ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പരീക്ഷിത്ത് മഹാരാജാവ്, മഹാനായ യോഗിശ്വരനേ, നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് മഹാപാപങ്ങളും ക്ഷണത്തിൽ നശിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു ദാനവരെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്താൽ പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു. പാണ്ഡുപുത്രന്മാർക്ക് പ്രിയനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, തന്റെ കുടുംബബന്ധം കൊണ്ടു തന്നെ പിതൃസഹോദരിയുടെ ബന്ധുക്കളെയും സ്നേഹത്താൽ സ്വീകരിച്ചുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അങ്ങനെയുള്ള കൃഷ്ണന്റെ കൃപ എനിക്കു ലഭിക്കണമെന്നു മഹാരാജാവ് പ്രാർത്ഥിച്ചു. "നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള മഹാന്മാരെ, അതും മരണസമീപത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഞങ്ങൾ പോലുള്ള സാധാരണ മനുഷ്യർ എങ്ങനെ കാണാൻ കഴിയും? അദൃശ്യത്തിൽ മനസ്സു ലയിച്ചിരിക്കുന്ന, വനം വസിക്കുന്ന, സിദ്ധനായ മഹാനായ നിങ്ങളെ കാണാൻ ഞങ്ങൾ അർഹരല്ല," എന്നു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടു, "മഹായോഗിശ്വരനായ ഗുരുവേ, മരണസമീപം വന്നപ്പോൾ മനുഷ്യൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എന്താണ് പരമോന്നതം?" എന്നിങ്ങനെ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "എന്താണ് കേൾക്കേണ്ടത്, ജപിക്കേണ്ടത്, ചെയ്യേണ്ടത്, ഓർക്കേണ്ടത്, ആരെ ആരാധിക്കേണ്ടത്? ഇതിന് വിപരീതമായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അതും ദയവായി പറയുമോ?" എന്നും അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. "ഗൃഹസ്ഥരുടെ വീടുകളിൽ, പശുക്കൾക്ക് പാലെടുക്കുന്ന സമയത്തുപോലും, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല," എന്നും മഹാരാജാവ് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ രാജാവിന്റെ വിനയപൂർവ്വമായ ചോദ്യം കേട്ട്, ബാദരായണിയുടെ പുത്രനായ ശുകാചാര്യർ മറുപടി പറഞ്ഞു. "ശ്രീയുടെ ഗുണങ്ങൾ സ്വാതന്ത്ര്യാദികളാണ്; സുഖവും ദുഃഖവും അവസാനത്തിൽ സന്തോഷമാണ്. സുഖാഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് ദുഃഖം വരുന്നത്. ജ്ഞാനികൾ ബന്ധവും മോക്ഷവും അറിയുന്നു. അജ്ഞാനികൾ ശരീരാദികളിൽ തന്നെ അഹംഭാവം കാണുന്നു; എന്റെ മാർഗം വേദമാണു. മനസ്സിന്റെ വ്യാമോഹം തെറ്റായ മാർഗമാണ്; സത്ത്വഗുണം ഉയരുമ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കുന്നു. നരകം അന്ധകാരവും അഹങ്കാരവും ആണ്; സ്നേഹം, ഗുരു, ആത്മാവ് ഇവ ഒരേതാണ്. ശരീരമാണ് വീടു; ഗുണങ്ങൾ ആണ് സമ്പത്ത്; യഥാർത്ഥ സമ്പന്നൻ ഗുണസമ്പന്നനാണ്. തൃപ്തിയില്ലാത്തവൻ ദരിദ്രൻ; ഇന്ദ്രിയജയം ഇല്ലാത്തവൻ ദയനീയൻ. ഗുണങ്ങളിൽ അകപ്പെടാത്തവൻ യജമാനൻ; അകപ്പെടുന്നവൻ അതിന്റെ വിരുദ്ധം. ഉദ്ധവാ, നിന്റെ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം