; അവയുടെ മുലകൾ സ്നേഹത്തിൽ നനഞ്ഞിരുന്നു. വനവാസികൾ ആനന്ദത്തോടെ തേനൊഴുകുന്ന വൃക്ഷനിരകളും മലകളടുത്ത് വെള്ളം വീഴുന്ന ഗുഹകളിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദവും കണ്ടു. ചിലപ്പോൾ, മഴ വൃക്ഷങ്ങളുടെ തുളയിലോ ഗുഹകളിലോ വീണപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവിടേക്ക് കയറി മൂലകളും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും ആസ്വദിച്ചു. സങ്കർഷണനോടും മറ്റ് കാവൽക്കാരോടും കൂടി, അവൻ വെള്ളത്തിനരികിലെ കല്ലിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ടുവന്ന മോർ, അരി എന്നിവ പങ്കുവെച്ചു ഭക്ഷിച്ചു. പുല്ലിൽ ഇരുന്ന് പശുക്കളും കാളകളും കറ്റകളും കണ്ണടച്ചും തൃപ്തിയോടെ ചവിട്ടിയും, മുലകളുടെ ഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവയും സംതൃപ്തരായി. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും സന്തോഷം പകർന്ന മഴക്കാലത്തിന്റെ മഹത്വം കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു. ഇങ്ങനെ, രാമനും കേശവനും വ്രജയിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ശരത്കാലം എത്തി; ആകാശം നിർമ്മലവും ജലം ശുദ്ധവും കാറ്റ് മൃദുവുമായിരുന്നു. ശരത്കാലത്തിൽ താമരകൾ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ ജലങ്ങൾ സ്വാഭാവികതയിലേക്ക് മടങ്ങി; വീണുപോയവരുടെ മനസ്സുകൾ യോഗാഭ്യാസത്തിലൂടെ പുനരുദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ. ആ കാലം ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങളും ഭൂമിയിലെ മലിനതയും ജലത്തിലെ അഴുക്കും നീക്കി; കൃഷ്ണഭക്തി തപസ്സുകാരുടെ അശുദ്ധി നീക്കുന്നതുപോലെ. എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചവർ പാവനപ്രഭയോടെ തിളങ്ങി; ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച ഋഷികൾ പാപരഹിതരായി ശാന്തരാകുന്നതുപോലെ. മലകൾ വെള്ളം നൽകുകയും, ചിലപ്പോൾ മംഗലപ്രദമായത് നല്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു; അതുപോലെ ജ്ഞാനികൾ യഥാസമയം ജ്ഞാനാമൃതം നൽകാറുണ്ട്, ചിലപ്പോൾ നൽകാറില്ല. ആഴത്തിലുള്ള ജലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ വെള്ളം കുറയുന്നതു മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ അജ്ഞാനിയായ ഗൃഹസ്ഥൻ തന്റെ ആയുസ്സ് ദിവസേന കുറയുന്നതു കാണുന്നില്ല. ആഴമുള്ള ജലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് അനുഭവിക്കുന്നില്ല; അതുപോലെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാത്ത ദരിദ്രനും ദയനീയനും ദുഃഖം തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ചെടികൾ മൺ, വരണ്ടതുമൊക്കെ ക്രമേണ ഉപേക്ഷിച്ചു; ജ്ഞാനികൾ ശരീരം തുടങ്ങിയ അനാത്മാവിനോടുള്ള 'ഞാൻ' 'എന്റെ' എന്ന ഭാവം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. ശരത്കാലം എത്തിയപ്പോൾ സമുദ്രം ശാന്തവും നിശ്ശബ്ദവുമായി; എല്ലാ ചലനങ്ങളും അവസാനിച്ചപ്പോൾ മുനി സ്വാത്മാവിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ. കർഷകർ ശക്തമായ കരയോരങ്ങൾ കൊണ്ടു വയലുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം എടുത്തു; യോഗികൾ പ്രാണശക്തിയാൽ ജ്ഞാനപ്രവാഹം നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ. ശരത്കാല സൂര്യന്റെ ചൂട് ചന്ദ്രൻ ജീവജാലങ്ങളിൽ നിന്ന് നീക്കി; അതുപോലെ മുകുന്ദൻ ശരീരാഭിമാനത്തിൽ നിന്ന് വ്രജസ്ത്രീകളുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്നു.