ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീയുടെ ഗുണങ്ങൾ സ്വാതന്ത്ര്യവും അതിന് സമാനമായവയുമാണ്; സുഖവും ദു:ഖവും അവസാനിക്കുന്നതിൽ സുഖമാണ് ലക്ഷ്യം. ദു:ഖം ഉണ്ടാകുന്നത് സുഖം നേടാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്നാണ്. ജ്ഞാനികൾ ബന്ധവും മോക്ഷവും അറിയുന്നു. മൂഢൻ ശരീരത്തോടും മറ്റ് അവയവങ്ങളോടും തന്നെ ഐക്യപ്പെടുത്തുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ മാർഗ്ഗം വേദം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. മനസ്സിന്റെ വ്യാകുലത തെറ്റായ വഴിയാണ്; സത്വഗുണം ഉയരുമ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കുന്നു. നരകമെന്നത് അന്ധകാരവും അഹങ്കാരവുമാണ്; സ്നേഹിതൻ, ഗുരു, ആത്മാവ് — ഇവ ഒക്കെ ഒരേ അർത്ഥം വഹിക്കുന്നു. വീട് ശരീരമാണ്; ഗുണങ്ങളിൽ സമ്പന്നതയുള്ളവരാണ് മനുഷ്യരുടെ സമ്പത്ത്, യഥാർത്ഥ സമ്പന്നൻ അങ്ങനെ തന്നെ അറിയപ്പെടുന്നു. സന്തോഷം ഇല്ലാത്തവൻ ദരിദ്രനാണ്; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിക്കാത്തവൻ ദയനീയനാണ്. ഗുണങ്ങളിൽ അസക്തനായ മനസ്സുള്ളവൻ യജമാനനാണ്; അത്യധികം ആസ്വാദനവും ആസക്തിയും വിരുദ്ധമാണ്. ഉദ്ധവാ, നീ ചോദിച്ച എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഞാൻ ഉത്തരം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിന്റെയും അധർമ്മത്തിന്റെയും ലക്ഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കേണ്ടതില്ല. ധർമ്മത്തിൽ ദോഷം കാണുന്നത് തന്നെ ഒരു ദോഷമാണ്; യഥാർത്ഥ ധർമ്മം ഇവ രണ്ടിലും സ്വതന്ത്രമാണ്. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഗോകുലത്തിലെ ഗോപുരുഷന്മാർ സ്ത്രീകൾക്ക് കൃഷ്ണനും രാമനും ചെയ്ത അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ — കാടിലെ തീ അണച്ചതും പ്രലമ്പാസുരനെ സംഹരിച്ചതും — വിവരിച്ചു. ഇത് കേട്ട മുതിർന്നവരും സ്ത്രീകളും അത്ഭുതപ്പെട്ട്, വ്രജയിലേക്ക് വന്ന കൃഷ്ണനും രാമനും ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠർ ആണെന്ന് കരുതി. അതിനുശേഷം മഴക്കാലം തുടങ്ങി; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളോടും കൂടി, ആകാശവും ഭൂമിയും ഇടിമുഴക്കത്തോടെ ഉണർന്നു. കറുത്ത മേഘങ്ങൾ, മിന്നലും ഇടിമുഴക്കവും കൊണ്ട് ആകാശം മൂടി, അതിന്റെ പ്രകാശം മങ്ങിയതുപോലെ, ഗുണങ്ങളാൽ മൂടിയ ബ്രഹ്മംപോലെ ആകാശം കാണപ്പെട്ടു. ഏഴ്-എട്ട് മാസങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നിന്നു വെള്ളം ശേഖരിച്ച മേഘങ്ങൾ, സമയമെത്തിയപ്പോൾ സ്വയം അതു വീണ്ടെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. വലിയ മേഘങ്ങൾ, മിന്നലോടുകൂടി, ശക്തമായ കാറ്റിൽ ചലിച്ച്, ജീവജാലങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്ന മഴ പെയ്യിച്ചു; അതുപോലെ തന്നെയാണ് കരുണയും. സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ ഉണങ്ങിയ ഭൂമി, മഴയിൽ തണുത്തു; അതുപോലെ, കഠിനതപസ്സിൽ ക്ഷയിച്ച ദേഹം ഫലമെത്തുമ്പോൾ പുനരുജ്ജീവനം നേടുന്നു. രാത്രിയിൽ ആദ്യം അന്ധകാരത്തിൽ വെളിച്ചം പകർന്നത് പുഴുക്കളാണ്, ഗ്രഹങ്ങൾ അല്ല; അതുപോലെ, കലി യുഗത്തിൽ പാപം മൂലം വേദങ്ങൾ ഭ്രാന്തന്മാരിൽ പ്രകാശിക്കാറില്ല. മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കം കേട്ടപ്പോൾ, നീരാവിയിലിരുന്നിരുന്ന പാമ്പുകൾ വീണ്ടും ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി; അതുപോലെ ബ്രാഹ്മണർ വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും ജപം ആരംഭിക്കുന്നു. വറ്റിപ്പോയ ചെറുനദികൾ വീണ്ടും ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി; അതുപോലെ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ച മനുഷ്യന്റെ ധനം, ദേഹബലം എന്നിവ വീണ്ടെടുക്കുന്നു. പുല്ലും ചുവപ്പുള്ള ഇന്ദ്രഗോപം പുഴുക്കളും കൊണ്ട് ഭൂമി പച്ചയായി, കൂണുകൾക്കു നിഴൽ പകർന്നു; അതുപോലെ പുരുഷന്മാർക്കുള്ള ഭാഗ്യം. വളരെ വിളവു ലഭിച്ച കൃഷിഭവനങ്ങൾ കർഷകരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; പക്ഷേ, എല്ലാം വിധിയിലാണ് എന്നറിഞ്ഞില്ലാത്ത അഹങ്കാരികൾക്ക് വിഷമം മാത്രമായിരുന്നു. പുതിയ മഴയിൽ നിലം, ജലജീവികൾ, ജീവജാലങ്ങൾ എല്ലാം പുതുമയോടെ മനോഹരമായി; ഹരിയെ സേവിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തെപ്പോലെ. നദികൾ, അനേകം ഒഴുക്കുകളാൽ ചേർന്നു, കാറ്റിൽ തളർന്ന് ഉരുണ്ടു; അതുപോലെ, അപ്രാപ്തനായ യോഗിയുടെ മനസ്സ് ഗുണങ്ങളിലും വാസനകളിലും അലഞ്ഞു. മലയ്ക്കൾ ശക്തമായ മഴയിൽ അടിച്ചിട്ടും അകമ്പടി ഇല്ല; പരമാത്മാവിൽ മനസ്സു നിശ്ചലമാക്കിയവർ ദുരിതങ്ങളിൽ അകമ്പടി കാണിക്കുന്നില്ല. പാതകൾ പുൽമൂടി, അടയാളങ്ങൾ ഇല്ലാതെ അജ്ഞാതമായി; അതുപോലെ ബ്രാഹ്മണർ ഉപേക്ഷിച്ച വേദങ്ങൾ തർക്കത്താൽ മറഞ്ഞുപോയി. മേഘങ്ങളിൽ മിന്നലുപോലെ മനുഷ്യരുടെ ബന്ധങ്ങൾ ക്ഷണികം; അതുപോലെ, പുരുഷന്മാരിൽ ഗുണം ഉള്ളവരോടും സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥിരത നിലനിൽക്കില്ലായിരുന്നു. ആകാശത്തിലെ ഇന്ദ്രധനുസ്സ് ഗുണങ്ങളില്ലാതെ കാണപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതുപോലെയാണ്; അതുപോലെ, ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമായപ്പോൾ ഗുണരഹിതനും അതുപോലെ തോന്നുന്നു. മേഘങ്ങളാൽ മറഞ്ഞ ചന്ദ്രൻ തൻറെ പ്രകാശത്തിൽ പ്രകാശിക്കാത്തതുപോലെ, അഹങ്കാരത്തിൽ അന്ധനായവൻ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നില്ല. മേഘങ്ങളുടെ വരവിൽ മയിലുകൾ ആനന്ദിച്ചു; എന്നാൽ അവരുടെ വീടുകളിൽ, ചൂടിലും നിരാശയിലും, അവർ കാത്തിരുന്നത് ഭഗവാന്റെ വരവിനാണ് — ഭക്തന്മാർ കാത്തിരിപ്പിനെപ്പോലെ. വേരുകൾ വഴി വെള്ളം കുടിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ, മുമ്പ് കഠിനതപസ്സിൽ ക്ഷയിച്ചവ പോലെ, വീണ്ടും പുഷ്ടിയായി. തടാകങ്ങളിലും കുളങ്ങളിലും സാന്ത്വനമായ വെള്ളത്തിൽ, വൃദ്ധാശയങ്ങളുള്ള ക്രൗഞ്ചപ്പക്ഷികൾ വസിച്ചു; അതുപോലെ, അസാരമായ പ്രതീക്ഷകളോടെ ആളുകൾ ഗൃഹത്തിൽ അലയുന്നു. മഴയുടെ ദൈവം അയച്ച വെള്ളം കൊണ്ട് കരയുകൾ തകർന്നു; അതുപോലെ കലി യുഗത്തിൽ വ്യാജവാദികളാൽ വേദമാർഗ്ഗങ്ങൾ തകർന്നുപോകുന്നു. കാറ്റിൽ ചലിച്ച മേഘങ്ങൾ ജീവജാലങ്ങൾക്ക് അമൃതം പോലെ വെള്ളം പകർന്നു; അതുപോലെ, ധനാധിപന്മാർ ദ്വിജന്മാരുടെ പ്രേരണയിൽ അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹരി തന്റെ കൂട്ടുകാരോടും, പശുക്കളുടെയും ഗോപുരുഷന്മാരുടെയും വലയിലുമായി, പഴുത്ത ഈന്തപ്പഴവും ജംബു പഴവും നിറഞ്ഞ കാടിലേക്ക് കയറി ആനന്ദിച്ചു. കനത്ത ഉദ്ധരങ്ങളാൽ മന്ദഗതിയിൽ നടന്ന പശുക്കൾ, കൃഷ്ണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ ഉദ്ധരങ്ങളിൽ നനഞ്ഞ് അതിവേഗം ഓടി വന്നു. കാട്ടിലെ ജീവികൾ സന്തോഷത്തോടെ, തേൻ തുളുമ്പുന്ന വൃക്ഷങ്ങളെയും മലകളരികിലെ ഗുഹകളെയും, അവിടെ നിന്നു വീഴുന്ന വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെയും ആസ്വദിച്ചു. മഴ വൃക്ഷതറയിലും ഗുഹയിലും പെയ്യുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അകത്തു കടന്ന്, മൂല, കിഴങ്ങ്, പഴം എന്നിവ ആസ്വദിച്ചു. സങ്കർഷണനോടും ഗോപുരുഷന്മാരോടും കൂടെ, വെള്ളത്തിനരികെയുള്ള പാറയിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ടുവന്ന തൈരും അന്നവും പങ്കിട്ടു. പുല്ലിൽ ഇരുന്ന്, പശുക്കളും കാളകളും കன்றുകളും, ഉദ്ധരങ്ങളുടെ ഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച് കണ്ണടച്ച് വിശ്രമിച്ചു. മഴക്കാലത്തിന്റെ ഭംഗി, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും സന്തോഷം പകർന്നതും, തൻറെ ശക്തിയിൽ വർദ്ധിപ്പിച്ചതും കണ്ട് ഭഗവാൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു. അങ്ങനെ രാമനും കേശവനും വ്രജയിൽ പാർക്കുമ്പോൾ, ശരത്കാലം എത്തി; ആകാശം നിർമ്മലവും, ജലം ശുദ്ധവും, കാറ്റ് സുന്ദരവുമായിരുന്നു. ശരത്കാലത്ത്, താമരകൾ വിരിഞ്ഞപ്പോൾ, ജലാശയങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സ്വഭാവം വീണ്ടെടുത്തു; അതുപോലെ, വീണുപോയവരുടെ മനസ്സുകൾ യോഗാഭ്യാസത്തിൽ പുനരുദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു. ശരത്കാലം മേഘങ്ങളെ ആകാശത്ത് നിന്ന്, അശുദ്ധിയെ ഭൂമിയിൽ നിന്ന്, മലിനതയെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് നീക്കി; അതുപോലെ കൃഷ്ണഭക്തി വ്രതസ്ഥരുടെ അശുദ്ധി നീക്കുന്നു. സമ്പത്തൊന്നും ഇല്ലാതെ ഉപേക്ഷിച്ചവർ, നിർമ്മലപ്രഭയിൽ പ്രകാശിച്ചു; അതുപോലെ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച സന്യാസികൾ പാപരഹിതരായി ശാന്തരായി.