ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ജനങ്ങൾ എന്താണ് കേൾക്കേണ്ടത്, പാടേണ്ടത്, ചെയ്യേണ്ടത്, ഓർക്കേണ്ടത്, ആരാധിക്കേണ്ടത് എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഇതിന് വിപരീതമായി എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ, അതും പറയാമോ എന്നുവെച്ച് രാജാവ് സുതസൂതനോട് വിനയപൂർവ്വം ചോദിച്ചു. ഗൃഹസ്ഥരുടെ വീടുകളിൽ, പശുക്കൾക്ക് പാലെടുക്കുന്ന സമയത്തുപോലും, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം വ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നില്ലെന്നും രാജാവ് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ രാജാവിന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചോദ്യം കേട്ടു, ജ്ഞാനിയും പണ്ഡിതനുമായ ബാദരായണപുത്രൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ശ്രീയുടെ ഗുണങ്ങൾ സ്വാതന്ത്ര്യവും മറ്റും ആണെന്നും, ആനന്ദം സുഖദു:ഖങ്ങളുടെ അവസാനമാണെന്നും, ദു:ഖം സുഖലാലസയിലൂടെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നതെന്നും, ജ്ഞാനികൾ ബന്ധനവും മോചനവും അറിയുന്നവരാണെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. മൂഢൻ ശരീരാദികളിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നു; എന്റെ മാർഗ്ഗം വേദം എന്നാണ് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. മനസ്സിന്റെ ചിതറൽ തെറ്റായ മാർഗ്ഗമാണ്; സ്വർഗ്ഗം സത്ത്വഗുണത്തിന്റെ ഉത്ഭവം. നരകം ഇരുട്ടും അഹങ്കാരവും ആണ്; സ്നേഹം, ഗുരു, ആത്മാവ് ഇവ ഒരേ അവസ്ഥയിൽ കാണണം. വീട് ശരീരമാണ്; മനുഷ്യരിൽ ഗുണങ്ങൾ ആണ് സമ്പത്ത്; യഥാർത്ഥ സമ്പന്നൻ ഗുണസമ്പന്നനാണ്. സന്തോഷം ഇല്ലാത്തവൻ ദരിദ്രനാണ്; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിക്കാത്തവൻ ദയനീയനാണ്. ഗുണങ്ങളിൽ അകമ്പടി ഇല്ലാത്തവൻ സ്വാമിയാകുന്നു; ഗുണങ്ങളിൽ അകമ്പടി ഉള്ളവൻ അതിന്റെ വിപരീതം. ഉദ്ധവാ, നിന്റെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ധർമ്മത്തിന്റെയും അധർമ്മത്തിന്റെയും ലക്ഷണങ്ങളെ കൂടുതൽ വിശദീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല; ഗുണത്തിൽ ദോഷം കാണുന്നത് തന്നെ ദോഷമാണ്; ഗുണം എന്നാൽ ഇരട്ടവുമില്ലാത്തതാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: പശുപാലകർ സ്ത്രീകൾക്ക് കൃഷ്ണനും രാമനും ചെയ്ത അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ—കാട്ടുതീ അണയ്ക്കുകയും പ്രലമ്പാസുരനെ വധിക്കുകയും ചെയ്തതു—എല്ലാം വിവരിച്ചു. ഇത് കേട്ട മുതിർന്ന പശുപാലകരും സ്ത്രീകളും അത്ഭുതപ്പെട്ടു; വ്രജത്തിൽ വന്ന കൃഷ്ണനും രാമനും ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരാണെന്ന് അവർ കരുതി. അതിനുശേഷം മഴക്കാലം തുടങ്ങി; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും അതിന്റെ ചൈതന്യം പടർന്നു, ആകാശവും ഭൂമിയും ഇടിമുഴക്കത്തിൽ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി. ആകാശം കനൽമേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് ഇരുണ്ടു, ഇടിമിന്നലും ഇടിമുഴക്കവും അതിനെ അലങ്കരിച്ചു; ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയ ബ്രഹ്മത്തിനെപ്പോലെയാണ് ആകാശം തോന്നിയത്. കാലം വന്നപ്പോൾ, ആറ് മാസം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ആകർഷിച്ച വെള്ളം, മേഘങ്ങൾ സ്വയശക്തിയിൽ മഴയായി പെയ്യിച്ചു. വലിയ മേഘങ്ങൾ, ഇടിമിന്നലോടുകൂടി, ശക്തമായ കാറ്റിൽ ആകുലരായി, ജീവജാലങ്ങൾക്ക് ദയയായി മഴ പെയ്യിച്ചു. സൂര്യനാൽ വരണ്ടുപോയ ഭൂമി, മഴയാൽ നനഞ്ഞു; എങ്ങനെ ഒരു tapasvi തന്റെ ഇഷ്ടഫലം ലഭിച്ചാൽ ശരീരം പുനരുജ്ജീവനം പ്രാപിക്കുമോ, അതുപോലെ. രാത്രിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, ഇരുട്ടിൽ വെളിച്ചം പകർന്നത് പുഴുവുകൾ മാത്രമായിരുന്നു; ഗ്രഹങ്ങൾ തെളിഞ്ഞില്ല; എങ്ങനെ കലിയുഗത്തിൽ പാതകത്താൽ വേദങ്ങൾ നാസ്തികരിൽ പ്രകാശിക്കാറില്ലയോ, അതുപോലെ. മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കം കേട്ട്, നീളുനീളു മൗനത്തിലിരുന്ന തവളകൾ വീണ്ടും croak ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി; ബ്രാഹ്മണർ വ്രതാനുഷ്ഠാനശേഷം മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കുന്നതുപോലെ. ചെറു നദികൾ, വരണ്ടുപോയി വഴിതിരിഞ്ഞിരുന്നവ, വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി; സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള പുരുഷന്റെ ധനവും ബലവും വീണ്ടും ലഭിക്കുന്നതുപോലെ. ഭൂമി പച്ചപ്പുള്ള പുല്ലും ചുവപ്പുരംഗ് ഇന്ദ്രഗോപം പുഴുക്കളാലും അലങ്കൃതമായി, കൂമ്പാരങ്ങൾക്കീഴിൽ തണലിൽ, പുരുഷന്മാർക്കുള്ള ഭാഗ്യത്തെപ്പോലെ. കൃഷിപ്പുല്ലുകൾ വിളവു കൊയ്ത്തുകൊണ്ട് കർഷകർ സന്തോഷിച്ചു; എന്നാൽ സർവ്വം വിധിയിലാണെന്ന് അറിയാത്ത അഹങ്കാരികൾക്ക് നിരാശയായിരുന്നു. ഭൂമിയിലും ജലജീവികളിലും മഴയെത്തുടർന്ന് എല്ലാവരും മനോഹരമായി ഭാസുരരായി; ഹരിയെ സേവിച്ചാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഭംഗിപോലെ. നദി, അനേകം പുഴകളാൽ ചേരപ്പെട്ട്, കാറ്റിൽ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു; എങ്ങനെ അപ്രാപ്തമായ യോഗിയുടെ മനസ്സ് ഗുണങ്ങളിലും വാസനകളിലും അലയുന്നുവോ, അതുപോലെ. മലകൾ ശക്തമായ മഴയിൽ തട്ടി പോലും ചലിച്ചില്ല; പരമാത്മാവിൽ മനസ്സ് ആകൃതമാക്കിയവൻ ദുരിതങ്ങളിൽ അകമ്പടി കാണിക്കാത്തതുപോലെ. പാതകൾ പുല്ലിൽ മറഞ്ഞ് വ്യക്തതയില്ലാതായി; ബ്രാഹ്മണന്മാർ വേദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അവ അവ്യക്തമാകുന്നതുപോലെ. മേഘങ്ങളിൽ ഇടിമിന്നലുപോലെ, മനുഷ്യർക്കിടയിലെ ബന്ധങ്ങൾ ക്ഷണികമായിരുന്നു; അതുപോലെ, സ്ത്രീകൾക്ക് പുരുഷന്മാരോടുള്ള സ്ഥിരതയും ദുർബലമായി. ആകാശത്തിലെ ഇന്ദ്രധനുസ്സ് ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാതെ കാണപ്പെടുന്നു; എങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമാകുമ്പോൾ ഗുണരഹിതൻ പോലും ഗുണമുള്ളവനായി