നൽകിയിരിക്കുന്നു. ധർമ്മ-അധർമ്മങ്ങളുടെ സ്വഭാവം വിശദീകരിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല. ഗുണങ്ങളിൽ ദോഷം കാണുന്നത് തന്നെ ദോഷമാണ്; ഗുണം അതിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായിരിക്കുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ഗുണം." ശുകാചാര്യർ തുടര്‍ന്നു പറഞ്ഞു: ഗോപങ്ങൾ കൃഷ്ണനും രാമനും ചെയ്ത അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾ—കാടുതീ അണച്ചതും പ്രലമ്പാസുരനെ സംഹരിച്ചതും—സ്ത്രികളോട് വിവരിച്ചു. അവ കേട്ടു മുതിർന്നവരും ഗോപീകളും അതിശയിച്ചു; വ്രജത്തിൽ വന്ന കൃഷ്ണനും രാമനും ദേവതകളിൽ പ്രധാനം ആണെന്ന് അവർ കരുതി. അതിനുശേഷം മഴക്കാലം ആരംഭിച്ചു. എല്ലാ ജീവികളോടും കൂടി മഴയുടെ കാലം വന്നപ്പോൾ ആകാശവും ഭൂമിയും ഇടിമുഴക്കത്തോടെ അലയിച്ചു. കനത്ത കറുത്ത മേഘങ്ങൾ മിന്നൽവെട്ടത്താൽ ചിതറുകയും ഇടിമുഴക്കത്തോടെ ആകാശം അണഞ്ഞുപോലെയും, ഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് ആച്ഛാദിതമായ ബ്രഹ്മംപോലെയും, തെളിഞ്ഞു. എട്ടുമാസം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം ആഗിരണം ചെയ്ത മേഘങ്ങൾ, സമയമെത്തിയപ്പോൾ സ്വമേധയാ മഴയിറക്കി. ശക്തമായ കാറ്റിൽ ഇളകിയ വലിയ മേഘങ്ങൾ, മിന്നലോടുകൂടെ, ജീവജലമായി മഴ പെയ്യിച്ചു—കാരുണ്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായി. സൂര്യനാൽ ഉണക്കിയ ഭൂമി മഴ കൊണ്ട് നന്നായി നനഞ്ഞു; അതുപോലെ തന്നെ, തപസ്സാൽ ക്ഷയിച്ച ശരീരം ഇഷ്ടഫലം ലഭിച്ചപ്പോൾ പുനര്ജ്ജീവനം നേടുന്നതുപോലെ. രാത്രിയുടെ തുടക്കത്തിൽ, ഇരുണ്ടതിൽ വെളിച്ചം നൽകിയത് പുഴുക്കൾ മാത്രമായിരുന്നു, ഗ്രഹങ്ങൾ അല്ല; അതുപോലെ, കലിയുഗത്തിൽ പാപത്തിന്റെ ഫലമായി വേദങ്ങൾ നാസ്തികരിൽ പ്രകാശിക്കാറില്ല. മേഘങ്ങളുടെ ഇടിമുഴക്കുകേട്ട്, നീരാവിയിരുന്ന തവളകൾ വീണ്ടും ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി; ബ്രാഹ്മണർ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം മന്ത്രങ്ങൾ ജപിക്കുന്നതുപോലെ. വറ്റിയൊഴുകിയ ചെറുനദികൾ വീണ്ടും ഒഴുകി തുടങ്ങി; സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളവൻ തന്റെ സമ്പത്തും ശരീരബലവും വീണ്ടെടുക്കുന്നതുപോലെ. ഭൂമി പച്ചപുല്ലും ചുവന്ന ഇന്ദ്രഗോപ പുഴുക്കളും കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു; കൂൺ പോലെ നിഴലും ലഭിച്ചു—പുരുഷന്മാർക്ക് ഭാഗ്യമായി. വിളവുകൾ നിറഞ്ഞ വയലുകൾ കർഷകർക്ക് സന്തോഷം നൽകി; എന്നാൽ, എല്ലാം വിധിയോടെയാണ് എന്നറിയാത്ത അഹങ്കാരികൾക്ക് വിഷാദം മാത്രം. ഭൂമിയിലെ ജലത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളും പുതിയ മഴയിൽ പുനരുജ്ജീവനം നേടി—ഹരിയെ സേവിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന സൗന്ദര്യപോലെ. നിരവധി ഒഴുക്കുകൾ ചേർന്ന നദി, കാറ്റിൽ ആവേശം കൊണ്ടു തിരമാലകളോടെ ഒഴുകി; അതുപോലെ, അപ്രാപ്തനായ യോഗിയുടെ മനസ്സിൽ രാഗാദി ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടു ആവേശം ഉണരുന്നു. മലകൾ ശക്തമായ മഴയാൽ അടിയറവില്ലാതെ നിന്നു; പരമത്തിൽ മനസ്സു ലയിച്ചവൻ ദുരിതങ്ങളിൽ അശാന്തനാവില്ല. പാതകൾ പുല്ലുകൊണ്ട് മറഞ്ഞു; അടയാളം കാണാനാവാതെ പോയി—വേദങ്ങൾ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ കലികാലത്തിൽ അങ്ങനെ തന്നെ. മേഘത്തിലെ മിന്നലുപോലെ, മനുഷ്യരിൽ ബന്ധങ്ങൾ ക്ഷണികമാണ്; അതുപോലെ, സ്ത്രീകൾക്ക് പുരുഷന്മാരോടുള്ള സ്ഥിരതയും ദുർബലമായി. ആകാശത്തിലെ ഇന്ദ്രധനുസ് ഗുണരഹിതമായിട്ടും ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു; അതുപോലെ, ഗുണങ്ങൾ പ്രകടമാകുമ്പോൾ ഗുണരഹിതനായവനും ഗുണവാനായി തോന്നാം. മേഘങ്ങൾക്കു പിൻവശം തിളങ്ങുന്ന ചന്ദ്രൻ തനിക്കു തന്നെ പ്രകാശം നൽകുന്നില്ല; അതുപോലെ, അഹങ്കാരത്തിൽ അകപ്പെട്ടവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ തേജസ്സിൽ പ്രകാശിക്കാറില്ല. മേഘങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ മയിലുകൾ ആനന്ദിച്ചു; പക്ഷേ, അവരുടെ വീടുകളിൽ അവർ കാത്തിരുന്നു—ഭഗവാന്റെ ഭക്തർ ഭഗവാന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ. വേരിലൂടെ വെള്ളം കുടിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ വീണ്ടും പുഷ്ടിയായി; നേരത്തെ തപസ്സാൽ ക്ഷയിച്ചവരെപ്പോലെ ആകാംക്ഷകളാൽ ക്ഷീണിച്ചവൻ ആഗ്രഹഫലം ലഭിക്കുമ്പോൾ പുനരുജ്ജീവനം നേടുന്നതുപോലെ. പാറകളിലും തടാകങ്ങളിലും തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ വാലൻകൊക്കുകൾ താമസിച്ചു; വ്യർത്ഥമായ പ്രതീക്ഷകളോടെ വീട്ടുജീവിതത്തിൽ അകപ്പെട്ടവർ പോലെയാണ് അവർ. വൃഷ്ടിയുടെ രാജാവായ ഇന്ദ്രൻ അയച്ച വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ കരയിൻറെ കരകൾ തകർന്നു; അതുപോലെ, കലിയുഗത്തിൽ നാസ്തികരുടെ വ്യാജവാക്കുകൾ വേദമാർഗ്ഗങ്ങൾ തകർക്കുന്നു. കാറ്റിൽ ചലിക്കുന്ന മേഘങ്ങൾ ജീവികൾക്ക് അമൃതംപോലെ മഴ നൽകി; അതുപോലെ, ധനികർ ദ്വിജന്മാരുടെ പ്രേരണയിൽ യഥാസമയം അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. അങ്ങനെ, ഹരിയും കൂട്ടുകാരും പശുക്കളും ഗോപന്മാരും ചേർന്ന് പഴുത്ത ഈത്തപ്പഴവും ജംബു പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞ കാടിലേക്ക് കയറി ആനന്ദിച്ചു. കനത്ത തൂക്കം കാരണം പതുങ്ങി നടന്ന പശുക്കൾ, കൃഷ്ണൻ വിളിച്ചപ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ പാൽ ചോരുന്ന ചന്തങ്ങളോടെ ഓടി വന്നു. കാടിലെ വാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ തേനൊഴുകുന്ന വൃക്ഷനിരകളും, കുന്നിനടുത്ത് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്ന ഗുഹകളും കണ്ടു. മഴ വൃക്ഷങ്ങളുടെ കുഴികളിലോ ഗുഹകളിലോ വീണപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അവിടങ്ങളിൽ കയറി ആനന്ദിച്ചു; അവിടെ വേരുകളും കിഴങ്ങുകളും പഴങ്ങളും കഴിച്ചു സന്തോഷിച്ചു.