തോന്നുന്നുവോ, അതുപോലെ. ചന്ദ്രൻ, തന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞ മേഘങ്ങൾകൊണ്ട് മറഞ്ഞു; എങ്ങനെ അഹങ്കാരത്തിൽ അന്ധനായവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ തേജസ്സിൽ പ്രകാശിക്കാറില്ലയോ, അതുപോലെ. മേഘങ്ങൾ വന്നതിൽ മയിൽമാർ സന്തോഷിച്ചു; എന്നാൽ വീടുകളിൽ, വരണ്ടും നിരാശയോടും കൂടിയവ, ഭഗവാന്റെ വരവിന് കാത്തിരുന്നു; ഭഗവാന്റെ ഭക്തന്മാർ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ. വേരുകൾ വഴി വെള്ളം കുടിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ, മുമ്പ് austerity കൊണ്ട് ക്ഷയിച്ചിരുന്നവ, വീണ്ടും പുനരുജ്ജീവനം നേടി; ഇഷ്ടങ്ങൾ പിന്തുടരുമ്പോൾ ശരീരം ക്ഷയിക്കുന്നതുപോലെ. ഹ്രദങ്ങളിൽ, തടാകങ്ങളിൽ, സരസ്സുകളിൽ, ക്രെയിൻ പക്ഷികൾ സമാധാനത്തോടെ പാർക്കുന്നു; വ്യർത്ഥമായ ആഗ്രഹങ്ങളോടുകൂടിയവർ, ചഞ്ചലമായ ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ കഴിയുന്നതുപോലെ. മഴയുടെ നാഥൻ അയച്ച വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ കരകളുടെ കരകൾ തകർന്നു; കലിയുഗത്തിൽ നാസ്തികരുടെ കള്ളവാക്കുകൾ വേദമാർഗ്ഗം തകർക്കുന്നതുപോലെ. മേഘങ്ങൾ കാറ്റിൽ ചലിച്ച് ജീവജാലങ്ങൾക്ക് അമൃതംപോലെ വെള്ളം പകർന്നു; എങ്ങനെ ധനാധിപന്മാർ ദ്വിജന്മാരുടെ പ്രേരണയിൽ ശരിയായ സമയത്ത് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നുവോ, അതുപോലെ. അങ്ങനെ ഹരി, സുഹൃത്തുക്കളോടുകൂടി, പശുക്കളും പശുപാലകരുമൊത്ത്, പഴുത്ത ഇഞ്ചി, ജംബൂവൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാട്ടിലേക്ക് കയറി, ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. പശുക്കൾ, മുലകകളുടെ ഭാരത്തിൽ മന്ദഗതിയിലും, കൃഷ്ണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ സ്നേഹത്താൽ മുലകൾ നനഞ്ഞ് ഓടിയെത്തി. കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നവർ സന്തോഷത്തോടെ, തേൻ തുളുമ്പുന്ന വൃക്ഷനിരകളും മലകൾക്കടുത്തുള്ള ഗുഹകളിൽ വെള്ളം വീണു മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദവും കണ്ടു. മഴ വൃക്ഷങ്ങളുടെ ഗുഹകളിലും മരങ്ങളുടെ കുഴികളിലും പെയ്യുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അകത്തു കടന്ന് മൂലകൾ, കിഴങ്ങുകൾ, പഴങ്ങൾ എന്നിവ ആസ്വദിച്ചു. സങ്കർഷണനുമൊത്ത്, പശുപാലകരുമൊത്ത്, വെള്ളത്തിനരികിലെ കല്ലിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ടുവന്ന തൈരും അന്നവും പങ്കിട്ടു. പുല്ലിൽ ഇരുന്ന്, പശുക്കൾ, കാളകൾ, കன்றുകൾ, മുലകളുടെ ഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചും, കണ്ണടച്ച് സംതൃപ്തരായി വിശ്രമിച്ചു. മഴക്കാലത്തിന്റെ മഹത്വം കണ്ട്, അതിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ തന്റെ ശക്തിയും ചേർത്ത്, കൃഷ്ണൻ അതിനെ ആരാധിച്ചു. ഇങ്ങനെ രാമനും കേശവനും വ്രജയിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ, ശുദ്ധമായ ആകാശവും, നിർമ്മലമായ ജലങ്ങളും, സുഖകരമായ കാറ്റുംകൊണ്ട് ശരത്കാലം എത്തി.